Array
(
[text] =>

ချစ်သူတစ်ယောက် ကောက်ရထားသည် {အခန်း ၁၂}

ကျောင်းသားဟောင်းများ တွေ့ဆုံပွဲက ပြီးပြီမို့ ဩဂတ်အတော်

စိတ်ပေါ့သွားပြီဟု ဆိုရမည်။ မလိုက်ရတဲ့အတွက် ဂျစ်ကျနေတဲ့

အိမ်က ဂျစ်တူးလေးအကြောင်း တွေးမိပြန်တော့ မပြုံးဘဲနဲ့

မနေနိုင်တော့ပါ။

"ကိုဩဂတ် ပြန်တော့မလို့လား"

ကြည့်လိုက်တော့ နီနီဖြစ်နေသည်..။ သူနဲ့ နီနီကလည်း

ပွဲတုန်းက နီးနီးကပ်ကပ်နဲ့ တပူးပူးတတွဲတွဲ နေတော့ ပို၍

နီးကပ်လာကြရသည်။ တစ်ခြားသူတွေကလည်း သူတို့က

လိုက်ဖက်တယ် ဘာညာနဲ့ မင်းသွင်ကပါ မြှောက်လာသည့်အခါ

သူ နည်းနည်းတော့ကြည်နူးသလိုပင်။

"နီနီရော မပြန်သေးဘူးလား"

"ပြန်တော့မလို့ပါပဲ ဒါပေမယ့် အရင်ဆုံး ကိုဩဂတ်ကို

မုန့်လိုက်ကျွေးပါရစေ"

ဩဂတ် မငြင်းပဲ တန်းလက်ခံလိုက်ကာ သူတို့တွေ နီးစပ်ရာ

ကဖေးဆိုင်လေးကို နှစ်ယောက်အတူ သွားလိုက်ကြသည်။

နီနီခေါင်းပေါ်မှာ အမြဲလိုလို တွေ့ရတတ်တဲ့ ကံ့ကော်ပွင့်လေးအား

ငေးကြည့်ရင်း ဩဂတ် ပါးချိုင့်တွေပေါ်သည်အထိ ပြုံးလိုက်ကာ

ထိုအမူယာကပဲ နီနီကိုဆွဲဆောင်သလို ဖြစ်နေခဲ့ပါသည်။

"စားနော် ကိုဩဂတ် နီနီကျွေးမှာပါ!!

"အင်း.. စားမှာပါ ကိုယ် သူများလိုက်ကျွေးတာ မစားရတာ

ကြာပြီလေ "

"ဟုတ်ကဲ့!!

"နီနီပြန်ရင် ကိုယ်လိုက်ပို့ပေးရမလား"

"လိုက်ပို့လို့ ရလားဟင် ဒီနေ့မှ ဒေါ်လေးက လာမကြိုနိုင်ဘူးတဲ့"

ထိုအခါ ဩဂတ်ကလည်း စိတ်အားထက်သန်စွာ...

"လိုက်ပို့မှာပေါ့"

"ကျေးဇူးပါနော် ကိုဩဂတ်"

နီနီက စကားပြောတာကအစ တည်ငြိမ်အေးချမ်းနေပြီး

နီနီအနား အမြဲလိုလို ရောက်သွားရင် လူက ငြိမ်းချမ်းသွားတတ်

တာကလည်း လဝန်းနီရဲ့ အားသာချက်လို့ ဩဂတ်ကမှတ်ယူ

ထားခဲ့ပါသည်။

"ဒါနဲ့ နီနီက ဘယ်ဇာတိကလဲ ရန်ကုန်ကို အခုမှ

ပြောင်းလာတာထင်တယ်"

"နီနီက မိတ္ထီလာက"

"ဪ ဟုတ်လား"

"အင်း အစက မန္တလေးမှာ ကျောင်းဆက်တက်ရင်ကောင်းမလား

တွေးနေခဲ့တာ ဒါပေမယ့် ရန်ကုန်မှာ အဒေါ်ရှိတာနဲ့ ရန်ကုန်ပဲ

လာဖြစ်သွားတာလေ နီနီ ရှင့်ကို ပထမနှစ်မှာကတည်းက

သတိထားမိသားပဲ ရှင်ကသာ နီနီကို သတိမထားမိတာ"

ဩဂတ် အတော်အံ့ဩသွားသည်။ စိတ်ထဲ၌လည်း သူတကယ်

နီနီလို အရမ်းလှတဲ့ ကောင်မလေး တစ်ယောက်ကို သတိမထားရ

ကောင်းလားဆိုတဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်အပြစ်တင်စိတ်ကြီးက

ဝင်လာ၏။

"ဒါပေမယ့် အခု နီနီကိုသတိထားမိသွားပြီလေ

နောက်မကျသေးဘူးမလား"

"ကိုဩဂတ်အတွက် နီနီမှာ နောက်ကျတယ် စောတယ်လို့

မရှိပါဘူး"

ဩဂတ်နဲ့ သူမ နှစ်ယောက်ပြိုင်တူ ရယ်လိုက်မိသွားသည်..။

ခဏကြာတော့မှ နီနီက မှာသမျှ မုန့်တွေကို ဓာတ်ပုံရိုက်နေတဲ့

ဩဂတ်အား တအံ့တဩကြည့်မိရင်း

"Facebook မှာ တင်ဖို့လား ကိုဩဂတ်"

"မဟုတ်ပါဘူး အိမ်က အဆိုးလေးကို ပြချင်လို့ သူက

အချိုနည်းနည်းကြိုက်တယ်ကွာ ဒီမုန့်တွေဆို သူလည်း

ကြိုက်လောက်တယ်"

သူမ မျက်ခုံးပင့်မိသွားပြီး စိတ်ထဲဖျဉ်းခနဲ တစ်ချက်ဖြစ်သွားကာ

"အဟင်း!! ကိုဩဂတ်က ညီလေးကို တော်တော်ချစ်တယ်နော်"

"အင်း ဟုတ်တယ် ကိုယ့်အတွက်ကတော့ ကိုယ့်ညီက

ပထမဆုံး ဦးစားပေးပဲ"

"ဟင်!! ပထမဆုံး ဦးစားပေးက မိဘ မဟုတ်ဘူးလား"

ဩဂတ်က ခေါင်းခါပြီး

"ကိုယ့်မာမီက ကိုယ့်ကိုမွေးပြီး မီးတွင်းထဲမှာ ဆုံးသွားတာလေ

ဒယ်ဒီမှာ ဖေဖေရှိတယ် အဲ့ဒါကြောင့် ကိုယ့်ညီနဲ့ ကိုယ်က

ပိုပြီး ရင်းနှီးနေတာ"

"ကိုဩဂတ် ဒယ်ဒီက ချမ်းသာတယ်ဆို သူ့အမျိုးသားကိုတောင်

ပြင်ဦးလွင်က သိန်းနှစ်သောင်းတန် ဇိမ်ခံအိမ်ကြီးကို ချက်ချင်း

လွှဲပေးခဲ့တာတဲ့.."

အလိမ်မာနည်းနဲ့ သူမ အနည်းငယ်တီးခေါက်ကြည့်လိုက်တော့

ဩဂတ်က အပြုံးမပျက်

"ဟုတ်တယ်လေ ဒါက ဖြစ်သင့်ပါတယ်"

"ဘာမှ သွေးသားမတော်စပ်တော့ အမွေကိစ္စတွေမှာ ပြဿနာမရှိနိုင်ဘူးလား"

"ကိုယ်ကတော့ အဲ့ကိစ္စနဲ့ပတ်သတ်ပြီး အများကြီးတွေးမထားပါဘူး အခုထိလည်း ကိုယ်တို့က အမွေကိစ္စကြောင့် အချင်းချင်း

စကားများတာမျိုးတွေ မရှိဘူး ညှိညှိနှိုင်းနှိုင်း ရှိကြပါတယ်"

"အင်း ကိုဩဂတ်တို့ ညီအစ်ကို နှစ်ယောက် ချစ်တာမျိုးက

နီနီကိုတောင် အားကျစေတယ် သိလား.. ဟင်းဟင်း

ကိုဩဂတ် အိမ်ထောင်ပြုလိုက်ရင်တော့ ဘယ်လောက်ပဲချစ်ချစ်

နောက်မှာ ချန်ထားခဲ့ရမှာဘဲလေ"

ဩဂတ် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ နီနီစကားကို သဘောမတွေ့သလို

ဖြစ်သွားရတယ်။ တစ်ချိန်ကျ အိမ်ထောင်ပြုတာ ဘာညာတော့

ရှိလာမှာဆိုပေမယ့် ညီ့ကို ချန်ထားဖို့ အတွေး နည်းနည်းမှ

မရှိဖူးခဲ့တာမို့....

"အဲ့လိုမျိုး ဘယ်တော့မှဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး!!

