Array
(
[text] =>

ချစ်သူတစ်ယောက် ကောက်ရထားသည် {အခန်း ၁၇}

လစ်ဟာနေတဲ့ အိပ်ယာကို စမ်းမိသွားတာကြောင့် သော်ဒီထူးထန်

တစ်ယောက် ဆက်အိပ်လို့မရတော့ပဲ ထထိုင်မိလျက်သားဖြစ်သွားရတယ်။ ညတုန်းက ကိုကိုနဲ့အတူအိပ်ပေမယ့် သူ့မျက်လုံးတွေ

ပြန်ဖွင့်ချိန်မှာ မြင်ချင်တဲ့သူကို မမြင်ရတော့ စိတ်ကသိပ်မကြည်။

အရင်ကလိုစိတ်နဲ့ဆို ရင်ခွင်ထဲ ခေါင်းတိုးဝင်ပြီး ကိုကို့ကို အပြစ်

တင်တဲ့ စကားတွေပြောပြီး ပြဿနာရှာချင် ရှာလို့ရပေမယ့်

ခက်တာက သူက ၁၃နှစ်အရွယ်လေး မဟုတ်တော့..။ ရေချိုးခန်း

မှာလည်း ကိုကိုမရှိတာမို့ ဝရံတာကို ထွက်လာတော့မှ တွေ့ရပါပြီ

အပြင်က ပန်းပင်တွေကို ရေပိုက်နဲ့ ဖြန်းနေတဲ့ ကိုကို့ကို။

ကိုကိုက စွပ်ကျယ်ချိုင်းပြတ်ကို ဝတ်ထား၍ ကြွက်သားစိုင်တို့က

ရုန်းကြွနေခဲ့ပြီး ရေတွေပါ စိုထားတာကြောင့် ပါးလွှာတဲ့ အင်္ကျီ

အောက်က Eight Pack ကြီးကို အထင်းသား တွေ့မြင်နေရပါသည်။ ကြည့်နေတုန်းမှာပဲ ကိုကိုက ရေစိုသွားတဲ့ အင်္ကျီကို

ချွတ်ပစ်လိုက်တာကြောင့် ကြည့်နေတဲ့ သူကသာ ရှက်ရဲရဲလေး

မျက်နှာပူလာရသူပင်။

ကိုကိုက ဝတ်စုံအပြည့်နဲ့ဆို သိပ်ကြည့်လို့ကောင်းသူဖြစ်ပြီး

ဘာမှ မဝတ်ထားရင် ပိုကြည့်လို့ကောင်းပါသည်..။

အခန်းထဲကနေ ထွက်ပြီး ကိုကိုရှိရာ ခြံထဲကို အမြန်ဆင်းပြီးနောက် ကိုကို့ခါးကိုအနောက်ကနေ ဖက်ထားလိုက်တယ်။

"ဟာ... ဘာလုပ်တာတုန်းကွ ဖယ်ဦး ကိုကိုအလုပ်ရှုပ်နေတာ

မမြင်ဘူးလား"

ကိုင်ထားတဲ့ ရေပိုက်ဆီက ရေတွေက ညီ့ကိုမတော်တဆ

စိုမှာ စိုးသည့်အတွက် အောက်ကို ခဏချထားပြီး ခါးမှာ

ရစ်တွယ်ထားတဲ့ လက်ကို ဖြုတ်ကာ ညီနဲ့မျက်နှာချင်းဆိုင်လိုက်သည်။

"ရေချိုးပြီးပြီလား ကိုကို!!

"လူတိုင်းကို မင်းလိုညစ်ပေလေးများ မှတ်နေလား"

"ညီက မညစ်ပတ်ပါဘူးဗျာ"

သော်ဒီလက်တွေက ကိုကို့ဝမ်းဗိုက်မှာရှိတဲ့ Eight Pack တွေ

ပေါ်မှာ အထက်အောက် ပြေးလွှားနေပြီး ကိုကို့မျက်နှာကို

တည့်တည့်စိုက်ကြည့်နေတာ ဖြစ်သည်။ သော်ဒီပုံစံက

အရိုင်းဆန်တဲ့ ကြောင်ဆိုးလေးတစ်ကောင်နဲ့ဆင်တူနေခဲ့သည်။

"ကိုကို့ခန္ဓာကိုယ်က အရမ်းကြည့်လို့ကောင်းတာပဲဗျာ..

ညီတောင် မနာလိုလာပြီ"

သော်ဒီက ကိုကို့ခန္ဓာကိုယ်ကို အားကျတဲ့အတွက် အားရင်

အားသလို Gym မှာ သွားကစားခဲ့တာ အချိန်တစ်ခုကြာတဲ့အထိ။ သူ့ဟာနဲ့သူ Six Pack တွေ ထွက်လာပေမယ့် ကိုကို့ကို

မှီဖို့ အများကြီးလိုနေသေးတယ်။

"ဒီကလေးကတော့ အချင်းချင်း မြှောက်နေပြန်ပြီ"

"မြှောက်နေတာ မဟုတ်ဘူး တကယ်ပြောတာဗျ

အဲ့ဒါကြောင့် တစ်ချို့လူတွေက ခြေရာတိုင်းချင်တိုင်း တိုင်းလို့

မရဘူးဆိုတာ သိပ်မှန်တာပဲ"

"ဟုတ်ပါပြီကွာ အပြင်ထွက်ပြီး ပြန်လာတိုင်း ဒီလိုစကားတွေ

သင်ယူလာခဲ့တာပဲ"

"ကိုကို ကျွန်တော်နဲ့ ဆိုင်ကယ်လိုက်စီးမလား.."

"အမှန်တိုင်းပြောရရင် ကိုကိုက ညီ့ကို ချစ်လွန်းလို့သာ

ဆိုင်ကယ်ဝယ်ပေးလိုက်ရတာ မစီးစေချင်ဘူး အရမ်းအန္တရာယ်

များတယ် ကိုကိုမှာထားမယ်နော် ဆိုင်ကယ်စီးပြိုင်ပွဲတွေကို

မသွားရဘူး..."

ကိုကို့မျက်ဝန်းထဲမှာ သူ့ကိုဘယ်လောက်စိုးရိမ်ကြောင်းကို

အထင်းသားတွေ့နေရတာမို့ အရမ်းကျေနပ်ပြီး နားမထောင်ပဲ

မနေနိုင်။

"ကိုကို ဆေးရုံကို မသွားဘူးလား"

"မင်းသွင် ကိုကို့ကို ဝင်ခေါ်မယ်တဲ့.."

"အင်း"

"ရေမချိုးရသေးဘူးမလား သွားချိုးတော့လေ ကိုကို မနက်စာ

ပြင်ထားမယ်"

"ဟုတ်ကဲ့.."

သော်ဒီထွက်သွားတော့ ရေပိုက်ကို ပိတ်ပစ်လိုက်ပြီး အိမ်ထဲကို

ပြန်ဝင်လာလိုက်တယ်။ အရင်ဆုံး အင်္ကျီဝတ်ရဦးမှာမို့ အခန်းထဲ

ပြန်ဝင်ရတယ်။ ထိုအခါ သူ့အခန်းထဲမှာ ရေချိုးဖို့ပြင်နေတဲ့

ညီ့ကို တွေ့လိုက်ရတော့ မပြုံးပဲမနေနိုင်။

"ညီ ရေချိုးတော့လေ"

"ချိုးမှာပါ ကိုကိုရဲ့.."

"ဒါဆို ကိုကို ထမင်းစားခန်းမှာ စောင့်နေမယ် မြန်မြန်လာခဲ့နော်"

"ဟုတ်ကဲ့.."

Breakfast ကို ထမင်းမစားချင်ဘူး ပြောတဲ့ ညီ့ကြောင့်

မနက်စာကို ထုံးစံအတိုင်း ပေါင်မုန့်နဲ့ ကော်ဖီပဲ ပြင်ရတယ်။

ဆေးရုံကိစ္စတွေနဲ့ အလုပ်ရှုပ်နေတာမို့ အပြင်ကိုဈေးဝယ်လည်း

မထွက်ဖြစ်။ ဒယ်ဒီကလည်း သူက ဆရာဝန်ဖြစ်ဖို့ ရည်ရွယ်ချက်

မရှိတာကို သိတော့ ဆေးရုံကနေ ဘယ်တော့ထွက်မှာလည်း ဆိုပြီး

ခဏခဏ မေးနေတာ။ တကယ်တော့ ဆေးရုံက မထွက်ဖြစ်တဲ့

အကြောင်းပြချက်ကလည်း ရှိနေတော့....

"သားရီး!!!

ထမင်းစားခန်းထဲ လျှောက်ဝင်လာတဲ့ မင်းသွင်ကိုတွေ့လိုက်တော့

အံ့ဩသွားတာမို့ မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။

"ငါ့အတွက်ပါ ပြင်လိုက်ကွာ အိမ်ကနေ ဘာမှစားမလာဘူး"

ခါတိုင်း တက်ကြွ‌နေတတ်တဲ့ မင်းသွင်က ဒီနေ့မှ စိတ်ညစ်နေတဲ့ပုံမို့ ခေါင်းအသာခါရသည်။

"ဘာဖြစ်လာတာလဲ.."