"ဘာဖြစ်လို့လဲ ကိုဩဂတ်က မိန်းမ ဘယ်တော့မှမယူတော့မှာမလို့လား"

"တစ်ချိန်ကျ ကိုယ် အိမ်ထောင်ပြုမှာပါ ဒါပေမယ့်

ကိုယ့်အိမ်ထောင်ရေးက ညီညီကို ချန်ထားခဲ့ရမှ မြဲမယ်ဆို

အိမ်ထောင်မပြုရလည်း ဖြစ်တယ်"

နီနီ မျက်ခုံးတွေပင့်တက်လာသည်။ ကိုဩဂတ်တို့ညီအစ်ကိုတွေက ညီအစ်ကိုအရင်းတွေထက် ပိုတယ်လို့တောင် ထင်ရ၏။

တစ်လက်စတည်း အစ်ကို ကို လိုချင်ရင် ညီကိုကပ်ပေါင်းဖို့

လိုကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်တာမို့ အနာဂတ်အတွက် သူမရဲ့

Planတွေကို ကြိုချရတော့ပါမည်။

"ဘွဲ့ရပြီးရင် နီနီက ရန်ကုန်မှာရှိတဲ့ ဆေးရုံမှာလုပ်မှာလား"

"မသိသေးဘူး ကိုဩဂတ် မေမေကတော့ နီနီကို

မေမေ့ဇာတိ ဖြစ်တဲ့ မန္တလေးမှာ လုပ်စေချင်တယ်တဲ့ "

"ဪ ဟုတ်လား ကိုယ်က နီနီကို ရန်ကုန်မှာပဲ

ဆက်နေမယ် ထင်ထားတာ"

"ဟင်းဟင်း!! ကိုဩဂတ်က နေစေချင်လို့လား ဒါဆို

နီနီ မေမေ့ကို ပြောကြည့်ပြီး တောင်းဆိုလိုက်မယ်လေ"

"အင်း!!!

"သူများကိုသာ မေးနေတာ ကိုဩဂတ်ကရော ဘွဲ့ရပြီးရင်

ဆေးရုံမှာ ဝင်လုပ်မှာလား ကိုဩဂတ် အခြေနေနဲ့ဆို ဝါသနာ

ပါရင် ‌ကိုယ်ပိုင်ဆေးခန်းတောင် ဖွင့်လို့ရတယ်နော်"

"ဆေးရုံတစ်ခုမှာ ဝင်လုပ်မှာပါ ဝါသနာလို့ ပြောရအောင်လည်း

ကိုယ် ဆရာဝန်ဖြစ်ချင်တာ ဝါသနာပါလို့ မဟုတ်ပါဘူး"

နီနီ မျက်လုံးအပြူးသား ဖြစ်သွားရ၏။

"ဒါဆို ဘာလို့!!!

"အချိန်လည်း မစောတော့ဘူးဆိုတော့ ကိုယ်တို့မြန်မြန်စားပြီး

သွားကြတာပေါ့"

"ဟုတ်!!

ဩဂတ်နဲ့ လဝန်းနီတို့ နှစ်ဦးတည်း ကဖေးဆိုင်ကို ရောက်ခဲ့တာက အစ မင်းသွင်က ဘယ်လိုမျိုး သိသွားခဲ့လည်း မပြောတတ်..။

နောက်တစ်နေ့မှာတော့ အနားကို ကပ်ကာ ဇွတ်အတင်းမေးလာ

တော့သည်။

"မင်းနဲ့ နီနီ နှစ်ယောက်ထဲ မုန့်သွားစားကြတယ်ဆို"

"မင်းကို ဘယ်သူပြောတာလဲ"

"ငါ့ကို ပြောပြတဲ့သူရှိတယ်"

"ဪ!!!

"အခြေနေ ဘာထူးခဲ့လဲ မင်းတို့အဆင့်တက်ခဲ့လား"

မင်းသွင်က အတင်းစိတ်ဝင်စားနေတဲ့ ပုံဖြင့် အနားကို ကပ်ကာ

မေးလာခဲ့သည်။

"ငါတို့ မုန့်စားပြီး ပြန်လာခဲ့လိုက်တာ"

"ဟင်.. ဒါပဲလား"

မင်းသွင်က ဒီထက်အကြီးကြီး မျှော်လင့်ထားသူမို့ ဩဂတ်

အဖြေကြောင့် မကျေမနပ်ဖြစ်သွားခဲ့ရတာအမှန်။

"ဒါပဲပေါ့.. မဟုတ်ရင် ဘာလုပ်ရဦးမှာလဲ"

"ဟာ.. မင်းကလည်း ပေါ့ပျက်ပျက်နဲ့ပါလား"

"အဟွန်း!!

"နီနီကို ကြည့်ရတာ မင်းသူ့ကိုရည်းစားစကားပြောရင်တောင်

တန်းလက်ခံမယ့်ပုံနော်"

"အဲ့ဒါ ငါကဘာလုပ်ရမှာလဲ"

ထိုအခါ မင်းသွင်က သူ့လက်မောင်းကိုဖက်ခနဲရိုက်ရင်း

"တုံးလိုက်တာ လွန်ပါရော!!! နီနီကို လိုက်နေတဲ့

ယောက်ျားတွေ ဘယ်လောက်တောင် များလည်း သိလား

ထူးထူးခြားခြား မင်းက သူတိမ်းညွတ်တဲ့ ယောက်ျားလေး

ဖြစ်နေတာလေ"

ဩဂတ် ပေါ့ပါးစွာ ပုခုံးတွန့်ပြရင်း ဘာမှ မတုန့်ပြန်ပေ။

"ဒါမှမဟုတ် မင်းနီနီကို ရင်မခုန်လို့လား

ဩဂတ် တစ်ချက်တွေသွားသည်။ မင်းသွင်ပြောသလို နီနီကို

လုံးဝကြီး ရင်မခုန်တာတော့မဟုတ်။ သူနီနီအနား ရောက်သွားတဲ့

အချိန်ဆို အေးချမ်းနေပြီး စိတ်လှုပ်ရှားရပါသည်။ နီနီနဲ့

နှစ်ယောက်တည်း အပြင်ထွက်ရတာကိုလည်း သဘောကျသလို

နီနီနဲ့သူ့ကို အားကျသလို အကြည့်ခံခြင်း၌လည်း ပျော်မွေ့ပါသည်။

"မင်း ရင်ခုန်တယ် မဟုတ်လား!!

"အင်း!! ငါမငြင်းပါဘူး"

"ဒါဆို ဘာလုပ်နေတာလဲ ဖွင့်ပြောလိုက်လေ"

"အဲ့လောက်မလွယ်မှန်း မင်းသိတယ်"

မင်းသွင် တစ်လျှောက်လုံးပြုံးနေပြီးမှ ဩဂတ်ရဲ့ အကြည့်နဲ့

စကားကြောင့် အပြုံးတွေ ပျောက်ကွယ်သွားရသည်။ ဩဂတ်

အနေနဲ့ နီနီကိုဖွင့်ပြောချင်ရင်တောင် သော်ဒီထူးဟန်ဆိုတဲ့

သူ့ညီကို အရင်ကျော်ရပါမည်။

"အေး!! မင်းအဲ့လို တွန့်ဆုတ်တွန့်ဆုတ် လုပ်နေ

နီနီ သူများလက်ထဲ ပါသွားမှ ငါ့ရှေ့ ဝမ်းနည်းမပြနဲ့.."

"ဒီမှာ မင်းသွင် ငါက ငါ့ကိုပဲကြိုက်ပါလို့ ဘယ်သူ့ကိုမှ

လိုက်မပြောဘူး ကြိုက်ချင်ရင်ကြိုက် မကြိုက်ချင်ရင်လည်း

အဲ့နေရာမှာ ရပ်လိုက် ငါအဆင်ပြေတယ် နီနီကိစ္စကလည်း

ငါ့အတွက် ဒီအတိုင်းပဲ သူငါ့ကို သဘောကျမှန်း ငါသိတယ်

ဒါပေမယ့် ငါ့ဘက်ကနေ စပြောရမှာ နည်းနည်းအောက်တယ်"

မင်းသွင် သကောင့်သားကို ပါးစပ်အဟောင်းသားကြည့်ရုံသာ

ကြည့်နေမိတော့သည်။

"မင်းဘက်က စပြောမှ ရမှာပေါ့ကွာ သူက မိန်းကလေးလေ

မိန်းကလေးဘက်ကတော့ သူဘယ်လောက်ချစ်ချစ် မင်းကိုတော့

ချစ်ပါတယ် ကြိုက်ပါတယ် ပြောပါ့မလား စောက်ရူးရဲ့"

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် !!

ဩဂတ်က နီနီကို ရင်ခုန်ပေမယ့် ဖွင့်ပြောဖို့ စိတ်ကူးရှိပုံမရ။

ဒီကောင်က နီနီသူ့ကို ဆက်မကြိုက်တော့ဘူးဆိုရင်တောင်

အဆင်ပြေသည်။ နောက်ဆုံးမှာတော့ နီနီကို ဖွင့်ပြောဖို့အတွက်

မြှောက်ပေးတဲ့ သူကပဲ လက်လျှော့လိုက်ရသည်။

...................

"ညီ့ကို သီချင်းဆိုပြဖို့ ကတိပေးထားတာ မှတ်မိလား"

ထမင်းစားပြီးတာနဲ့ ညီက အခန်းထဲဝင်လာကာ သူ့ကိုသေချာ

ကြည့်ပြီး စူပုတ်ပုတ် ပြောလာခြင်းဖြစ်သည်။ ကိုယ့်ကတိနဲ့

ကိုယ်ပဲမို့ ညီ့အကြောင်းကိုသိသူပီပီ ကတိလည်းမဖျက်ရဲပါ။

ဩဂတ်အခန်းထဲမှာ အရင်ကတော့ ဖိနပ်စင်ကြီးနဲ့ ငယ်ငယ်တုန်းက စုဆောင်းခဲ့ရသည့် အရုပ်တွေထားတဲ့ ဖန်ကောင်တာကြီးက

အခုတော့ ရှိမနေတော့ပါ။ အကြောင်းကလည်း ညီညီကြောင့်

တစ်ခုတည်းရယ်။ ဖိနပ်စင်ကြီးကို တစ်ခြားအခန်းမှာ ရွေ့မှ

ကိုကို့အခန်းက ပိုကျယ်သည်ဟု ပြောလာခြင်းကြောင့် ဒယ်ဒီတို့ကို ပြောပြီး ရွှေ့ခဲ့ရသည်။

ဖန်ကောင်တာကြီးကတော့ ဩဂတ်က အသက်နည်းနည်း

ကြီးလာတော့ အရုပ်တွေနဲ့ ဆော့ရတာ မကြိုက်တော့တာကြောင့်

ညီက အားလုံးကို သူ့အခန်းထဲ ရွှေ့ကာ အရုပ်တွေကိုလည်း

ဩဂတ်ရဲ့လက်ဆောင်တစ်ခုလို သဘောထား၍ တန်ဖိုးထားနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုဖန်ကောင်တာထဲမှာ ငယ်ငယ်တုန်းက

သူပေးခဲ့တဲ့ လေယာဉ်ပျံနဲ့တကွ ဆိုဒ်သေးသွားလို့ ခြေထောက်နဲ့

မတော်တော့တဲ့ ခြေညှပ်ဖိနပ်တောင် ထိုထဲမှာသိမ်းထားခဲ့ခြင်းကလည်း ဩဂတ်ကို အံ့ဩစေသည်။

ဖေဖေကတော့ ညီ့မှာ အရင်က တစ်ယောက်ထဲနေခဲ့တဲ့သူမို့

အခုမှ ကိုကိုတစ်ယောက်ရှိလာလို့ အရမ်းတန်ဖိုးထားချစ်နေတာ

ဆိုတဲ့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စကားကြောင့် သူလည်း ထိုသို့သာ

လိုက်တွေးဖြစ်ခဲ့သည်။

"ကိုကိုဆိုပြမယ်"

"ခြံထဲ ဆင်းရအောင်!!

"အင်း!!

အမှန်တော့ သော်ဒီသိပ်တော့ မကျေနပ်။ ကျောင်းသားဟောင်းများ တွေ့ဆုံပွဲမှာ အစ်မနဲ့ ကိုကို့ရဲ့ နှစ်ယောက်တွဲပုံတွေကို

သူ Facebook မှာ မတွေ့ချင်လို့အဆုံးပဲ။ ဒါကြောင့် ကိုကို့ရဲ့

ကတိအတိုင်း သီချင်းဆိုခိုင်းရခြင်းဖြစ်သည်။

ကိုကို့ရဲ့ သီချင်းဆိုသံကို အခုမှ ပထမဆုံးအကြိမ်ကြားရတော့မှာမို့

သော်ဒီ ကျေနပ်နေပြီး မြှောက်ကြွ မြှောက်ကြွလေး ဖြစ်နေသည်။

မနက်ဖြန် ကျောင်းရောက်ရင်တော့ 'ကိုကြီးဩဂတ် အသံက

ကောင်းတယ် သိလား ငါ၈တန်းလောက်က စသင်နှစ်အစမှာပဲ

ကိုကြီးဩဂတ် သီချင်းဆိုသံကိုနားထောင်ဖူးတာ'လို့ ပြောခဲ့တဲ့

ဖက်တီးကို ပြန်ကြွားနိုင်တော့မှာ ဖြစ်သည်။

မကြာခင်မှာ ဂစ်တာကြီးထမ်းပြီး ခြံထဲကိုဆင်းလာတဲ့ ကိုကိုက

သူထိုင်တဲ့ ခုံတန်းလေးမှာပဲ ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။

"ကဲ.. ပြော ဘာဆိုပြရမလဲ အဆိုးလေး"

"ဟာ.. ကိုကိုကလည်း ညီမှမသိတာ ကိုကိုရတာ ဆိုပြပေါ့

ညီက နားပဲနားထောင်ချင်တာ"

ဩဂတ်က ခေါင်းတဆတ်ဆတ်ညိတ်ပြပြီး သူ့လက်ချောင်းတွေကို

ဂီတာကြိုးပေါ်မှာ တင်လိုက်တော့သည်။ လိုချင်တာ ရသွားပြီ

ဖြစ်တဲ့ သော်ဒီထူးဟန်ကတော့ ကိုကိုတီးတဲ့ ဂီတာသံနဲ့အတူ

ရင်တွေတလှပ်လှပ်ဖြစ်နေခဲ့ပါသည်။ ထို့နောက် ကိုကို့ကျောပြင်ကို မျက်နှာအပ်ပြီး ပင့်သက်ရှိုက်လိုက်တော့သည်။

'နာကျင်နေသော နှလုံးသားမှာ

ခံစားချက်တို့ ရှိပြီကွယ်'

'ရွှေအိမ်စံ ငွေမင်းသမီးရယ်

ရင်နာစရာ အဖြစ်ဆိုးလေး နောက်မှာကွယ်..'

'ရယူပြီး ပြန်ပေးလိုက်ရတာရယ်

မရထိုက်လို့ ကိုယ်ယူဆပါ့မယ်.."

'ဟိုတစ်ချိန် အချစ်ရူးလေး အသည်းမှာ

ရည်မှန်းချက်တို့ ရှိပါတယ်'

'တိမ်လွှာတွေ လေနဲ့ပျောက်ကွယ်

ပျော်စရာဘုံ ပျောက်ခဲ့ရပါတယ်..'

'လျှပ်တပြတ် အတွင်းမှာအသည်းကွဲသွားတာရယ်

ကွဲထိုက်လို့ ကိုယ်ယူဆပါ့မယ်..'

'မောင့် မျက်ရည်ဝိုင်း... မောင့် မျက်ရည်ဝိုင်း!!

တွေးမိလေတိုင်း.. ငိုချင်တယ်'

'မောင့် မျက်ရည်ဝိုင်း...မောင့် ‌မျက်ရည်ဝိုင်း

ပြန်ပြောင်းကာ အတိတ်အကြောင်းကို မစဉ်းစားချင်တယ်'

'အလွှာခြားလေတဲ့..အို အချစ်ဦးရယ်'

သော်ဒီ ကိုကို့အသံ‌ကြောင့် မျက်လုံးတွေမှေးဆင်းလာပြီး

အိပ်ချင်သလို ဖြစ်လာရသည်။ ဂီတာသံရပ်သွားတဲ့ အချိန်မှသာ

ဆတ်ခနဲဖြစ်သွားရင်း အိပ်ချင်မူးတူး ပုံစံဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို

ပြန်မတ်လိုက်သည်။

"ကိုကို ပြီးပြီလား.."

"ပြီးပြီလေ.. ကိုကို တစ်ပုဒ်ပဲ ဆိုရသေးတယ် မင်းလေးက

အိပ်သွားတာ ကျန်တဲ့တစ်ပုဒ်ကို မင်းကြားရဲ့လားတောင်

မသိဘူး.."

"ဟာ.. "

"စိတ်မကောင်းမဖြစ်နဲ့ နောက်တစ်ကြိမ် ရှိပါသေးတယ်

ကိုကိုထပ်ဆိုပြမှာပေါ့ အခုတော့ သွားအိပ်ချေ"

"ကိုကို ညီ့ကိုအဲ့သီချင်းဆိုပြတယ်ဆိုတော့ ဘာလဲ.. အချစ်ဦးကို

လွမ်းလို့လား"

သော်ဒီစကားကြောင့် ဩဂတ် မျက်မှောင်ကြုတ်မိသွားသည်..။

သူက ဒီအတိုင်း သူ့စိတ်ထဲစွဲနေတဲ့ သီချင်းဆိုလိုက်တာကို

ညီက တစ်မျိုးထင်သွားသည့်ပုံပင်။

"ဟောဗျာ!! ကိုကိုရတာကို ဆိုပြတာလေ ညီပဲ

ကြိုက်တာဆိုလို့ ပြောခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား"

"အင်း!!

"သွားအိပ်ကြမလား!!

"ကိုကိုသိပ်ရမှာနော် ရတယ်မလား"

"ရပါ့ဗျာ .."

သော်ဒီရဲ့ ပုခုံးကို ဝိုက်ဖက်ပြီး ဩဂတ်က အိမ်ထဲခေါ်လာရသည်။

ဒယ်ဒီနဲ့ဖေဖေက အစောကြီးအိပ်ယာဝင်သွားပြီမို့ အိမ်ထဲ

ရောက်တာနဲ့ တံခါးတွေအကုန် လိုက်ပိတ်ကာ အပေါ်ထပ်ကို

နှစ်ယောက်လုံး တက်လာလိုက်သည်။

အခန်းထဲမှာတော့ အဲကွန်းပိတ်ထားပေမယ့် ပြတင်းပေါက်ကနေ

တဆင့် အလုအယက် ဝင်လာတဲ့ လေတွေကြောင့် အခန်းတစ်ခု

လုံးက အေးမြနေသည်။

"ပြတင်းတံခါးတွေကို ပိတ်လိုက်ရမလား..ညီ

လေတွေ အရမ်းတိုက်နေတာဆိုတော့.."

"ရတယ် ကိုကို.."

ဒါနဲ့ပဲ ညီ့စိတ်တိုင်းကျ ကုတင်ဘက်ကို ပြန်လျှောက်လာလိုက်တယ်။

"အခုတလော ကိုယ့်ညီလေး ခြေငြိမ်နေပါ့လားဟမ်

ရန်ဖြစ်သံ သိပ်မကြားမိတော့ဘူး"

"ဟာ..ကိုကိုကလည်း မသိရင် ညီက ပြဿနာကောင်ကြီး

ကျနေတာပဲ"

သူ့ကို ဖက်ထားသည့် ကိုကို့ပါးကို နှစ်ကြိမ်တိတိ နမ်းရင်း

ပြန်ဖက်ထားလိုက်သည်။

"ကိုကိုပဲ ညီ ရန်ဖြစ်တာ မကြိုက်ဘူးဆို အဲ့ဒါကြောင့်

ကိုကို့အတွက် လူလိမ်မာလေး လုပ်ကြည့်တာဗျာ ရှင်းလား.."