"ငါ့အမေပေါ့.. သီရိနဲ့ ဘယ်တော့ လက်ထပ်မလည်းဆိုတာပဲ

လာမေးနေတာ ကြာတော့စိတ်ညစ်လာပြီ"

"မင်းတို့က တစ်ချိန်ကျ လက်ထပ်မှာ မဟုတ်ဘူးလား ဒါလေး

မေးတာကို ဘာက စိတ်ညစ်စရာကောင်းနေတာလဲ"

"ဒါပေမယ့် ငါတို့က ငယ်သေးတယ် တစ်ချိန်ကျ လက်ထပ်မှာ

မှန်ပေမယ့် အခုက အချိန်မတန်သေးဘူး သီရိကလည်း ငါနဲ့

ညှိနှိုင်းလို့ရတယ် မရတာက ငါ့မိဘတွေ သူတို့က အိုနေပြီမို့

မြေးချီချင်ပြီတဲ့.."

"ဟား!!! ဖြစ်ရလေကွာ "

"ဪ... ကိုကြီးမင်းသွင်တောင် ရောက်နေတာပဲ"

မင်းသွင် ရောက်လာမယ်ဆိုတာကြောင့် သော်ဒီက ကိုကိုနဲ့

နေသလို မဆင်မခြင်နေလို့မရ။ ဝတ်စုံအပြည့်ဝတ်ထားပြီး

နေကာမျက်မှန်ကို ခေါင်းအထက်မှာ လှန်တင်ထားသည်။

"အင်း..သော်ဒီ မင်းအကြောင်းကို မင်းကိုကိုက ပြောပါတယ်

ပုံမှန်လိုမဟုတ်တာ ဘာမှခံစားမနေနဲ့ ကောင်လေး ရပြီလား"

"မရသေးပါဘူး!!

"ဟင်!! ဒါဆို ကလပ်မှာ နမ်းတဲ့ကောင်လေးက ဘယ်သူတုန်း!!

အဲ့တုန်းက  သောက်ထားတဲ့အရှိန်ရယ် မှောင်ရိပ်ကျနေတာရယ်ကြောင့် သော်ဒီမျက်နှာကိုပဲမြင်လိုက်တာ တစ်ဖက်ကကောင်လေး ဘယ်သူဆိုတာ မတွေ့လိုက်ရဘူး။

"ကိုကြီးကလည်း အခုခေတ်က အဲ့လိုအပျော်ရှာကြတာဘဲလေ

ကလပ်မှာ အချင်းချင်းနမ်းမိရုံလေးနဲ့ လက်ရှိဘဝကို ဘာမှ

မထိခိုက်သွားပါဘူးဗျာ'

မင်းသွင်မှာတော့ မျက်လုံးပင့်လျက်။ သူဆိုရင် နမ်းဖို့ရာအတွက်

အဲ့တစ်ယောက်ကို တကယ်ချစ်တာ ဟုတ်၊ မဟုတ်ကို သေချာ

စဉ်းစားပြီးမှ နမ်းခဲ့တာ။ နောက်ပြီး ဒီကောင်ဩဂတ်ဆို သူ့ညီကို

ပေးခဲ့တဲ့ သောက်တလွဲကတိကြောင့် အခုထိရည်းစားကလည်းမရ

ပထမဆုံး အနမ်းကိုတောင် ဘယ်မိန်းမဆီမှ ပေးဖူးတာမဟုတ်ဘူး။

သော်ဒီ ဂေးသွားတဲ့ကိစ္စကို သူသိပ်သဘောမကျပေမယ့်လည်း

ဩဂတ်အတွက်တော့ ဒါက ထီဆုကြီး ပေါက်တာပဲ..။ သော်ဒီသာ

မိန်းမတွေပဲ ကြိုက်တယ်ဆို ဒီကောင်လည်း သူကြိုက်မိသမျှ

မိန်းမတွေကို သူ့ညီဆီထိုးပေးနေရဦးမှာ။

"ဂေးတာ ကောင်းလိုက်တာ!!!

"ဗျာ!!

စိတ်ထဲက စကားက အပြင်ကို လွှတ်ခနဲ ထွက်သွားသည့်အတွက်

သော်ဒီက ကြောင်အသွားသလို ဩဂတ်ကလည်း သူ့ကိုပြူးတိ

ပြူးကြောင် ကြည့်နေတာမို့...

"သော်ဒီ ဂေးတာ ကောင်းတယ်ပြောတာ ဘာလို့ ငါ့ကို

အဲ့လို လာကြည့်နေတာလဲ ရူးနေလား"

"မသိဘူးလေ သီရိနဲ့ လက်ထပ်ဖို့ ရက်ရွှေ့နေတာက

မင်းများ ဂေးနေသလားလို့"

"ကိုကြီးကလည်း ကျွန်တော် ဂေးတာက ဘာအကျိုးပြုလို့လဲ"

"အကျိုးပြုတာပေါ့ ငါ့ကိုတော့မဟုတ်ဘူး ဩဂတ်ကို!!!

"ကိုကို့ကို အကျိုးပြုတယ် ဟုတ်လား ဘာအကျိုးပြုတာလဲ"

"အရင်က မင်းတို့ရဲ့ ဝေစားမျှစား အစီစဉ်ကြီးပျက်သွားလို့လေ

မင်းကို ပေးခဲ့တဲ့ ကတိကြောင့် မင်းကိုကို ရည်းစားတောင်

မထားရဲဘူး အခုတော့ ကောင်းသွားတယ်လေ ဩဂတ်လည်း

သူချစ်တဲ့ အမျိုးသမီးနဲ့ ရွှေလက်တွဲလို့ရပြီ.."

ရုတ်တရက် သော်ဒီလက်ဖျားတွေ အေးစက်လာကာ မျက်နှာပေါ်က အပြုံးကြီးကလည်း တိခနဲပျောက်ကွယ်သွား၏။ ကိုကို့ကို

ကြည့်လိုက်တော့လည်း ကိုကိုက သူ့ကိုမကြည့်ပဲ မျက်လွှာချကာ

ပြုံးနေတာမို့ စိတ်ထဲတင်းခနဲဖြစ်သွားရပါ၏။

"ကိုကို့မှာ ချစ်ရတဲ့သူ ရှိနေပြီလား!!

"မရှိသေးပါဘူး ညီရာ.. အဲ့ကောင် လျှောက်ပြောနေတာ"

တကယ်ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်း ကိုကို့ရဲ့ အပြုံးတွေက မီးမောင်း

ထိုးပြနေသလို ကိုကြီးမင်းသွင်ရဲ့ စကားတို့ကြောင့် သူ့သံယတွေက မှန်နေကြောင်း သက်သေပင်။

"အံမယ်!!! ဘာမရှိဘူးလဲ မင်းပြောပြောနေတဲ့ မမခင်လေ

အခုမှ မုန်လာဥ လာလုပ်မနေနဲ့"

"ဟေ့ရောင်!! တော်တော့ဆို!! ဘာမှမဟုတ်ဘူး...ညီ

ဒီကောင် ညာနေတာ စိတ်ထဲမထားနဲ့"

မျက်နှာပျက်သွားပေမယ့် ကိုကိုရိပ်မိမှာစိုးလို့ သော်ဒီဟန်မပျက်

ပြန်နေလိုက်ရတယ်။ သူသာ ဝန်ခံလိုက်ရင် ဒီလိုဖြစ်မယ်ဆိုတာ

ကြိုသိသားပဲ။ အဟွန်း သူက Gay ဆိုတာ ကိုကို့ကို ဒီလောက်ထိ ပျော်ရွှင်စေတာလား။

နောက်ဆုံးမှာတော့ သူတို့ကြားမှာ မိန်းမတစ်ယောက်က အတားစီး

ဖြစ်နေတုန်းပဲ..

"ဪ.. ဒါနဲ့ သော်ဒီ မင်းရော ရည်းစားလေး ဘာလေးထားပေါ့

ဘယ်လိုကောင်လေးကြိုက်လဲ ကိုကြီးရှာပေးမယ်လေ"

ကိုကို ဒီလိုဖြစ်ရခြင်းကလည်း ကိုကြီးမင်းသွင်ကြောင့် အများကြီး

ပါတယ်။ သူသာ မြှားနက်မောင် မလုပ်ရင် ကိုကို ဒီလိုဖြစ်စရာ

မလိုဘူး။

သော်ဒီ ညစ်ပတ်တဲ့အပြုံးတစ်ခုကို ကြိတ်ပြုံးလိုက်တယ်..။

ကိုကြီးမင်းသွင်ကို ခင်ပေမယ့် ပညာလေး ခပ်ပါးပါးတော့ပြဖို့

လိုတယ်ဟု သူက ထင်လိုက်မိရင်း အကြံစည်တစ်ခုကိုလည်း

ကြိုထုတ်ထားလိုက်ရသည်။

"ကျွန်တော့်ထက် အသက်၂နှစ်ကြီးရမယ် ကိုကို့လို ပါးချိုင့်လည်း

ပါရမယ် အရပ်အမြင့်ကလည်း ကိုကို့လောက် ၆ပေ၄ပဲ ရှိရမယ်

ကျွန်တော့်ပေါ်မှာ အနစ်နာခံပြီး ဂရုစိုက်တတ်ရမယ်"

"ဆရာဝန် ဖြစ်ဖို့ရော လိုသေးလား.."

ကိုကြီးမင်းသွင်နဲ့ အကြည့်ချင်း စစ်ခင်းပစ်လိုက်သည်...။ 

ပြီးမှ ဖြည်းဖြည်းချင်းပြုံးသွားကာ ကိုကြီးမျက်နှာကိုတည့်တည့်

စိုက်ကြည့်ရင်း

"သူက တစ်သက်လုံး ဆရာဝန်ဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး!!!