"ဟုတ်ပါပြီကွာ ကိုကို့ညီလေးက အလိမ်မာဆုံးပဲ.."

ဒီအရွယ်ရောက်နေပေမယ့် ညီက သူ့အမြင်မှာ ကလေးသာသာပဲ

ရှိသေး၏။ အခုထိ သူမသိပ်ပေးပါက ညီအိပ်ပျော်တဲ့ရက်က

ခပ်ရှားရှားပင်။ တစ်ခြားသူတွေအတွက် ညီက ရိုင်းပြီးဆိုးကောင်း

ဆိုးနိုင်ပေမယ့် သူ့အတွက်ကတော့ သူ့စကားကိုတသွေမတိမ်း

နားထောင်တဲ့ လူလိမ်မာလေးဖြစ်သည်။

......….…...

သူ ရေချိုးပြီးတာနဲ့ တစ်ပတ်တစ်ထည်ကို ဆွဲယူကာ

အောက်ပိုင်းကို ပတ်လိုက်ပြီးမှ ရေချိုးခန်းထဲက ထွက်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုအခါ သူအရင်ဆုံးမြင်ရသည်က ကျောပြင်တစ်ခု။

သိပ်ကို ရင်းနှီးနေပါသောကြောင့် လှစ်ခနဲပြုံးလိုက်မိသည်။

"ညီ!!!

"ကိုကို...ကျွန်တော်"

ဆတ်ခနဲ သူ့ဘက်ကိုလှည့်လာတဲ့ ညီက သူ့ကိုမြင်သွားမှ

အလန့်တကြားဖြစ်သွားပုံဖြင့် နှုတ်ဆိတ်သွားခဲ့ပါသည်။

ပြီးမှ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ခေါင်းစ ခြေဆုံး အပေါ်အောက်

ပြေးလွှားကြည့်ပြီး အောက်နှုတ်ခမ်းလေးကိုက်လိုက်တာကိုလည်း သူက မြင်ဖြစ်အောင်မြင်ခဲ့ပါသည်။

ဖြူဥနေသော ညီ့မျက်နှာ သန့်သန့်လေးက ပုစွန်ဆီရောင်

သမ်းနေသော ညနေခင်းတစ်ခုပမာ နီနီရဲရဲလေးဖြစ်လာကာ

ငေးကြည့်ချင်စရာ ကောင်းနေသည်မို့ သူမပြုံးပဲ မနေနိုင်။

အနာဂတ်ကျရင် ညီ့ကို ပိုင်ရမယ့် မိန်းကလေးက တော်တော်

ကံကောင်းမှာပဲဟု ဘာရယ်မဟုတ် တွေးရပါသည်။

သူ့ဟာသူ ငေးကြည့်နေပြီး သူ့ဟာသူ ရှက်နေတဲ့ ညီ့အား

ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲ၌ စနောက်ချင်စိတ်တွေ တဖွားဖွား

ပေါ်ပေါက်လာခဲ့တော့သည်။

"ကောင်လေး!! သူများရေချိုးတာကို လာချောင်းတာလား"

မျက်နှာကိုငုံ့ကိုင်းလိုက်ပြီး မျက်လုံးအဝိုင်းသားနဲ့ ကြည့်နေတဲ့

ညီ့ကို အပြုံးနဲ့ကြည့်လိုက်သည်။

"မဟုတ်ပါဘူး ညီတမင်လာကြည့်တာ မဟုတ်ပါဘူး!!

ကိုကို့ရဲ့ ကျန်းမာသန်စွမ်းတဲ့ ခန္ဓာကိုယ် ပနံ့သင့်နေကာ

ကြည့်လို့ကောင်းလှသည်ဟု သူထင်မိပါသည်။ ကိုကို့ကို

အားကျတာမို့ Gymသွားတော့တာတောင် သူ့ပုံစံက

ကိုကိုနဲ့ယှဉ်ပါက သေးညှပ်နေသေးသည်။

"မယုံပါဘူးကွာ တမင်လာချောင်းတာ သိသာနေတာကို"

"ကိုကို!!! ညီမဟုတ်ဘူးလို့.....ညီက ဒီအတိုင်း!!

သော်ဒီမှာ ကိုကို့အကြည့်တွေနဲ့ ရင်မဆိုင်ရဲစွာ ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။ သူ့မှာ တစ်ခြားသူတွေနဲ့ဆို လက်သီးချင်းယှဉ်ထိုးနိုင်ပေမယ့် ကိုကို့ရှေ့ရောက်သွားပါက အကူညီမဲ့သွားတတ်တဲ့

ယုန်သူငယ်လေးတစ်ယောက် ဖြစ်သွားတတ်ပါသည်။

"ဒီအတိုင်း...ဘာဖြစ်လဲ"

ကိုကို့အပြုံးတွေကတောက်ပနေပြီး အသံထဲမှာလည်း

ရွှင်မြူးရိပ်တွေသမ်းနေခဲ့ပါသည်။ ကိုကို့အပြုံးကို မြင်ရ

တွေ့ရသည့်အခါတိုင်း နှလုံးခုန်နှုန်းတွေမြန်လာတတ်သည့်

အဖြစ်အား သော်ဒီ အဓိပ္ပာယ်ဖော်မရ။ ကိုကို့လက်နဲ့

ထိမိ ကိုင်မိတိုင်းလည်း အပျိုဖြန်းလေးတစ်ယောက်လို

ရှက်အမ်းအမ်းဖြစ်သွားရကာ ခဏခဏ ပြန်တွေးတတ်တာက

အခုမှ မဟုတ်ပေ။

"ကိုကို့ခန္ဓာကိုယ်က ကြည့်ကောင်းလို့!!!

"ဟောဗျာ!! ညီလည်း Gym ဆော့တာ မဟုတ်ဘူးလား

ညီ့ခန္ဓာကိုယ်ကလည်း ကြည့်ကောင်းပါတယ်ကွ"

"ကိုကို့လောက်တော့ မဟုတ်ဘူးလေ.."

ကိုကို့လက်တွေက သူ့ဆီလှမ်းလာတော့ မျက်လုံးတွေပိတ်ချ

ပစ်လိုက်ရသည်။ ‌ထို့နောက်မှာတော့ ကိုကို့လက်ချောင်းတွေက

သူ့ဆံနွယ်တွေကြားထဲကို ရောက်လာခဲ့ရင်း သေသပ်စွာ

ဖီးထားတဲ့ ဆံပင်တွေကိုဖွသွားသေးသည်။

ပြီးမှ သူကိုကို့ဆီလာရခြင်း ကိစ္စအား သတိရသွားရင်း

"ဖေဖေတို့က ထမင်းစားဖို့ ခေါ်ခိုင်းလိုက်တာ"

"သိပါတယ်!! ခဏစောင့် ကိုကိုလိုက်ခဲ့မယ်"

"ပြီးမှ လာခဲ့လိုက်တော့လေ ညီ သွားနှင့်မယ်"

ကိုကို့ပြန်ဖြေသံကိုမစောင့်ပဲ သူ ကိုကို့ဆီကနေ လှစ်ခနဲ

ထွက်ပြေးပြီးမှ အခန်းပြင်ရောက်တော့ သက်ပြင်းတစ်ချက်

ချလိုက်သည်။ ခဏအကြာ ကိုကိုရောက်လာတော့ အရင်ကလို

မူပိုင်အပြုံးဖြင့် သူ့ကို ပြုံးပြလာသော်လည်း ပြန်မပြုံးပြမိပါ။

ကိုကိုတစ်ယောက်ကတော့ ဘာမှမသိရှာပဲ သူ့ညီလေးက

သူစနောက်လို့ စိတ်ဆိုးသွားတယ်လို့သာ ထင်မိခဲ့ပါသည်။

တကယ်တမ်းမှာတော့ သူ ကိုကို့ကို စိတ်ဆိုးနေတာမဟုတ်ပဲ

ကိုကို့ကို မြင်ပါက ရင်တလှပ်လှပ် ဖြစ်လာတတ်တာမို့

ကိုကိုနဲ့အကြည့်ချင်း မဆုံရဲတာပဲဖြစ်သည်။

Zawgyi

ခ်စ္သူတစ္ေယာက္ ေကာက္ရထားသည္ {အခန္း ၁၂}

ေက်ာင္းသားေဟာင္းမ်ား ေတြ့ဆုံပြဲက ျပီးျပီမို့ ဩဂတ္အေတာ္

စိတ္ေပါ့သြားျပီဟု ဆိုရမည္။ မလိုက္ရတဲ့အတြက္ ဂ်စ္က်ေနတဲ့

အိမ္က ဂ်စ္တူးေလးအေြကာင္း ေတြးမိျပန္ေတာ့ မျပုံးဘဲနဲ့

မေနနိုင္ေတာ့ပါ။

"ကိုဩဂတ္ ျပန္ေတာ့မလို့လား"

ြကည့္လိုက္ေတာ့ နီနီြဖစ္ေနသည္..။ သူနဲ့ နီနီကလည္း

ပြဲတုန္းက နီးနီးကပ္ကပ္နဲ့ တပူးပူးတတြဲတြဲ ေနေတာ့ ပို၍

နီးကပ္လာြကရသည္။ တစ္ြခားသူေတြကလည္း သူတို့က

လိုက္ဖက္တယ္ ဘာညာနဲ့ မင္းသြင္ကပါ ေျမွာက္လာသည့္အခါ

သူ နည္းနည္းေတာ့ြကည္နူးသလိုပင္။

"နီနီေရာ မျပန္ေသးဘူးလား"

"ျပန္ေတာ့မလို့ပါပဲ ဒါေပမယ့္ အရင္ဆုံး ကိုဩဂတ္ကို

မုန့္လိုက္ေက်ြးပါရေစ"

ဩဂတ္ မျငင္းပဲ တန္းလက္ခံလိုက္ကာ သူတို့ေတြ နီးစပ္ရာ

ကေဖးဆိုင္ေလးကို နွစ္ေယာက္အတူ သြားလိုက္ြကသည္။

နီနီေခါင္းေပါ္မွာ အျမဲလိုလို ေတြ့ရတတ္တဲ့ ကံ့ေကာ္ပြင့္ေလးအား

ေငးြကည့္ရင္း ဩဂတ္ ပါးခ်ိုင့္ေတြေပါ္သည္အထိ ျပုံးလိုက္ကာ

ထိုအမူယာကပဲ နီနီကိုဆြဲေဆာင္သလို ြဖစ္ေနခဲ့ပါသည္။

"စားေနာ္ ကိုဩဂတ္ နီနီေက်ြးမွာပါ!!

"အင္း.. စားမွာပါ ကိုယ္ သူမ်ားလိုက္ေက်ြးတာ မစားရတာ

ြကာျပီေလ "

"ဟုတ္ကဲ့!!

"နီနီျပန္ရင္ ကိုယ္လိုက္ပို့ေပးရမလား"

"လိုက္ပို့လို့ ရလားဟင္ ဒီေန့မွ ေဒါ္ေလးက လာမြကိုနိုင္ဘူးတဲ့"

ထိုအခါ ဩဂတ္ကလည္း စိတ္အားထက္သန္စြာ...

"လိုက္ပို့မွာေပါ့"

"ေက်းဇူးပါေနာ္ ကိုဩဂတ္"

နီနီက စကားေျပာတာကအစ တည္ျငိမ္ေအးခ်မ္းေနျပီး

နီနီအနား အျမဲလိုလို ေရာက္သြားရင္ လူက ျငိမ္းခ်မ္းသြားတတ္

တာကလည္း လဝန္းနီရဲ့ အားသာခ်က္လို့ ဩဂတ္ကမွတ္ယူ

ထားခဲ့ပါသည္။

"ဒါနဲ့ နီနီက ဘယ္ဇာတိကလဲ ရန္ကုန္ကို အခုမွ

ေျပာင္းလာတာထင္တယ္"

"နီနီက မိတ္ထီလာက"

"ဪ ဟုတ္လား"

"အင္း အစက မန္တေလးမွာ ေက်ာင္းဆက္တက္ရင္ေကာင္းမလား

ေတြးေနခဲ့တာ ဒါေပမယ့္ ရန္ကုန္မွာ အေဒါ္ရွိတာနဲ့ ရန္ကုန္ပဲ

လာြဖစ္သြားတာေလ နီနီ ရွင့္ကို ပထမနွစ္မွာကတည္းက

သတိထားမိသားပဲ ရွင္ကသာ နီနီကို သတိမထားမိတာ"

ဩဂတ္ အေတာ္အံ့ဩသြားသည္။ စိတ္ထဲ၌လည္း သူတကယ္

နီနီလို အရမ္းလွတဲ့ ေကာင္မေလး တစ္ေယာက္ကို သတိမထားရ

ေကာင္းလားဆိုတဲ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္အျပစ္တင္စိတ္ြကီးက

ဝင္လာ၏။

"ဒါေပမယ့္ အခု နီနီကိုသတိထားမိသြားျပီေလ

ေနာက္မက်ေသးဘူးမလား"

"ကိုဩဂတ္အတြက္ နီနီမွာ ေနာက္က်တယ္ ေစာတယ္လို့

မရွိပါဘူး"

ဩဂတ္နဲ့ သူမ နွစ္ေယာက္ျပိုင္တူ ရယ္လိုက္မိသြားသည္..။

ခဏြကာေတာ့မွ နီနီက မွာသမ်ွ မုန့္ေတြကို ဓာတ္ပုံရိုက္ေနတဲ့

ဩဂတ္အား တအံ့တဩြကည့္မိရင္း

"Facebook မွာ တင္ဖို့လား ကိုဩဂတ္"

"မဟုတ္ပါဘူး အိမ္က အဆိုးေလးကို ျပခ်င္လို့ သူက

အခ်ိုနည္းနည္းြကိုက္တယ္ကြာ ဒီမုန့္ေတြဆို သူလည္း

ြကိုက္ေလာက္တယ္"

သူမ မ်က္ခုံးပင့္မိသြားျပီး စိတ္ထဲဖ်ဉ္းခနဲ တစ္ခ်က္ြဖစ္သြားကာ

"အဟင္း!! ကိုဩဂတ္က ညီေလးကို ေတာ္ေတာ္ခ်စ္တယ္ေနာ္"

"အင္း ဟုတ္တယ္ ကိုယ့္အတြက္ကေတာ့ ကိုယ့္ညီက

ပထမဆုံး ဦးစားေပးပဲ"

"ဟင္!! ပထမဆုံး ဦးစားေပးက မိဘ မဟုတ္ဘူးလား"

ဩဂတ္က ေခါင္းခါျပီး

"ကိုယ့္မာမီက ကိုယ့္ကိုေမြးျပီး မီးတြင္းထဲမွာ ဆုံးသြားတာေလ

ဒယ္ဒီမွာ ေဖေဖရွိတယ္ အဲ့ဒါေြကာင့္ ကိုယ့္ညီနဲ့ ကိုယ္က

ပိုျပီး ရင္းနွီးေနတာ"

"ကိုဩဂတ္ ဒယ္ဒီက ခ်မ္းသာတယ္ဆို သူ့အမ်ိုးသားကိုေတာင္

ျပင္ဦးလြင္က သိန္းနွစ္ေသာင္းတန္ ဇိမ္ခံအိမ္ြကီးကို ခ်က္ခ်င္း

လြွဲေပးခဲ့တာတဲ့.."

အလိမ္မာနည္းနဲ့ သူမ အနည္းငယ္တီးေခါက္ြကည့္လိုက္ေတာ့

ဩဂတ္က အျပုံးမပ်က္

"ဟုတ္တယ္ေလ ဒါက ြဖစ္သင့္ပါတယ္"

"ဘာမွ ေသြးသားမေတာ္စပ္ေတာ့ အေမြကိစ္စေတြမွာ ျပဿနာမရွိနိုင္ဘူးလား"

"ကိုယ္ကေတာ့ အဲ့ကိစ္စနဲ့ပတ္သတ္ျပီး အမ်ားြကီးေတြးမထားပါဘူး အခုထိလည္း ကိုယ္တို့က အေမြကိစ္စေြကာင့္ အခ်င္းခ်င္း

စကားမ်ားတာမ်ိုးေတြ မရွိဘူး ညွိညွိနွိုင္းနွိုင္း ရွိြကပါတယ္"

"အင္း ကိုဩဂတ္တို့ ညီအစ္ကို နွစ္ေယာက္ ခ်စ္တာမ်ိုးက

နီနီကိုေတာင္ အားက်ေစတယ္ သိလား.. ဟင္းဟင္း

ကိုဩဂတ္ အိမ္ေထာင္ျပုလိုက္ရင္ေတာ့ ဘယ္ေလာက္ပဲခ်စ္ခ်စ္

ေနာက္မွာ ခ်န္ထားခဲ့ရမွာဘဲေလ"

ဩဂတ္ မ်က္ေမွာင္ြကုတ္ကာ နီနီစကားကို သေဘာမေတြ့သလို

ြဖစ္သြားရတယ္။ တစ္ခ်ိန္က် အိမ္ေထာင္ျပုတာ ဘာညာေတာ့

ရွိလာမွာဆိုေပမယ့္ ညီ့ကို ခ်န္ထားဖို့ အေတြး နည္းနည္းမွ

မရွိဖူးခဲ့တာမို့....

"အဲ့လိုမ်ိုး ဘယ္ေတာ့မွြဖစ္လာမွာ မဟုတ္ဘူး!!

"ဘာြဖစ္လို့လဲ ကိုဩဂတ္က မိန္းမ ဘယ္ေတာ့မွမယူေတာ့မွာမလို့လား"

"တစ္ခ်ိန္က် ကိုယ္ အိမ္ေထာင္ျပုမွာပါ ဒါေပမယ့္

ကိုယ့္အိမ္ေထာင္ေရးက ညီညီကို ခ်န္ထားခဲ့ရမွ ျမဲမယ္ဆို

အိမ္ေထာင္မျပုရလည္း ြဖစ္တယ္"

နီနီ မ်က္ခုံးေတြပင့္တက္လာသည္။ ကိုဩဂတ္တို့ညီအစ္ကိုေတြက ညီအစ္ကိုအရင္းေတြထက္ ပိုတယ္လို့ေတာင္ ထင္ရ၏။

တစ္လက္စတည္း အစ္ကို ကို လိုခ်င္ရင္ ညီကိုကပ္ေပါင္းဖို့

လိုေြကာင္း သေဘာေပါက္လိုက္တာမို့ အနာဂတ္အတြက္ သူမရဲ့

Planေတြကို ြကိုခ်ရေတာ့ပါမည္။

"ဘြဲ့ရျပီးရင္ နီနီက ရန္ကုန္မွာရွိတဲ့ ေဆးရုံမွာလုပ္မွာလား"

"မသိေသးဘူး ကိုဩဂတ္ ေမေမကေတာ့ နီနီကို

ေမေမ့ဇာတိ ြဖစ္တဲ့ မန္တေလးမွာ လုပ္ေစခ်င္တယ္တဲ့ "

"ဪ ဟုတ္လား ကိုယ္က နီနီကို ရန္ကုန္မွာပဲ

ဆက္ေနမယ္ ထင္ထားတာ"

"ဟင္းဟင္း!! ကိုဩဂတ္က ေနေစခ်င္လို့လား ဒါဆို

နီနီ ေမေမ့ကို ေျပာြကည့္ျပီး ေတာင္းဆိုလိုက္မယ္ေလ"

"အင္း!!!