မင်းသွင် မျက်ခုံးပင့်လျက် သူ့အကြည့်တွေကို ဩဂတ်ဆီ

ပို့ပစ်လိုက်၏။ ဩဂတ်မှာ စားစရာရှိတာ စားနေရင်း သူတို့ရဲ့

တင်းမာမှုကို သတိထားမိပုံမရ။ သူ့ညီရဲ့ ပါးကို ခပ်ဖွဖွဆွဲဖဲ့ရင်း

ပြုံးဖြီးနေတာမို့ မင်းသွင်ဆွံ့အသွားရသည်။

အဲ့ဒီကောင်က တုံးနေတာလား တုံးချင်ယောင်ဆောင်နေတာလားမသိ။ အခုထိ သူ့ညီကို ဖြူစင်အပြစ်ကင်းပါတယ်လို့ ထင်နေတုန်း။ သူ လူအကဲခတ်မညံ့မှန်း သိတာမို့ သော်ဒီထူးဟန်က

သူ့အစ်ကိုပေါ် ဘယ်လိုစိတ်ထားတယ်ဆိုတာ ကြည့်တာနဲ့

တန်းသိသည်။

"ထပ်စားဦး!!

"ဟုတ်!!

ချောကလက် ချိ့စ်တွေ သုတ်ထားတဲ့ ပေါင်မုန့်နှစ်ချပ်ကို

ဇွတ်အတင်း စားခိုင်းတော့လည်း သော်ဒီ မငြင်းဆန်နိုင်ပါ..။

စားနေရင်း သော်ဒီခြေထောက်က ကိုကို့ရဲ့ ခြေဖမိုးကိုခပ်ဖွဖွလေး

ပွတ်သပ်တော့ ဒိုင်းခနဲရောက်လာတဲ့ အကြည့်တွေက အူကြောင်ကြောင်။

ပြီးမှ ဩဂတ်က ဖြည်းဖြည်းချင်းပြုံးသွားပြီး သူ့ခြေထောက်ကို

ပွတ်သပ်နေတဲ့ ကောင်ဆိုးလေးရဲ့ ခြေဖမိုးလေးကို ဖွဖွလေး

ပြန်ပွတ်သပ်ရင်း ကျီစယ်ပစ်လိုက်သည်...။

....................

"လူနာကလည်း ရစ်လိုက်တာကွာ ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့

အသက်တိုတော့မလို့ပဲ.."

မင်းသွင်က ညည်းညူလာတော့ သူ ခပ်ဟသ ရယ်ရပါ၏။

ဒီကောင်က အရင်တုန်းက စိတ်ရှည်ပေမယ့် အခု အိမ်နဲ့

၂ရက်၃ရက်လောက် ကတောက်ကစ ဖြစ်လိုက်တာနဲ့ သိပ်ပြီး

စိတ်မရှည်ချင်ပုံပင်။

"သူ့အခြေနေကို မင်းမြင်တယ်မလား ဩဂတ် အဲ့အနာက

အခြေနေ ဆိုးနေပြီကွ ဖြတ်ပစ်ရမှာ မဟုတ်ရင် တအား

လှိုက်စားကုန်မှာလေ ငါအာပေါက်မတတ် ရှင်းပြနေတာကို

ခံငြင်းနေတာ နောက်ပြီး သူ့အနာက တစ်ခုခုနဲ့ ခိုက်မိလို့

ရတာလည်း မဟုတ်ဘူး ဆီးချိုကြောင့် ဖြစ်တဲ့ အနာလေ.."

"သူလည်း သိပါတယ် မင်းသွင်ရာ အဒေါ်ကြီး သားသမီးတွေက

ဖျောင့်ဖျမယ်လို့ ပြောသားပဲ လွှတ်ထားလိုက် ရွေးချယ်မှုက

ငါတို့လုပ်ရမှာ မဟုတ်ဘူး"

"ဩဂတ်!!

အနောက်က ထွက်ပေါ်လာတဲ့ အသံကြောင့် ဩဂတ်ရော

မင်းသွင်ပါ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအခါ တွေ့ရတဲ့ သူကြောင့်

ဩဂတ် မျက်နှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြုံးလာခဲ့သည်။

"မမခင်ပါလား .."

"မမတို့ စကားပြောရအောင် "

"ဟုတ်ကဲ့ မမခင်!!

ခေါ်သူက မမခင်ဆိုတော့ မင်းသွင်မျက်နှာက ပြုံးဖြီးနေခဲ့သည်..။

ဒါတင်မကသေး လူကိုပါ လက်မောင်းကိုရိုက်ပုတ်ရင်း

"အဖြေတောင်းမလို့လား မသိဘူး သားရီးရာ!!

"ရူးနေလား မမခင်က မိန်းကလေးလေ ဘာလို့ အဖြေတောင်းရမှာလဲ နောက်ပြီး ငါနဲ့မမခင်က ဘာမှ မဟုတ်သေးပါဘူးကွာ"

"ဟာ!! မဟုတ်သေးဘူးဆိုတာက ဟုတ်တော့မယ်ဆိုတဲ့

သဘောပဲလေ ငါတော့ သဘောတူတယ် မမခင်ကလှတယ်

ယဉ်လည်းယဉ်တယ် ဗိုင်းကောင်းကျောက်ဖိ မိကောင်းဖခင်

သားသမီးလေ မင်း မမခင်ကို ဖွင့်ပြောမယ်ဆိုလည်း မမခင်က

မင်းကိုမငြင်းလောက်ဘူး"

ဩဂတ် ရှက်ရှက်နဲ့ ခေါင်းကုတ်လိုက်သည်။ မမခင်ရဲ့ နာမည်

အပြည့်စုံက 'ခင်ခင်ခ' ဆေးရုံတစ်ခုလုံးကတော့ မမခင်ဟုသာ

ခေါ်ကြသည်။ မမခင်က တကယ်ကို ယဉ်လည်းယဉ် လှလည်းလှ

ယဉ်ပေမယ့် ပုံတုံးကြီးတော့မဟုတ်။ ခေတ်မီတဲ့ အပြင်အဆင်မျိုးသာ ဖြစ်သည်။ ‌မမခင်က ကိုယ့်ထက် ၅နှစ် ပိုကြီးတဲ့သူပင်။

ဆယ်တန်းအောင်ပြီးကတည်းက UKမှာ ကျောင်းသွားတက်ကာ

ပါရဂူဘွဲ့ပါ ရထားသူပင်။

မမခင်က တွေ့ဖူးသမျှ မိန်းမတွေထက် ပိုတင့်တယ်ပြီး လှတယ်

ဆိုတာထက် ကျက်သရေရှိတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ဟု

ခေါ်ထိုက်တဲ့သူပင်။ နောက်ပြီး ယောက်ျားတိုင်း လိုချင်တပ်မက်ပြီး

ယောက်ျားတိုင်း မရနိုင်တဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်သာမို့ သူကလည်း မမခင်ကို တိမ်းညွတ်တဲ့ အမျိူးသားတွေထဲက တစ်ယောက်အပါဝင်ပင်။

သူဆေးရုံကနေ မထွက်နိုင်တဲ့ အကြောင်းပြချက်ကလည်း

မမခင်ကြောင့်သာ။ ရေသေလို တည်ငြိမ်နေခဲ့တဲ့ နှလုံးသားကို

လှုပ်ရှားအောင် လုပ်နိုင်သည့် အမျိုးသမီးကလည်း မမခင်ပင်။

နောက်ပြီး မမခင်က ဆေးရုံအုပ်ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသောသမီးဖြစ်သည်။

"သားရီး အခွင့်ရေးရရင် တစ်ခါထဲသာ လှုပ်ရှားခဲ့ကွာ

ငါက မင်းရဲ့ဖန်အကြီးစားနော်"

မင်းသွင်ရဲ့ စကားကိုမကြားဟန်ဆောင်ပြီး မမခင် ထွက်သွားတဲ့

ဘက်အား ဩဂတ်အမှီလိုက်ရသည်။ လေသာဆောင်ဘက်ကို

ထွက်သွားသည်မို့ အမှီလိုက်ရင်း အံ့လည်းဩရသည်။ ဒီဘက်ကို

စိတ်ထွက်ပေါက်မဟုတ်ရင် ဘယ်သူမှ မလာကြ။ လာတဲ့သူကလည်း ဆေးလိပ်သောက်ချင်တဲ့သူတွေသာများ၏။

ဩဂတ်ရဲ့ဘဝမှာ မကောင်းတဲ့ ကိစ္စ ဘာမှမလုပ်ဖူးခဲ့...။

ငယ်စဉ်ကတော့ လက်တည့်စမ်းချင်၍ ဆေးလိပ် ခိုးသောက်

ဖူးပေမယ့် မကောင်းဘူးဆိုတာသိပြီးနောက် အခုချိန်ထိ ဆေးလိပ်

မသောက်တော့။ ညီသောက်ရင်တောင် သူကမကြိုက်ပါ

ကျန်းမာရေးနဲ့ကိုင်ပေါက်ပြီး တားခဲ့ပေမယ့် ညီက နားမထောင်။

ပြောလိုက်ရင် ဟုတ်ကဲ့ ဟုတ်ကဲ့နဲ့ ခေါင်းညိတ်နေတဲ့ပုတ်သင်ညို

လိုပဲ ပြီးရင် သူကြိုက်တာသူ လုပ်တာ။

"မမခင် ကျွန်တော်ရောက်ပါပြီ!!!

မမခင်နောက်မှာ ခပ်ခွာခွာလေး ရပ်လိုက်တော့ ဆံကေသာ

ထက်မှာ ရှိတဲ့ သနပ်ခါးပန်းရနံ့သင်းသင်းလေးအား ရလိုက်သည်။

သူကလည်း အခွင့်ရေးကို ရရင် ရသလောက် လိုချင်သူမို့

နှာဖျားထိ ရောက်လာတဲ့ ပန်းရနံ့လေးအား ခိုးရှူလိုက်သည်။

"ဩဂတ်!!!

မမခင် လှည့်ကြည့်လာတဲ့အခါ အသက်တစ်ချက်အောင့်ပစ်လိုက်ရသည်။

"ဟုတ်ကဲ့ မမခင်!!!

"မကြာခင်မှာ ဆေးရုံဖွင့်တာ နှစ်ပေါင်း၃၀ပြည့်တော့မယ်"

"ဗျာ!! ဟုတ်လား မမခင်!!

"ဖေဖေက မမခင်ကို မွေးတော့ အမှတ်တရအဖြစ် ဆေးရုံကို

ဖွင့်ခဲ့တာ အဲ့ဒါ နှစ်၃၀ပြည့်တာနဲ့ ငွေကြေး မတတ်နိုင်တဲ့

လူနာတွေကို အခမဲ့ကုတာရယ် နေ့ခင်းဘက်မှာ ကျန်းမာရေးနဲ့

ပတ်သတ်ပြီးဟောပြောပွဲလေး တစ်ခုလုပ်ချင်တယ်တဲ့ နောက်ပြီး

ဆေးရုံက ဘယ်သူ့ကိုမဆို ညစာလည်း ဝယ်ကျွေးဖို့အတွက်

မမခင်နဲ့ တိုင်ပင်ထားကြတာ ဩဂတ်ရော ဘယ်လိုမြင်လဲ"

"ဒါက အရမ်းကောင်းတဲ့ အစီစဉ်ပါပဲ ကျွန်တော်တောင်

ဘာအကြံမှပေးစရာမလိုဘူး"

"ဟုတ်လား ဒါဆို ပွဲအတွက် မမခင်ကို လိုအပ်တာမှန်သမျှ

ကူညီပေးမလား မင်းအပြင် ဆေးရုံမှာရော အသိတွေထဲမှာရော

ယုံကြည်ရတဲ့သူတွေ မရှိတော့တာမို့လေ"

"ရပါတယ် မမခင် လိုတာမှန်သမျှ ကျွန်တော်ကိုသာပြောလိုက်ပါ

ကျွန်တော် တတ်စွမ်းသလောက် အကုန်ကူညီပါ့မယ်"

"မင်းကို ယုံပါတယ်.."

မမခင်က သူ့ဆီက အကြည့်လွှဲသွားပြီး ဆိတ်ငြိမ်သွားတာမို့ သူလည်း မမခင်အနားမှာ ငြိမ်ငြိမ်လေးရပ်နေလိုက်တယ်။

"ဒါနဲ့ ဩဂတ် မင်းမှာ မွေးချင်းဘယ်နှစ်ယောက်ရှိလဲ"

"ကျွန်တော့်မှာ ညီလေးတစ်ယောက်ရှိပါတယ် မမခင်"

"အဖော်ရှိတော့ သိပ်ပျော်ဖို့ကောင်းမှာပဲနော် သူများတွေက

တစ်ဦးတည်းသော သမီးဖြစ်ရတာ ပျော်စရာကောင်းတယ်တဲ့

ဒါပေမယ့် မမခင်ကတော့ ငြင်းချင်တယ် အဖော်မရှိပဲနေရတာ

ဘယ်လောက်ထိ အထီးကျန်ဖို့ကောင်းလိုက်သလဲ မေမေက

နှလုံးရောဂါကြောင့် မမခင်ကို မနည်းမွေးခဲ့ရတာ အဲ့ဒီနောက်

ဖေဖေက နောက်ထပ် ကလေးမယူတော့ဖို့ မေမေ့ကိုနားချလိုက်တာနဲ့ မမခင်က တစ်ဦးတည်းသောသမီး ဖြစ်လာခဲ့တာပဲ"

"ဟုတ်တာပေါ့ အဖော်ရှိတာ ဘယ်လောက်ကောင်းသလည်း

ဆိုတာ ကျွန်တော်သိပါတယ် အထီးကျန်ရတဲ့ အသီးပွင့်ကိုလည်း

ကျွန်တော်စားဖူးသလို ညီလေးရှိလာလို့ ဖြစ်တည်လာတဲ့

ပျော်ရွှင်မှုရဲ့ အရသာကိုလည်း သိတယ်"

မာမီဆုံးပြီးနောက်မှာ သူနဲ့ဒယ်ဒီပဲ ရှိခဲ့တဲ့အိမ်ကတကယ်ကို

ခြောက်ကပ်နေခဲ့တာ။ ဖေဖေနဲ့ ညီ ရောက်လာပြီးမှ ခြောက်ကပ်

နေခဲ့တဲ့ အိမ်ကြီးက အသက်ဝင်လာသလို သူကလည်း ညီလေး

တစ်ယောက်ရခဲ့လို့ ဘယ်လောက်တောင်ဝမ်းမြောက်ခဲ့ရလဲ။

"ဒါပေမယ့် မမခင်ဆန္ဒရှိရင် ကျွန်တော် မမခင်ရဲ့ အဖော်

ဖြစ်ပေးနိုင်ပါတယ် မမခင် ရှေ့လျှောက်ပြီး ဘယ်တော့မှ

အထီးမကျန်စေရဘူး"

သူမရဲ့ မျက်နှာက ပြုံးရောင်သမ်းသွားပေမယ့် ရှက်သွားပုံမပေါ်။

အရင်တုန်းက မတူတဲ့လူတွေဆီကနေ အခုလို မတူညီတဲ့

စကားတွေ ကြားဖူးခဲ့တာတောင် ဘာမှမဖြစ်ခဲ့တာ။ ဒါပေမယ့်

ဒီအကြိမ် ထိုစကားက သိပ်ရင်ခုန်စရာ မကောင်းတာတောင်မှ

ရင်ဘက်တစ်ခုလုံး နိမ့်လိုက်မြင့်လိုက်နဲ့..။

အင်း... သူမ တကယ်ကို ရင်ခုန်နေတာပါပဲ..။

........................

ရန်ကုန်ရဲ့ အပူချိန်က သိသိသာသာ မြင့်တက်နေပေမယ့်

ရန်ကုန်သားလေးကြောင့် သော်ဒီအခု လွမ်းဖျား ဖျားနေခဲ့သည်။

ဖေဖေက သူ့ကို တားပေမယ့်လည်း သော်ဒီကတော့ ရန်ကုန်သားကို သိပ်လွမ်းနေသည်မို့ ညတွင်းချင်း ‌ဒယ်ဒီနဲ့ဖေဖေ မသိအောင်

ခိုးထွက်လာခဲ့သည်။

ယနေ့က ဥပုသ်နေ့မို့ ဆေးရုံပိတ်သည့်နေ့လည်း ဖြစ်တာကြောင့်

ကိုကိုအိမ်မှာရှိမှန်း သူသိသည်။ ဖွင့်ထားတဲ့ ခြံတံခါးရယ် ရပ်ထားတဲ့ ကားက သက်သေမို့ အပေါ်ထပ်ကိုသာ တက်ခဲ့မိပါသည်.။

တစ်ကိုယ်လုံး ပူခြစ်နေတဲ့သူက ဖေဖေတို့က ဆေးထိုးပေးမယ်

ဆိုတာတောင် ငြင်းဆန်ပစ်ခဲ့သည်။ ဖေဖေတို့ကလည်း သူက

ဆေးထိုး၊ ဆေးသောက်ရမှာ သေမလောက်ကြောက်ကြောင်း

နားလည်၏။

ကိုကို့အခန်းထဲမှာ ကိုကို့ကို မတွေ့ရတာကြောင့် ကိုယ့်အခန်းထဲကိုပဲ ဝင်ရန်‌ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ထိုအခါ သူ့အခန်းထဲမှာ ရှိနေတဲ့

ကိုကို့အား တွေ့လိုက်ရတော့ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိပါသည်။

"ကိုကို ဘာလုပ်နေတာလဲ"

လှည့်ကြည့်လာတဲ့ ကိုကိုက သူ့ကိုတွေ့တော့ အံ့ဩသွားပုံဖြင့်

နှုတ်ခမ်းလေး ခပ်အာအာ ပွင့်ဟသွားခဲ့သည်။

"ညီ့အခန်းထဲမှာ သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပေးနေတာပါ နောက်ပြီး

မလျှော်ရသေးတဲ့ အဝတ်တွေကို တွေ့တာနဲ့ လျှော်ဖို့ရာ

ယူနေတာလေ.."

ပြောရင်းဆိုရင်း ကိုကိုက သူ့ရဲ့Boxerတစ်ထည်ကို ၊ ကိုင်ပြီး

ပြလာတာကြောင့် အံကြိတ်ရင်း

"ညီ့အခန်းထဲ မဝင်ဖို့ ပြောမထားဘူးလား!!!

ညီ ရုတ်တရက် စိတ်ဆိုးသွားတာကိုမြင်တော့ သူလည်းကြောင်အမ်း သွားခဲ့ရသည်။

"ညီကလည်းကွာ!! ကိုကိုအားနေလို့ တကူးတက

လုပ်ပေးတာလေ"

"မလိုဘူး ကိုကို!! ဒီလောက်ထိ လုပ်ပေးဖို့ မလိုပါဘူး"

ပြောရင်း လက်ထဲမှာရှိနေသေးတဲ့ Boxerကို လှမ်းယူတာမို့

ညီ့လက်နဲ့ မတော်တဆ ထိမိသွားခဲ့ပါ၏။ သို့ရာတွင် သူ့ရဲ့

မျက်လုံးတွေကလည်း အဆမတန် ပြူးကျယ်သွားရသည်။

"ညီ!!! လာစမ်း.. ကိုကိုစမ်းကြည့်မယ်"

နှဖူးပေါ်ကို လက်တင်ပြီးစမ်းတော့ အမှန်ပါပဲ ညီတစ်ယောက်

ကိုယ်တွေကျစ်ကျစ်တောက်အောင် ပူနေခြင်းဖြစ်သည်။

အခုမှ သတိထားမိတာက ညီ့မျက်နှာအသားရည်က ဖြူဖက်ဖက်

ဖြစ်နေပြီး နှုတ်ခမ်းသားတွေကလည်း ခြောက်သွေ့နေခဲ့သည်။

"ဖျားနေတာပဲ... မင်း ဒီပုံစံကြီးနဲ့ ဟိုမှာ နေခဲ့တာလား"

"အင်း!!