"သူမ်ားကိုသာ ေမးေနတာ ကိုဩဂတ္ကေရာ ဘြဲ့ရျပီးရင္

ေဆးရုံမွာ ဝင္လုပ္မွာလား ကိုဩဂတ္ အေြခေနနဲ့ဆို ဝါသနာ

ပါရင္ ‌ကိုယ္ပိုင္ေဆးခန္းေတာင္ ဖြင့္လို့ရတယ္ေနာ္"

"ေဆးရုံတစ္ခုမွာ ဝင္လုပ္မွာပါ ဝါသနာလို့ ေျပာရေအာင္လည္း

ကိုယ္ ဆရာဝန္ြဖစ္ခ်င္တာ ဝါသနာပါလို့ မဟုတ္ပါဘူး"

နီနီ မ်က္လုံးအျပူးသား ြဖစ္သြားရ၏။

"ဒါဆို ဘာလို့!!!

"အခ်ိန္လည္း မေစာေတာ့ဘူးဆိုေတာ့ ကိုယ္တို့ျမန္ျမန္စားျပီး

သြားြကတာေပါ့"

"ဟုတ္!!

ဩဂတ္နဲ့ လဝန္းနီတို့ နွစ္ဦးတည္း ကေဖးဆိုင္ကို ေရာက္ခဲ့တာက အစ မင္းသြင္က ဘယ္လိုမ်ိုး သိသြားခဲ့လည္း မေျပာတတ္..။

ေနာက္တစ္ေန့မွာေတာ့ အနားကို ကပ္ကာ ဇြတ္အတင္းေမးလာ

ေတာ့သည္။

"မင္းနဲ့ နီနီ နွစ္ေယာက္ထဲ မုန့္သြားစားြကတယ္ဆို"

"မင္းကို ဘယ္သူေျပာတာလဲ"

"ငါ့ကို ေျပာျပတဲ့သူရွိတယ္"

"ဪ!!!

"အေြခေန ဘာထူးခဲ့လဲ မင္းတို့အဆင့္တက္ခဲ့လား"

မင္းသြင္က အတင္းစိတ္ဝင္စားေနတဲ့ ပုံြဖင့္ အနားကို ကပ္ကာ

ေမးလာခဲ့သည္။

"ငါတို့ မုန့္စားျပီး ျပန္လာခဲ့လိုက္တာ"

"ဟင္.. ဒါပဲလား"

မင္းသြင္က ဒီထက္အြကီးြကီး ေမ်ွာ္လင့္ထားသူမို့ ဩဂတ္

အေြဖေြကာင့္ မေက်မနပ္ြဖစ္သြားခဲ့ရတာအမွန္။

"ဒါပဲေပါ့.. မဟုတ္ရင္ ဘာလုပ္ရဦးမွာလဲ"

"ဟာ.. မင္းကလည္း ေပါ့ပ်က္ပ်က္နဲ့ပါလား"

"အဟြန္း!!

"နီနီကို ြကည့္ရတာ မင္းသူ့ကိုရည္းစားစကားေျပာရင္ေတာင္

တန္းလက္ခံမယ့္ပုံေနာ္"

"အဲ့ဒါ ငါကဘာလုပ္ရမွာလဲ"

ထိုအခါ မင္းသြင္က သူ့လက္ေမာင္းကိုဖက္ခနဲရိုက္ရင္း

"တုံးလိုက္တာ လြန္ပါေရာ!!! နီနီကို လိုက္ေနတဲ့

ေယာက္်ားေတြ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ မ်ားလည္း သိလား

ထူးထူးြခားြခား မင္းက သူတိမ္းညြတ္တဲ့ ေယာက္်ားေလး

ြဖစ္ေနတာေလ"

ဩဂတ္ ေပါ့ပါးစြာ ပုခုံးတြန့္ျပရင္း ဘာမွ မတုန့္ျပန္ေပ။

"ဒါမွမဟုတ္ မင္းနီနီကို ရင္မခုန္လို့လား

ဩဂတ္ တစ္ခ်က္ေတြသြားသည္။ မင္းသြင္ေျပာသလို နီနီကို

လုံးဝြကီး ရင္မခုန္တာေတာ့မဟုတ္။ သူနီနီအနား ေရာက္သြားတဲ့

အခ်ိန္ဆို ေအးခ်မ္းေနျပီး စိတ္လွုပ္ရွားရပါသည္။ နီနီနဲ့

နွစ္ေယာက္တည္း အျပင္ထြက္ရတာကိုလည္း သေဘာက်သလို

နီနီနဲ့သူ့ကို အားက်သလို အြကည့္ခံြခင္း၌လည္း ေပ်ာ္ေမြ့ပါသည္။

"မင္း ရင္ခုန္တယ္ မဟုတ္လား!!

"အင္း!! ငါမျငင္းပါဘူး"

"ဒါဆို ဘာလုပ္ေနတာလဲ ဖြင့္ေျပာလိုက္ေလ"

"အဲ့ေလာက္မလြယ္မွန္း မင္းသိတယ္"

မင္းသြင္ တစ္ေလ်ွာက္လုံးျပုံးေနျပီးမွ ဩဂတ္ရဲ့ အြကည့္နဲ့

စကားေြကာင့္ အျပုံးေတြ ေပ်ာက္ကြယ္သြားရသည္။ ဩဂတ္

အေနနဲ့ နီနီကိုဖြင့္ေျပာခ်င္ရင္ေတာင္ ေသာ္ဒီထူးဟန္ဆိုတဲ့

သူ့ညီကို အရင္ေက်ာ္ရပါမည္။

"ေအး!! မင္းအဲ့လို တြန့္ဆုတ္တြန့္ဆုတ္ လုပ္ေန

နီနီ သူမ်ားလက္ထဲ ပါသြားမွ ငါ့ေရွ့ ဝမ္းနည္းမျပနဲ့.."

"ဒီမွာ မင္းသြင္ ငါက ငါ့ကိုပဲြကိုက္ပါလို့ ဘယ္သူ့ကိုမွ

လိုက္မေျပာဘူး ြကိုက္ခ်င္ရင္ြကိုက္ မြကိုက္ခ်င္ရင္လည္း

အဲ့ေနရာမွာ ရပ္လိုက္ ငါအဆင္ေျပတယ္ နီနီကိစ္စကလည္း

ငါ့အတြက္ ဒီအတိုင္းပဲ သူငါ့ကို သေဘာက်မွန္း ငါသိတယ္

ဒါေပမယ့္ ငါ့ဘက္ကေန စေျပာရမွာ နည္းနည္းေအာက္တယ္"

မင္းသြင္ သေကာင့္သားကို ပါးစပ္အေဟာင္းသားြကည့္ရုံသာ

ြကည့္ေနမိေတာ့သည္။

"မင္းဘက္က စေျပာမွ ရမွာေပါ့ကြာ သူက မိန္းကေလးေလ

မိန္းကေလးဘက္ကေတာ့ သူဘယ္ေလာက္ခ်စ္ခ်စ္ မင္းကိုေတာ့

ခ်စ္ပါတယ္ ြကိုက္ပါတယ္ ေျပာပါ့မလား ေစာက္ရူးရဲ့"

"ဘာပဲြဖစ္ြဖစ္ !!

ဩဂတ္က နီနီကို ရင္ခုန္ေပမယ့္ ဖြင့္ေျပာဖို့ စိတ္ကူးရွိပုံမရ။

ဒီေကာင္က နီနီသူ့ကို ဆက္မြကိုက္ေတာ့ဘူးဆိုရင္ေတာင္

အဆင္ေျပသည္။ ေနာက္ဆုံးမွာေတာ့ နီနီကို ဖြင့္ေျပာဖို့အတြက္

ေျမွာက္ေပးတဲ့ သူကပဲ လက္ေလ်ွာ့လိုက္ရသည္။

...................

"ညီ့ကို သီခ်င္းဆိုျပဖို့ ကတိေပးထားတာ မွတ္မိလား"

ထမင္းစားျပီးတာနဲ့ ညီက အခန္းထဲဝင္လာကာ သူ့ကိုေသခ်ာ

ြကည့္ျပီး စူပုတ္ပုတ္ ေျပာလာြခင္းြဖစ္သည္။ ကိုယ့္ကတိနဲ့

ကိုယ္ပဲမို့ ညီ့အေြကာင္းကိုသိသူပီပီ ကတိလည္းမဖ်က္ရဲပါ။

ဩဂတ္အခန္းထဲမွာ အရင္ကေတာ့ ဖိနပ္စင္ြကီးနဲ့ ငယ္ငယ္တုန္းက စုေဆာင္းခဲ့ရသည့္ အရုပ္ေတြထားတဲ့ ဖန္ေကာင္တာြကီးက

အခုေတာ့ ရွိမေနေတာ့ပါ။ အေြကာင္းကလည္း ညီညီေြကာင့္

တစ္ခုတည္းရယ္။ ဖိနပ္စင္ြကီးကို တစ္ြခားအခန္းမွာ ေရြ့မွ

ကိုကို့အခန္းက ပိုက်ယ္သည္ဟု ေျပာလာြခင္းေြကာင့္ ဒယ္ဒီတို့ကို ေျပာျပီး ေရြွ့ခဲ့ရသည္။