ပေါ့ပျက်ပျက်ဖြေပြီး ကျောပေးသွားတဲ့ညီ့ကို ပခုံးကနေ ကိုင်ပြီး

ဆွဲလှည့်လိုက်တော့ အားမရှိပုံရတဲ့ ညီ့ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပျော့ခွေသွား

မတတ် ဖြစ်နေခဲ့သည်။

"ဖျားနေတာကို ဘာလို့ လာခဲ့တာလဲ"

"ဖျားနေလို့ပဲပေါ့... ဟိုမှာဆို ဖျားနေတာ ဆေးမထိုးလို့

ဖေဖေက ဗျစ်တောက် ဗျစ်တောက်နဲ့ နားငြီးလို့ ကိုကိုရာ.."

အဲ့ဒီအတိုင်း ဖာထေးပြောလိုက်ရပေမယ့် အမှန်တကယ်မှာတော့

သူက ကိုကို့ကိုလွမ်းလို့ဆိုတဲ့အချက်ကို ဖုံးကွယ်ခဲ့ပါ၏။

"အေး!! ငါကလည်း မင်းကို ဆေးထိုးပေးမှာပဲ..ကျစ်

ဒီလောက်ပူခြစ်နေတာ မင်းကတော့လေ ကိုကို့ကိုစိတ်ပူအောင်

တအားလုပ်တာပဲ"

"ကိုကို..."

ရုတ်တရက် ဖက်လာတဲ့ ညီက သူ့ရင်ခွင်မှာ ကလေးတစ်ယောက်လို ခေါင်းလေးတိုးဝေ့လာတာကြောင့် အစက ကြောင်အမ်းသွားရပေမယ့် နောက်တော့ ဖြည်းဖြည်းချင်းပြုံးသွားကာ ညီ့ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်

လေးကို အလိုက်သင့်ပြန်ဖက်ထားလိုက်သည်။

"အင်း!! ဘာဖြစ်လို့လဲ ကလေးလေး!!

"ဒီတိုင်း.. ကိုကို့ကို လွမ်းလို့ပါ"

"ကိုကိုလည်း ညီ့ကို လွမ်းနေရတာပါကွာ"

"လူလိမ်!!

"တကယ်ပြောတာ ညီရဲ့ ကိုကိုနေ့တိုင်း ညီ့ကို လွမ်းနေရတာ

အခုလို ကိုကိုတို့နီးနီးကပ်ကပ် မနေတာကြာပြီနော် အခုမှပဲ

အရင်တုန်းက ကိုကို့ညီလေးကို ပြန်ရလိုက်သလိုပဲ သိလား"

စကားအဆုံး ညီက သူ့ကို ခေါင်းထောင်ကြည့်သည်။ မျက်နှာမှာ

အလိုမကျတဲ့ ပုံရိပ်တွေရှိနေပေမယ့် ချက်ချင်း လူချင်းခွာကာ

ကျောပေးသွားခဲ့ပါ၏။

"ဘာလို့လဲ..တစ်ခုခုဖြစ်လို့လား ညီ!!

"ဟင့်အင်း.."

Ring...Ring

ဖုန်းသံကြောင့် ဘောင်းဘီအိတ်ထောင်ထဲက ဖုန်းကို သူယူကြည့်သည်။ ဖေဖေ့ရဲ့Contact name လေးကိုတွေ့လိုက်တယ်

ဆိုရင်ပဲ ဘာကြောင့်ဖုန်းဆက်ရသလည်းဆိုတာ သူသိသလိုလို။

"ဟုတ်ကဲ့ ဖေဖေ!!

'သားကြီးဩဂတ်'

"ဟုတ်!!

'သားငယ် မင်းဆီရောက်လာသေးလား'

"အခုပဲ သူကျွန်တော့်ဘေးမှာရှိပါတယ်"

'ဟင်း!! အဲ့ကလေးက နေကောင်းတာ မဟုတ်ဘူး

သားကြီးကိုပဲ ဒုက္ခပေးရတော့မှာပဲ..'

ဖေဖေနဲ့ ဖုန်းပြောနေစဉ် ညီက မျက်မှောင်ကြုတ်ကြည့်သည်မို့

သူကလည်း ညီ့ရဲ့အလိုမကျတဲ့ ရှစ်ခေါက်ချိုးမျက်နှာလေးကို

ကြည့်ရင်း ပြုံးမိသွားခဲ့သည်။

"စိတ်ချပါ ဖေဖေရဲ့.. ကျွန်တော်သူ့ကို ဆေးထိုးပေးလိုက်မယ်!!

'အင်း!! သားကြီးနဲ့ဆို စိတ်ချပါတယ် ဖေဖေစိတ်မချတာက

အဲ့ပြဿနာအိုးကို!!

"ညီက လိမ်မာပါတယ် ဖေဖေရဲ့ စိတ်မပူနဲ့နော်"

'အင်းပါ တော်သေးတာပေါ့ အဲ့ကောင်ကို နိုင်အောင်ထိန်းနိုင်တဲ့

သားကြီးရှိနေလို့သာပေါ့'

"ဟုတ်တယ် ဖေဖေ ညီနဲ့ပတ်သတ်ပြီး ဘာမှစိတ်သောက

ရောက်မနေပါနဲ့ ကျွန်တော့်တာဝန်သာ ထားပါ"

'သားကြီးက အခုလိုပြောတော့လည်း ဖေဖေက ကျေနပ်ပါပြီ

ရိုက်စရာရှိတာရိုက်နော် သူ့ကိုလုံးဝမညှာနဲ့ သိလား!!

ဖေဖေက ထိုသိာ့ပြောကာ ခပ်မြန်မြန်ပဲ နှုတ်ဆက်ပြီးဖုန်းချသွားပြီးနောက် သူညီ့ကိုကြည့်လိုက်ရသည်။

"ဆေးထိုးမယ်!!

"ကိုကို!!

"အဲ့လိုလုပ်လည်း အပိုပဲနော်...ညီ.. ဖျားရင်ဆေးထိုးရမှာပေါ့

ကိုကို့ကိုချစ်ရင် စကားနားထောင်"

ဆိုရင်ပဲ သော်ဒီမလှုပ်နိုင်တော့ပေ။

"ဟုတ်ကဲ့... စကားနားထောင်ပါ့မယ် ကိုကို"

Zawgyi

ခ်စ္သူတစ္ေယာက္ ေကာက္ရထားသည္ {အခန္း ၁၇}

လစ္ဟာေနတဲ့ အိပ္ယာကို စမ္းမိသြားတာေြကာင့္ ေသာ္ဒီထူးထန္

တစ္ေယာက္ ဆက္အိပ္လို့မရေတာ့ပဲ ထထိုင္မိလ်က္သားြဖစ္သြားရတယ္။ ညတုန္းက ကိုကိုနဲ့အတူအိပ္ေပမယ့္ သူ့မ်က္လုံးေတြ

ျပန္ဖြင့္ခ်ိန္မွာ ျမင္ခ်င္တဲ့သူကို မျမင္ရေတာ့ စိတ္ကသိပ္မြကည္။

အရင္ကလိုစိတ္နဲ့ဆို ရင္ခြင္ထဲ ေခါင္းတိုးဝင္ျပီး ကိုကို့ကို အျပစ္

တင္တဲ့ စကားေတြေျပာျပီး ျပဿနာရွာခ်င္ ရွာလို့ရေပမယ့္

ခက္တာက သူက ၁၃နွစ္အရြယ္ေလး မဟုတ္ေတာ့..။ ေရခ်ိုးခန္း

မွာလည္း ကိုကိုမရွိတာမို့ ဝရံတာကို ထြက္လာေတာ့မွ ေတြ့ရပါျပီ

အျပင္က ပန္းပင္ေတြကို ေရပိုက္နဲ့ ြဖန္းေနတဲ့ ကိုကို့ကို။

ကိုကိုက စြပ္က်ယ္ခ်ိုင္းျပတ္ကို ဝတ္ထား၍ ြကြက္သားစိုင္တို့က

ရုန္းြကြေနခဲ့ျပီး ေရေတြပါ စိုထားတာေြကာင့္ ပါးလြွာတဲ့ အင္္က်ီ

ေအာက္က Eight Pack ြကီးကို အထင္းသား ေတြ့ျမင္ေနရပါသည္။ ြကည့္ေနတုန္းမွာပဲ ကိုကိုက ေရစိုသြားတဲ့ အင္္က်ီကို

ခ်ြတ္ပစ္လိုက္တာေြကာင့္ ြကည့္ေနတဲ့ သူကသာ ရွက္ရဲရဲေလး

မ်က္နွာပူလာရသူပင္။

ကိုကိုက ဝတ္စုံအျပည့္နဲ့ဆို သိပ္ြကည့္လို့ေကာင္းသူြဖစ္ျပီး

ဘာမွ မဝတ္ထားရင္ ပိုြကည့္လို့ေကာင္းပါသည္..။

အခန္းထဲကေန ထြက္ျပီး ကိုကိုရွိရာ ြခံထဲကို အျမန္ဆင္းျပီးေနာက္ ကိုကို့ခါးကိုအေနာက္ကေန ဖက္ထားလိုက္တယ္။

"ဟာ... ဘာလုပ္တာတုန္းကြ ဖယ္ဦး ကိုကိုအလုပ္ရွုပ္ေနတာ

မျမင္ဘူးလား"

ကိုင္ထားတဲ့ ေရပိုက္ဆီက ေရေတြက ညီ့ကိုမေတာ္တဆ

စိုမွာ စိုးသည့္အတြက္ ေအာက္ကို ခဏခ်ထားျပီး ခါးမွာ

ရစ္တြယ္ထားတဲ့ လက္ကို ြဖုတ္ကာ ညီနဲ့မ်က္နွာခ်င္းဆိုင္လိုက္သည္။

"ေရခ်ိုးျပီးျပီလား ကိုကို!!

"လူတိုင္းကို မင္းလိုညစ္ေပေလးမ်ား မွတ္ေနလား"

"ညီက မညစ္ပတ္ပါဘူးဗ်ာ"

ေသာ္ဒီလက္ေတြက ကိုကို့ဝမ္းဗိုက္မွာရွိတဲ့ Eight Pack ေတြ

ေပါ္မွာ အထက္ေအာက္ ေျပးလြွားေနျပီး ကိုကို့မ်က္နွာကို

တည့္တည့္စိုက္ြကည့္ေနတာ ြဖစ္သည္။ ေသာ္ဒီပုံစံက

အရိုင္းဆန္တဲ့ ေြကာင္ဆိုးေလးတစ္ေကာင္နဲ့ဆင္တူေနခဲ့သည္။

"ကိုကို့ခန္ဓာကိုယ္က အရမ္းြကည့္လို့ေကာင္းတာပဲဗ်ာ..

ညီေတာင္ မနာလိုလာျပီ"

ေသာ္ဒီက ကိုကို့ခန္ဓာကိုယ္ကို အားက်တဲ့အတြက္ အားရင္

အားသလို Gym မွာ သြားကစားခဲ့တာ အခ်ိန္တစ္ခုြကာတဲ့အထိ။ သူ့ဟာနဲ့သူ Six Pack ေတြ ထြက္လာေပမယ့္ ကိုကို့ကို

မွီဖို့ အမ်ားြကီးလိုေနေသးတယ္။

"ဒီကေလးကေတာ့ အခ်င္းခ်င္း ေျမွာက္ေနျပန္ျပီ"

"ေျမွာက္ေနတာ မဟုတ္ဘူး တကယ္ေျပာတာဗ်

အဲ့ဒါေြကာင့္ တစ္ခ်ို့လူေတြက ေြခရာတိုင္းခ်င္တိုင္း တိုင္းလို့

မရဘူးဆိုတာ သိပ္မွန္တာပဲ"

"ဟုတ္ပါျပီကြာ အျပင္ထြက္ျပီး ျပန္လာတိုင္း ဒီလိုစကားေတြ

သင္ယူလာခဲ့တာပဲ"

"ကိုကို က်ြန္ေတာ္နဲ့ ဆိုင္ကယ္လိုက္စီးမလား.."

"အမွန္တိုင္းေျပာရရင္ ကိုကိုက ညီ့ကို ခ်စ္လြန္းလို့သာ

ဆိုင္ကယ္ဝယ္ေပးလိုက္ရတာ မစီးေစခ်င္ဘူး အရမ္းအန္တရာယ္

မ်ားတယ္ ကိုကိုမွာထားမယ္ေနာ္ ဆိုင္ကယ္စီးျပိုင္ပြဲေတြကို

မသြားရဘူး..."

ကိုကို့မ်က္ဝန္းထဲမွာ သူ့ကိုဘယ္ေလာက္စိုးရိမ္ေြကာင္းကို

အထင္းသားေတြ့ေနရတာမို့ အရမ္းေက်နပ္ျပီး နားမေထာင္ပဲ

မေနနိုင္။

"ကိုကို ေဆးရုံကို မသြားဘူးလား"

"မင္းသြင္ ကိုကို့ကို ဝင္ေခါ္မယ္တဲ့.."

"အင္း"

"ေရမခ်ိုးရေသးဘူးမလား သြားခ်ိုးေတာ့ေလ ကိုကို မနက္စာ

ျပင္ထားမယ္"

"ဟုတ္ကဲ့.."

ေသာ္ဒီထြက္သြားေတာ့ ေရပိုက္ကို ပိတ္ပစ္လိုက္ျပီး အိမ္ထဲကို

ျပန္ဝင္လာလိုက္တယ္။ အရင္ဆုံး အင္္က်ီဝတ္ရဦးမွာမို့ အခန္းထဲ

ျပန္ဝင္ရတယ္။ ထိုအခါ သူ့အခန္းထဲမွာ ေရခ်ိုးဖို့ျပင္ေနတဲ့

ညီ့ကို ေတြ့လိုက္ရေတာ့ မျပုံးပဲမေနနိုင္။

"ညီ ေရခ်ိုးေတာ့ေလ"

"ခ်ိုးမွာပါ ကိုကိုရဲ့.."

"ဒါဆို ကိုကို ထမင္းစားခန္းမွာ ေစာင့္ေနမယ္ ျမန္ျမန္လာခဲ့ေနာ္"

"ဟုတ္ကဲ့.."

Breakfast ကို ထမင္းမစားခ်င္ဘူး ေျပာတဲ့ ညီ့ေြကာင့္

မနက္စာကို ထုံးစံအတိုင္း ေပါင္မုန့္နဲ့ ေကာ္ဖီပဲ ျပင္ရတယ္။

ေဆးရုံကိစ္စေတြနဲ့ အလုပ္ရွုပ္ေနတာမို့ အျပင္ကိုေဈးဝယ္လည္း

မထြက္ြဖစ္။ ဒယ္ဒီကလည္း သူက ဆရာဝန္ြဖစ္ဖို့ ရည္ရြယ္ခ်က္

မရွိတာကို သိေတာ့ ေဆးရုံကေန ဘယ္ေတာ့ထြက္မွာလည္း ဆိုျပီး

ခဏခဏ ေမးေနတာ။ တကယ္ေတာ့ ေဆးရုံက မထြက္ြဖစ္တဲ့

အေြကာင္းျပခ်က္ကလည္း ရွိေနေတာ့....

"သားရီး!!!

ထမင္းစားခန္းထဲ ေလ်ွာက္ဝင္လာတဲ့ မင္းသြင္ကိုေတြ့လိုက္ေတာ့

အံ့ဩသြားတာမို့ မ်က္ခုံးပင့္လိုက္သည္။

"ငါ့အတြက္ပါ ျပင္လိုက္ကြာ အိမ္ကေန ဘာမွစားမလာဘူး"

ခါတိုင္း တက္ြကြ‌ေနတတ္တဲ့ မင္းသြင္က ဒီေန့မွ စိတ္ညစ္ေနတဲ့ပုံမို့ ေခါင္းအသာခါရသည္။

"ဘာြဖစ္လာတာလဲ.."

"ငါ့အေမေပါ့.. သီရိနဲ့ ဘယ္ေတာ့ လက္ထပ္မလည္းဆိုတာပဲ

လာေမးေနတာ ြကာေတာ့စိတ္ညစ္လာျပီ"

"မင္းတို့က တစ္ခ်ိန္က် လက္ထပ္မွာ မဟုတ္ဘူးလား ဒါေလး

ေမးတာကို ဘာက စိတ္ညစ္စရာေကာင္းေနတာလဲ"

"ဒါေပမယ့္ ငါတို့က ငယ္ေသးတယ္ တစ္ခ်ိန္က် လက္ထပ္မွာ

မွန္ေပမယ့္ အခုက အခ်ိန္မတန္ေသးဘူး သီရိကလည္း ငါနဲ့

ညွိနွိုင္းလို့ရတယ္ မရတာက ငါ့မိဘေတြ သူတို့က အိုေနျပီမို့

ေျမးခ်ီခ်င္ျပီတဲ့.."

"ဟား!!! ြဖစ္ရေလကြာ "

"ဪ... ကိုြကီးမင္းသြင္ေတာင္ ေရာက္ေနတာပဲ"

မင္းသြင္ ေရာက္လာမယ္ဆိုတာေြကာင့္ ေသာ္ဒီက ကိုကိုနဲ့

ေနသလို မဆင္မြခင္ေနလို့မရ။ ဝတ္စုံအျပည့္ဝတ္ထားျပီး

ေနကာမ်က္မွန္ကို ေခါင္းအထက္မွာ လွန္တင္ထားသည္။

"အင္း..ေသာ္ဒီ မင္းအေြကာင္းကို မင္းကိုကိုက ေျပာပါတယ္

ပုံမွန္လိုမဟုတ္တာ ဘာမွခံစားမေနနဲ့ ေကာင္ေလး ရျပီလား"

"မရေသးပါဘူး!!

"ဟင္!! ဒါဆို ကလပ္မွာ နမ္းတဲ့ေကာင္ေလးက ဘယ္သူတုန္း!!