ဖန္ေကာင္တာြကီးကေတာ့ ဩဂတ္က အသက္နည္းနည္း

ြကီးလာေတာ့ အရုပ္ေတြနဲ့ ေဆာ့ရတာ မြကိုက္ေတာ့တာေြကာင့္

ညီက အားလုံးကို သူ့အခန္းထဲ ေရြွ့ကာ အရုပ္ေတြကိုလည္း

ဩဂတ္ရဲ့လက္ေဆာင္တစ္ခုလို သေဘာထား၍ တန္ဖိုးထားေနြခင္း ြဖစ္သည္။ ထိုဖန္ေကာင္တာထဲမွာ ငယ္ငယ္တုန္းက

သူေပးခဲ့တဲ့ ေလယာဉ္ပ်ံနဲ့တကြ ဆိုဒ္ေသးသြားလို့ ေြခေထာက္နဲ့

မေတာ္ေတာ့တဲ့ ေြခညွပ္ဖိနပ္ေတာင္ ထိုထဲမွာသိမ္းထားခဲ့ြခင္းကလည္း ဩဂတ္ကို အံ့ဩေစသည္။

ေဖေဖကေတာ့ ညီ့မွာ အရင္က တစ္ေယာက္ထဲေနခဲ့တဲ့သူမို့

အခုမွ ကိုကိုတစ္ေယာက္ရွိလာလို့ အရမ္းတန္ဖိုးထားခ်စ္ေနတာ

ဆိုတဲ့ ေပါ့ေပါ့ပါးပါး စကားေြကာင့္ သူလည္း ထိုသို့သာ

လိုက္ေတြးြဖစ္ခဲ့သည္။

"ကိုကိုဆိုျပမယ္"

"ြခံထဲ ဆင္းရေအာင္!!

"အင္း!!

အမွန္ေတာ့ ေသာ္ဒီသိပ္ေတာ့ မေက်နပ္။ ေက်ာင္းသားေဟာင္းမ်ား ေတြ့ဆုံပြဲမွာ အစ္မနဲ့ ကိုကို့ရဲ့ နွစ္ေယာက္တြဲပုံေတြကို

သူ Facebook မွာ မေတြ့ခ်င္လို့အဆုံးပဲ။ ဒါေြကာင့္ ကိုကို့ရဲ့

ကတိအတိုင္း သီခ်င္းဆိုခိုင္းရြခင္းြဖစ္သည္။

ကိုကို့ရဲ့ သီခ်င္းဆိုသံကို အခုမွ ပထမဆုံးအြကိမ္ြကားရေတာ့မွာမို့

ေသာ္ဒီ ေက်နပ္ေနျပီး ေျမွာက္ြကြ ေျမွာက္ြကြေလး ြဖစ္ေနသည္။

မနက္ြဖန္ ေက်ာင္းေရာက္ရင္ေတာ့ 'ကိုြကီးဩဂတ္ အသံက

ေကာင္းတယ္ သိလား ငါ၈တန္းေလာက္က စသင္နွစ္အစမွာပဲ

ကိုြကီးဩဂတ္ သီခ်င္းဆိုသံကိုနားေထာင္ဖူးတာ'လို့ ေျပာခဲ့တဲ့

ဖက္တီးကို ျပန္ြကြားနိုင္ေတာ့မွာ ြဖစ္သည္။

မြကာခင္မွာ ဂစ္တာြကီးထမ္းျပီး ြခံထဲကိုဆင္းလာတဲ့ ကိုကိုက

သူထိုင္တဲ့ ခုံတန္းေလးမွာပဲ ဝင္ထိုင္လိုက္သည္။

"ကဲ.. ေျပာ ဘာဆိုျပရမလဲ အဆိုးေလး"

"ဟာ.. ကိုကိုကလည္း ညီမွမသိတာ ကိုကိုရတာ ဆိုျပေပါ့

ညီက နားပဲနားေထာင္ခ်င္တာ"

ဩဂတ္က ေခါင္းတဆတ္ဆတ္ညိတ္ျပျပီး သူ့လက္ေခ်ာင္းေတြကို

ဂီတာြကိုးေပါ္မွာ တင္လိုက္ေတာ့သည္။ လိုခ်င္တာ ရသြားျပီ

ြဖစ္တဲ့ ေသာ္ဒီထူးဟန္ကေတာ့ ကိုကိုတီးတဲ့ ဂီတာသံနဲ့အတူ

ရင္ေတြတလွပ္လွပ္ြဖစ္ေနခဲ့ပါသည္။ ထို့ေနာက္ ကိုကို့ေက်ာျပင္ကို မ်က္နွာအပ္ျပီး ပင့္သက္ရွိုက္လိုက္ေတာ့သည္။

'နာက်င္ေနေသာ နွလုံးသားမွာ

ခံစားခ်က္တို့ ရွိျပီကြယ္'

'ေရြွအိမ္စံ ေငြမင္းသမီးရယ္

ရင္နာစရာ အြဖစ္ဆိုးေလး ေနာက္မွာကြယ္..'

'ရယူျပီး ျပန္ေပးလိုက္ရတာရယ္

မရထိုက္လို့ ကိုယ္ယူဆပါ့မယ္.."

'ဟိုတစ္ခ်ိန္ အခ်စ္ရူးေလး အသည္းမွာ

ရည္မွန္းခ်က္တို့ ရွိပါတယ္'

'တိမ္လြွာေတြ ေလနဲ့ေပ်ာက္ကြယ္

ေပ်ာ္စရာဘုံ ေပ်ာက္ခဲ့ရပါတယ္..'

'လ်ွပ္တျပတ္ အတြင္းမွာအသည္းကြဲသြားတာရယ္

ကြဲထိုက္လို့ ကိုယ္ယူဆပါ့မယ္..'

'ေမာင့္ မ်က္ရည္ဝိုင္း... ေမာင့္ မ်က္ရည္ဝိုင္း!!

ေတြးမိေလတိုင္း.. ငိုခ်င္တယ္'

'ေမာင့္ မ်က္ရည္ဝိုင္း...ေမာင့္ ‌မ်က္ရည္ဝိုင္း

ျပန္ေျပာင္းကာ အတိတ္အေြကာင္းကို မစဉ္းစားခ်င္တယ္'

'အလြွာြခားေလတဲ့..အို အခ်စ္ဦးရယ္'

ေသာ္ဒီ ကိုကို့အသံ‌ေြကာင့္ မ်က္လုံးေတြေမွးဆင္းလာျပီး

အိပ္ခ်င္သလို ြဖစ္လာရသည္။ ဂီတာသံရပ္သြားတဲ့ အခ်ိန္မွသာ

ဆတ္ခနဲြဖစ္သြားရင္း အိပ္ခ်င္မူးတူး ပုံစံြဖင့္ ခန္ဓာကိုယ္ကို

ျပန္မတ္လိုက္သည္။

"ကိုကို ျပီးျပီလား.."

"ျပီးျပီေလ.. ကိုကို တစ္ပုဒ္ပဲ ဆိုရေသးတယ္ မင္းေလးက

အိပ္သြားတာ က်န္တဲ့တစ္ပုဒ္ကို မင္းြကားရဲ့လားေတာင္

မသိဘူး.."

"ဟာ.. "

"စိတ္မေကာင္းမြဖစ္နဲ့ ေနာက္တစ္ြကိမ္ ရွိပါေသးတယ္

ကိုကိုထပ္ဆိုျပမွာေပါ့ အခုေတာ့ သြားအိပ္ေခ်"

"ကိုကို ညီ့ကိုအဲ့သီခ်င္းဆိုျပတယ္ဆိုေတာ့ ဘာလဲ.. အခ်စ္ဦးကို

လြမ္းလို့လား"

ေသာ္ဒီစကားေြကာင့္ ဩဂတ္ မ်က္ေမွာင္ြကုတ္မိသြားသည္..။

သူက ဒီအတိုင္း သူ့စိတ္ထဲစြဲေနတဲ့ သီခ်င္းဆိုလိုက္တာကို

ညီက တစ္မ်ိုးထင္သြားသည့္ပုံပင္။

"ေဟာဗ်ာ!! ကိုကိုရတာကို ဆိုျပတာေလ ညီပဲ

ြကိုက္တာဆိုလို့ ေျပာခဲ့တာ မဟုတ္ဘူးလား"

"အင္း!!

"သြားအိပ္ြကမလား!!

"ကိုကိုသိပ္ရမွာေနာ္ ရတယ္မလား"

"ရပါ့ဗ်ာ .."

ေသာ္ဒီရဲ့ ပုခုံးကို ဝိုက္ဖက္ျပီး ဩဂတ္က အိမ္ထဲေခါ္လာရသည္။

ဒယ္ဒီနဲ့ေဖေဖက အေစာြကီးအိပ္ယာဝင္သြားျပီမို့ အိမ္ထဲ

ေရာက္တာနဲ့ တံခါးေတြအကုန္ လိုက္ပိတ္ကာ အေပါ္ထပ္ကို

နွစ္ေယာက္လုံး တက္လာလိုက္သည္။

အခန္းထဲမွာေတာ့ အဲကြန္းပိတ္ထားေပမယ့္ ျပတင္းေပါက္ကေန

တဆင့္ အလုအယက္ ဝင္လာတဲ့ ေလေတြေြကာင့္ အခန္းတစ္ခု

လုံးက ေအးျမေနသည္။

"ျပတင္းတံခါးေတြကို ပိတ္လိုက္ရမလား..ညီ

ေလေတြ အရမ္းတိုက္ေနတာဆိုေတာ့.."

"ရတယ္ ကိုကို.."