အဲ့တုန္းက  ေသာက္ထားတဲ့အရွိန္ရယ္ ေမွာင္ရိပ္က်ေနတာရယ္ေြကာင့္ ေသာ္ဒီမ်က္နွာကိုပဲျမင္လိုက္တာ တစ္ဖက္ကေကာင္ေလး ဘယ္သူဆိုတာ မေတြ့လိုက္ရဘူး။

"ကိုြကီးကလည္း အခုေခတ္က အဲ့လိုအေပ်ာ္ရွာြကတာဘဲေလ

ကလပ္မွာ အခ်င္းခ်င္းနမ္းမိရုံေလးနဲ့ လက္ရွိဘဝကို ဘာမွ

မထိခိုက္သြားပါဘူးဗ်ာ'

မင္းသြင္မွာေတာ့ မ်က္လုံးပင့္လ်က္။ သူဆိုရင္ နမ္းဖို့ရာအတြက္

အဲ့တစ္ေယာက္ကို တကယ္ခ်စ္တာ ဟုတ္၊ မဟုတ္ကို ေသခ်ာ

စဉ္းစားျပီးမွ နမ္းခဲ့တာ။ ေနာက္ျပီး ဒီေကာင္ဩဂတ္ဆို သူ့ညီကို

ေပးခဲ့တဲ့ ေသာက္တလြဲကတိေြကာင့္ အခုထိရည္းစားကလည္းမရ

ပထမဆုံး အနမ္းကိုေတာင္ ဘယ္မိန္းမဆီမွ ေပးဖူးတာမဟုတ္ဘူး။

ေသာ္ဒီ ေဂးသြားတဲ့ကိစ္စကို သူသိပ္သေဘာမက်ေပမယ့္လည္း

ဩဂတ္အတြက္ေတာ့ ဒါက ထီဆုြကီး ေပါက္တာပဲ..။ ေသာ္ဒီသာ

မိန္းမေတြပဲ ြကိုက္တယ္ဆို ဒီေကာင္လည္း သူြကိုက္မိသမ်ွ

မိန္းမေတြကို သူ့ညီဆီထိုးေပးေနရဦးမွာ။

"ေဂးတာ ေကာင္းလိုက္တာ!!!

"ဗ်ာ!!

စိတ္ထဲက စကားက အျပင္ကို လြွတ္ခနဲ ထြက္သြားသည့္အတြက္

ေသာ္ဒီက ေြကာင္အသြားသလို ဩဂတ္ကလည္း သူ့ကိုျပူးတိ

ျပူးေြကာင္ ြကည့္ေနတာမို့...

"ေသာ္ဒီ ေဂးတာ ေကာင္းတယ္ေျပာတာ ဘာလို့ ငါ့ကို

အဲ့လို လာြကည့္ေနတာလဲ ရူးေနလား"

"မသိဘူးေလ သီရိနဲ့ လက္ထပ္ဖို့ ရက္ေရြွ့ေနတာက

မင္းမ်ား ေဂးေနသလားလို့"

"ကိုြကီးကလည္း က်ြန္ေတာ္ ေဂးတာက ဘာအက်ိုးျပုလို့လဲ"

"အက်ိုးျပုတာေပါ့ ငါ့ကိုေတာ့မဟုတ္ဘူး ဩဂတ္ကို!!!

"ကိုကို့ကို အက်ိုးျပုတယ္ ဟုတ္လား ဘာအက်ိုးျပုတာလဲ"

"အရင္က မင္းတို့ရဲ့ ေဝစားမ်ွစား အစီစဉ္ြကီးပ်က္သြားလို့ေလ

မင္းကို ေပးခဲ့တဲ့ ကတိေြကာင့္ မင္းကိုကို ရည္းစားေတာင္

မထားရဲဘူး အခုေတာ့ ေကာင္းသြားတယ္ေလ ဩဂတ္လည္း

သူခ်စ္တဲ့ အမ်ိုးသမီးနဲ့ ေရြွလက္တြဲလို့ရျပီ.."

ရုတ္တရက္ ေသာ္ဒီလက္ဖ်ားေတြ ေအးစက္လာကာ မ်က္နွာေပါ္က အျပုံးြကီးကလည္း တိခနဲေပ်ာက္ကြယ္သြား၏။ ကိုကို့ကို

ြကည့္လိုက္ေတာ့လည္း ကိုကိုက သူ့ကိုမြကည့္ပဲ မ်က္လြွာခ်ကာ

ျပုံးေနတာမို့ စိတ္ထဲတင္းခနဲြဖစ္သြားရပါ၏။

"ကိုကို့မွာ ခ်စ္ရတဲ့သူ ရွိေနျပီလား!!

"မရွိေသးပါဘူး ညီရာ.. အဲ့ေကာင္ ေလ်ွာက္ေျပာေနတာ"

တကယ္ရွိေနျပီြဖစ္ေြကာင္း ကိုကို့ရဲ့ အျပုံးေတြက မီးေမာင္း

ထိုးျပေနသလို ကိုြကီးမင္းသြင္ရဲ့ စကားတို့ေြကာင့္ သူ့သံယေတြက မွန္ေနေြကာင္း သက္ေသပင္။

"အံမယ္!!! ဘာမရွိဘူးလဲ မင္းေျပာေျပာေနတဲ့ မမခင္ေလ

အခုမွ မုန္လာဥ လာလုပ္မေနနဲ့"

"ေဟ့ေရာင္!! ေတာ္ေတာ့ဆို!! ဘာမွမဟုတ္ဘူး...ညီ

ဒီေကာင္ ညာေနတာ စိတ္ထဲမထားနဲ့"

မ်က္နွာပ်က္သြားေပမယ့္ ကိုကိုရိပ္မိမွာစိုးလို့ ေသာ္ဒီဟန္မပ်က္

ျပန္ေနလိုက္ရတယ္။ သူသာ ဝန္ခံလိုက္ရင္ ဒီလိုြဖစ္မယ္ဆိုတာ

ြကိုသိသားပဲ။ အဟြန္း သူက Gay ဆိုတာ ကိုကို့ကို ဒီေလာက္ထိ ေပ်ာ္ရြွင္ေစတာလား။

ေနာက္ဆုံးမွာေတာ့ သူတို့ြကားမွာ မိန္းမတစ္ေယာက္က အတားစီး

ြဖစ္ေနတုန္းပဲ..

"ဪ.. ဒါနဲ့ ေသာ္ဒီ မင္းေရာ ရည္းစားေလး ဘာေလးထားေပါ့

ဘယ္လိုေကာင္ေလးြကိုက္လဲ ကိုြကီးရွာေပးမယ္ေလ"

ကိုကို ဒီလိုြဖစ္ရြခင္းကလည္း ကိုြကီးမင္းသြင္ေြကာင့္ အမ်ားြကီး

ပါတယ္။ သူသာ ျမွားနက္ေမာင္ မလုပ္ရင္ ကိုကို ဒီလိုြဖစ္စရာ

မလိုဘူး။

ေသာ္ဒီ ညစ္ပတ္တဲ့အျပုံးတစ္ခုကို ြကိတ္ျပုံးလိုက္တယ္..။

ကိုြကီးမင္းသြင္ကို ခင္ေပမယ့္ ပညာေလး ခပ္ပါးပါးေတာ့ျပဖို့

လိုတယ္ဟု သူက ထင္လိုက္မိရင္း အြကံစည္တစ္ခုကိုလည္း

ြကိုထုတ္ထားလိုက္ရသည္။

"က်ြန္ေတာ့္ထက္ အသက္၂နွစ္ြကီးရမယ္ ကိုကို့လို ပါးခ်ိုင့္လည္း

ပါရမယ္ အရပ္အျမင့္ကလည္း ကိုကို့ေလာက္ ၆ေပ၄ပဲ ရွိရမယ္

က်ြန္ေတာ့္ေပါ္မွာ အနစ္နာခံျပီး ဂရုစိုက္တတ္ရမယ္"

"ဆရာဝန္ ြဖစ္ဖို့ေရာ လိုေသးလား.."

ကိုြကီးမင္းသြင္နဲ့ အြကည့္ခ်င္း စစ္ခင္းပစ္လိုက္သည္...။ 

ျပီးမွ ြဖည္းြဖည္းခ်င္းျပုံးသြားကာ ကိုြကီးမ်က္နွာကိုတည့္တည့္

စိုက္ြကည့္ရင္း

"သူက တစ္သက္လုံး ဆရာဝန္ြဖစ္မွာ မဟုတ္ဘူး!!!

မင္းသြင္ မ်က္ခုံးပင့္လ်က္ သူ့အြကည့္ေတြကို ဩဂတ္ဆီ

ပို့ပစ္လိုက္၏။ ဩဂတ္မွာ စားစရာရွိတာ စားေနရင္း သူတို့ရဲ့

တင္းမာမွုကို သတိထားမိပုံမရ။ သူ့ညီရဲ့ ပါးကို ခပ္ဖြဖြဆြဲဖဲ့ရင္း

ျပုံးြဖီးေနတာမို့ မင္းသြင္ဆြံ့အသြားရသည္။

အဲ့ဒီေကာင္က တုံးေနတာလား တုံးခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနတာလားမသိ။ အခုထိ သူ့ညီကို ြဖူစင္အျပစ္ကင္းပါတယ္လို့ ထင္ေနတုန္း။ သူ လူအကဲခတ္မညံ့မွန္း သိတာမို့ ေသာ္ဒီထူးဟန္က

သူ့အစ္ကိုေပါ္ ဘယ္လိုစိတ္ထားတယ္ဆိုတာ ြကည့္တာနဲ့

တန္းသိသည္။

"ထပ္စားဦး!!

"ဟုတ္!!