ဒါနဲ့ပဲ ညီ့စိတ္တိုင္းက် ကုတင္ဘက္ကို ျပန္ေလ်ွာက္လာလိုက္တယ္။

"အခုတေလာ ကိုယ့္ညီေလး ေြချငိမ္ေနပါ့လားဟမ္

ရန္ြဖစ္သံ သိပ္မြကားမိေတာ့ဘူး"

"ဟာ..ကိုကိုကလည္း မသိရင္ ညီက ျပဿနာေကာင္ြကီး

က်ေနတာပဲ"

သူ့ကို ဖက္ထားသည့္ ကိုကို့ပါးကို နွစ္ြကိမ္တိတိ နမ္းရင္း

ျပန္ဖက္ထားလိုက္သည္။

"ကိုကိုပဲ ညီ ရန္ြဖစ္တာ မြကိုက္ဘူးဆို အဲ့ဒါေြကာင့္

ကိုကို့အတြက္ လူလိမ္မာေလး လုပ္ြကည့္တာဗ်ာ ရွင္းလား.."

"ဟုတ္ပါျပီကြာ ကိုကို့ညီေလးက အလိမ္မာဆုံးပဲ.."

ဒီအရြယ္ေရာက္ေနေပမယ့္ ညီက သူ့အျမင္မွာ ကေလးသာသာပဲ

ရွိေသး၏။ အခုထိ သူမသိပ္ေပးပါက ညီအိပ္ေပ်ာ္တဲ့ရက္က

ခပ္ရွားရွားပင္။ တစ္ြခားသူေတြအတြက္ ညီက ရိုင္းျပီးဆိုးေကာင္း

ဆိုးနိုင္ေပမယ့္ သူ့အတြက္ကေတာ့ သူ့စကားကိုတေသြမတိမ္း

နားေထာင္တဲ့ လူလိမ္မာေလးြဖစ္သည္။

......….…...

သူ ေရခ်ိုးျပီးတာနဲ့ တစ္ပတ္တစ္ထည္ကို ဆြဲယူကာ

ေအာက္ပိုင္းကို ပတ္လိုက္ျပီးမွ ေရခ်ိုးခန္းထဲက ထြက္လာခဲ့ြခင္းြဖစ္သည္။ ထိုအခါ သူအရင္ဆုံးျမင္ရသည္က ေက်ာျပင္တစ္ခု။

သိပ္ကို ရင္းနွီးေနပါေသာေြကာင့္ လွစ္ခနဲျပုံးလိုက္မိသည္။

"ညီ!!!

"ကိုကို...က်ြန္ေတာ္"

ဆတ္ခနဲ သူ့ဘက္ကိုလွည့္လာတဲ့ ညီက သူ့ကိုျမင္သြားမွ

အလန့္တြကားြဖစ္သြားပုံြဖင့္ နွုတ္ဆိတ္သြားခဲ့ပါသည္။

ျပီးမွ သူ့ခန္ဓာကိုယ္ကို ေခါင္းစ ေြခဆုံး အေပါ္ေအာက္

ေျပးလြွားြကည့္ျပီး ေအာက္နွုတ္ခမ္းေလးကိုက္လိုက္တာကိုလည္း သူက ျမင္ြဖစ္ေအာင္ျမင္ခဲ့ပါသည္။

ြဖူဥေနေသာ ညီ့မ်က္နွာ သန့္သန့္ေလးက ပုစြန္ဆီေရာင္

သမ္းေနေသာ ညေနခင္းတစ္ခုပမာ နီနီရဲရဲေလးြဖစ္လာကာ

ေငးြကည့္ခ်င္စရာ ေကာင္းေနသည္မို့ သူမျပုံးပဲ မေနနိုင္။

အနာဂတ္က်ရင္ ညီ့ကို ပိုင္ရမယ့္ မိန္းကေလးက ေတာ္ေတာ္

ကံေကာင္းမွာပဲဟု ဘာရယ္မဟုတ္ ေတြးရပါသည္။

သူ့ဟာသူ ေငးြကည့္ေနျပီး သူ့ဟာသူ ရွက္ေနတဲ့ ညီ့အား

ြကည့္ရင္း စိတ္ထဲ၌ စေနာက္ခ်င္စိတ္ေတြ တဖြားဖြား

ေပါ္ေပါက္လာခဲ့ေတာ့သည္။

"ေကာင္ေလး!! သူမ်ားေရခ်ိုးတာကို လာေခ်ာင္းတာလား"

မ်က္နွာကိုငုံ့ကိုင္းလိုက္ျပီး မ်က္လုံးအဝိုင္းသားနဲ့ ြကည့္ေနတဲ့

ညီ့ကို အျပုံးနဲ့ြကည့္လိုက္သည္။

"မဟုတ္ပါဘူး ညီတမင္လာြကည့္တာ မဟုတ္ပါဘူး!!

ကိုကို့ရဲ့ က်န္းမာသန္စြမ္းတဲ့ ခန္ဓာကိုယ္ ပနံ့သင့္ေနကာ

ြကည့္လို့ေကာင္းလွသည္ဟု သူထင္မိပါသည္။ ကိုကို့ကို

အားက်တာမို့ Gymသြားေတာ့တာေတာင္ သူ့ပုံစံက

ကိုကိုနဲ့ယွဉ္ပါက ေသးညွပ္ေနေသးသည္။

"မယုံပါဘူးကြာ တမင္လာေခ်ာင္းတာ သိသာေနတာကို"

"ကိုကို!!! ညီမဟုတ္ဘူးလို့.....ညီက ဒီအတိုင္း!!

ေသာ္ဒီမွာ ကိုကို့အြကည့္ေတြနဲ့ ရင္မဆိုင္ရဲစြာ ေခါင္းငုံ့လိုက္သည္။ သူ့မွာ တစ္ြခားသူေတြနဲ့ဆို လက္သီးခ်င္းယွဉ္ထိုးနိုင္ေပမယ့္ ကိုကို့ေရွ့ေရာက္သြားပါက အကူညီမဲ့သြားတတ္တဲ့

ယုန္သူငယ္ေလးတစ္ေယာက္ ြဖစ္သြားတတ္ပါသည္။

"ဒီအတိုင္း...ဘာြဖစ္လဲ"

ကိုကို့အျပုံးေတြကေတာက္ပေနျပီး အသံထဲမွာလည္း

ရြွင္ျမူးရိပ္ေတြသမ္းေနခဲ့ပါသည္။ ကိုကို့အျပုံးကို ျမင္ရ

ေတြ့ရသည့္အခါတိုင္း နွလုံးခုန္နွုန္းေတြျမန္လာတတ္သည့္

အြဖစ္အား ေသာ္ဒီ အဓိပ္ပာယ္ေဖာ္မရ။ ကိုကို့လက္နဲ့

ထိမိ ကိုင္မိတိုင္းလည္း အပ်ိုြဖန္းေလးတစ္ေယာက္လို

ရွက္အမ္းအမ္းြဖစ္သြားရကာ ခဏခဏ ျပန္ေတြးတတ္တာက

အခုမွ မဟုတ္ေပ။

"ကိုကို့ခန္ဓာကိုယ္က ြကည့္ေကာင္းလို့!!!

"ေဟာဗ်ာ!! ညီလည္း Gym ေဆာ့တာ မဟုတ္ဘူးလား

ညီ့ခန္ဓာကိုယ္ကလည္း ြကည့္ေကာင္းပါတယ္ကြ"

"ကိုကို့ေလာက္ေတာ့ မဟုတ္ဘူးေလ.."

ကိုကို့လက္ေတြက သူ့ဆီလွမ္းလာေတာ့ မ်က္လုံးေတြပိတ္ခ်

ပစ္လိုက္ရသည္။ ‌ထို့ေနာက္မွာေတာ့ ကိုကို့လက္ေခ်ာင္းေတြက

သူ့ဆံနြယ္ေတြြကားထဲကို ေရာက္လာခဲ့ရင္း ေသသပ္စြာ

ဖီးထားတဲ့ ဆံပင္ေတြကိုဖြသြားေသးသည္။

ျပီးမွ သူကိုကို့ဆီလာရြခင္း ကိစ္စအား သတိရသြားရင္း

"ေဖေဖတို့က ထမင္းစားဖို့ ေခါ္ခိုင္းလိုက္တာ"

"သိပါတယ္!! ခဏေစာင့္ ကိုကိုလိုက္ခဲ့မယ္"

"ျပီးမွ လာခဲ့လိုက္ေတာ့ေလ ညီ သြားနွင့္မယ္"

ကိုကို့ျပန္ေြဖသံကိုမေစာင့္ပဲ သူ ကိုကို့ဆီကေန လွစ္ခနဲ

ထြက္ေျပးျပီးမွ အခန္းျပင္ေရာက္ေတာ့ သက္ျပင္းတစ္ခ်က္

ခ်လိုက္သည္။ ခဏအြကာ ကိုကိုေရာက္လာေတာ့ အရင္ကလို

မူပိုင္အျပုံးြဖင့္ သူ့ကို ျပုံးျပလာေသာ္လည္း ျပန္မျပုံးျပမိပါ။

ကိုကိုတစ္ေယာက္ကေတာ့ ဘာမွမသိရွာပဲ သူ့ညီေလးက

သူစေနာက္လို့ စိတ္ဆိုးသြားတယ္လို့သာ ထင္မိခဲ့ပါသည္။

တကယ္တမ္းမွာေတာ့ သူ ကိုကို့ကို စိတ္ဆိုးေနတာမဟုတ္ပဲ

ကိုကို့ကို ျမင္ပါက ရင္တလွပ္လွပ္ ြဖစ္လာတတ္တာမို့

ကိုကိုနဲ့အြကည့္ခ်င္း မဆုံရဲတာပဲြဖစ္သည္။

[text_hash] => 2cd5a206
)