ေခ်ာကလက္ ခ်ိ့စ္ေတြ သုတ္ထားတဲ့ ေပါင္မုန့္နွစ္ခ်ပ္ကို

ဇြတ္အတင္း စားခိုင္းေတာ့လည္း ေသာ္ဒီ မျငင္းဆန္နိုင္ပါ..။

စားေနရင္း ေသာ္ဒီေြခေထာက္က ကိုကို့ရဲ့ ေြခဖမိုးကိုခပ္ဖြဖြေလး

ပြတ္သပ္ေတာ့ ဒိုင္းခနဲေရာက္လာတဲ့ အြကည့္ေတြက အူေြကာင္ေြကာင္။

ျပီးမွ ဩဂတ္က ြဖည္းြဖည္းခ်င္းျပုံးသြားျပီး သူ့ေြခေထာက္ကို

ပြတ္သပ္ေနတဲ့ ေကာင္ဆိုးေလးရဲ့ ေြခဖမိုးေလးကို ဖြဖြေလး

ျပန္ပြတ္သပ္ရင္း က်ီစယ္ပစ္လိုက္သည္...။

....................

"လူနာကလည္း ရစ္လိုက္တာကြာ ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္နဲ့

အသက္တိုေတာ့မလို့ပဲ.."

မင္းသြင္က ညည္းညူလာေတာ့ သူ ခပ္ဟသ ရယ္ရပါ၏။

ဒီေကာင္က အရင္တုန္းက စိတ္ရွည္ေပမယ့္ အခု အိမ္နဲ့

၂ရက္၃ရက္ေလာက္ ကေတာက္ကစ ြဖစ္လိုက္တာနဲ့ သိပ္ျပီး

စိတ္မရွည္ခ်င္ပုံပင္။

"သူ့အေြခေနကို မင္းျမင္တယ္မလား ဩဂတ္ အဲ့အနာက

အေြခေန ဆိုးေနျပီကြ ြဖတ္ပစ္ရမွာ မဟုတ္ရင္ တအား

လွိုက္စားကုန္မွာေလ ငါအာေပါက္မတတ္ ရွင္းျပေနတာကို

ခံျငင္းေနတာ ေနာက္ျပီး သူ့အနာက တစ္ခုခုနဲ့ ခိုက္မိလို့

ရတာလည္း မဟုတ္ဘူး ဆီးခ်ိုေြကာင့္ ြဖစ္တဲ့ အနာေလ.."

"သူလည္း သိပါတယ္ မင္းသြင္ရာ အေဒါ္ြကီး သားသမီးေတြက

ေဖ်ာင့္ဖ်မယ္လို့ ေျပာသားပဲ လြွတ္ထားလိုက္ ေရြးခ်ယ္မွုက

ငါတို့လုပ္ရမွာ မဟုတ္ဘူး"

"ဩဂတ္!!

အေနာက္က ထြက္ေပါ္လာတဲ့ အသံေြကာင့္ ဩဂတ္ေရာ

မင္းသြင္ပါ လွည့္ြကည့္လိုက္သည္။ ထိုအခါ ေတြ့ရတဲ့ သူေြကာင့္

ဩဂတ္ မ်က္နွာ ြဖည္းြဖည္းခ်င္း ျပုံးလာခဲ့သည္။

"မမခင္ပါလား .."

"မမတို့ စကားေျပာရေအာင္ "

"ဟုတ္ကဲ့ မမခင္!!

ေခါ္သူက မမခင္ဆိုေတာ့ မင္းသြင္မ်က္နွာက ျပုံးြဖီးေနခဲ့သည္..။

ဒါတင္မကေသး လူကိုပါ လက္ေမာင္းကိုရိုက္ပုတ္ရင္း

"အေြဖေတာင္းမလို့လား မသိဘူး သားရီးရာ!!

"ရူးေနလား မမခင္က မိန္းကေလးေလ ဘာလို့ အေြဖေတာင္းရမွာလဲ ေနာက္ျပီး ငါနဲ့မမခင္က ဘာမွ မဟုတ္ေသးပါဘူးကြာ"

"ဟာ!! မဟုတ္ေသးဘူးဆိုတာက ဟုတ္ေတာ့မယ္ဆိုတဲ့

သေဘာပဲေလ ငါေတာ့ သေဘာတူတယ္ မမခင္ကလွတယ္

ယဉ္လည္းယဉ္တယ္ ဗိုင္းေကာင္းေက်ာက္ဖိ မိေကာင္းဖခင္

သားသမီးေလ မင္း မမခင္ကို ဖြင့္ေျပာမယ္ဆိုလည္း မမခင္က

မင္းကိုမျငင္းေလာက္ဘူး"

ဩဂတ္ ရွက္ရွက္နဲ့ ေခါင္းကုတ္လိုက္သည္။ မမခင္ရဲ့ နာမည္

အျပည့္စုံက 'ခင္ခင္ခ' ေဆးရုံတစ္ခုလုံးကေတာ့ မမခင္ဟုသာ

ေခါ္ြကသည္။ မမခင္က တကယ္ကို ယဉ္လည္းယဉ္ လွလည္းလွ

ယဉ္ေပမယ့္ ပုံတုံးြကီးေတာ့မဟုတ္။ ေခတ္မီတဲ့ အျပင္အဆင္မ်ိုးသာ ြဖစ္သည္။ ‌မမခင္က ကိုယ့္ထက္ ၅နွစ္ ပိုြကီးတဲ့သူပင္။

ဆယ္တန္းေအာင္ျပီးကတည္းက UKမွာ ေက်ာင္းသြားတက္ကာ

ပါရဂူဘြဲ့ပါ ရထားသူပင္။

မမခင္က ေတြ့ဖူးသမ်ွ မိန္းမေတြထက္ ပိုတင့္တယ္ျပီး လွတယ္

ဆိုတာထက္ က်က္သေရရွိတဲ့ အမ်ိုးသမီးတစ္ေယာက္ဟု

ေခါ္ထိုက္တဲ့သူပင္။ ေနာက္ျပီး ေယာက္်ားတိုင္း လိုခ်င္တပ္မက္ျပီး

ေယာက္်ားတိုင္း မရနိုင္တဲ့ အမ်ိုးသမီးတစ္ေယာက္သာမို့ သူကလည္း မမခင္ကို တိမ္းညြတ္တဲ့ အမ်ိူးသားေတြထဲက တစ္ေယာက္အပါဝင္ပင္။

သူေဆးရုံကေန မထြက္နိုင္တဲ့ အေြကာင္းျပခ်က္ကလည္း

မမခင္ေြကာင့္သာ။ ေရေသလို တည္ျငိမ္ေနခဲ့တဲ့ နွလုံးသားကို

လွုပ္ရွားေအာင္ လုပ္နိုင္သည့္ အမ်ိုးသမီးကလည္း မမခင္ပင္။

ေနာက္ျပီး မမခင္က ေဆးရုံအုပ္ရဲ့ တစ္ဦးတည္းေသာသမီးြဖစ္သည္။

"သားရီး အခြင့္ေရးရရင္ တစ္ခါထဲသာ လွုပ္ရွားခဲ့ကြာ

ငါက မင္းရဲ့ဖန္အြကီးစားေနာ္"

မင္းသြင္ရဲ့ စကားကိုမြကားဟန္ေဆာင္ျပီး မမခင္ ထြက္သြားတဲ့

ဘက္အား ဩဂတ္အမွီလိုက္ရသည္။ ေလသာေဆာင္ဘက္ကို

ထြက္သြားသည္မို့ အမွီလိုက္ရင္း အံ့လည္းဩရသည္။ ဒီဘက္ကို

စိတ္ထြက္ေပါက္မဟုတ္ရင္ ဘယ္သူမွ မလာြက။ လာတဲ့သူကလည္း ေဆးလိပ္ေသာက္ခ်င္တဲ့သူေတြသာမ်ား၏။

ဩဂတ္ရဲ့ဘဝမွာ မေကာင္းတဲ့ ကိစ္စ ဘာမွမလုပ္ဖူးခဲ့...။

ငယ္စဉ္ကေတာ့ လက္တည့္စမ္းခ်င္၍ ေဆးလိပ္ ခိုးေသာက္

ဖူးေပမယ့္ မေကာင္းဘူးဆိုတာသိျပီးေနာက္ အခုခ်ိန္ထိ ေဆးလိပ္

မေသာက္ေတာ့။ ညီေသာက္ရင္ေတာင္ သူကမြကိုက္ပါ

က်န္းမာေရးနဲ့ကိုင္ေပါက္ျပီး တားခဲ့ေပမယ့္ ညီက နားမေထာင္။

ေျပာလိုက္ရင္ ဟုတ္ကဲ့ ဟုတ္ကဲ့နဲ့ ေခါင္းညိတ္ေနတဲ့ပုတ္သင္ညို

လိုပဲ ျပီးရင္ သူြကိုက္တာသူ လုပ္တာ။

"မမခင္ က်ြန္ေတာ္ေရာက္ပါျပီ!!!

မမခင္ေနာက္မွာ ခပ္ခြာခြာေလး ရပ္လိုက္ေတာ့ ဆံေကသာ

ထက္မွာ ရွိတဲ့ သနပ္ခါးပန္းရနံ့သင္းသင္းေလးအား ရလိုက္သည္။

သူကလည္း အခြင့္ေရးကို ရရင္ ရသေလာက္ လိုခ်င္သူမို့

နွာဖ်ားထိ ေရာက္လာတဲ့ ပန္းရနံ့ေလးအား ခိုးရွူလိုက္သည္။

"ဩဂတ္!!!

မမခင္ လွည့္ြကည့္လာတဲ့အခါ အသက္တစ္ခ်က္ေအာင့္ပစ္လိုက္ရသည္။

"ဟုတ္ကဲ့ မမခင္!!!

"မြကာခင္မွာ ေဆးရုံဖြင့္တာ နွစ္ေပါင္း၃၀ျပည့္ေတာ့မယ္"

"ဗ်ာ!! ဟုတ္လား မမခင္!!

"ေဖေဖက မမခင္ကို ေမြးေတာ့ အမွတ္တရအြဖစ္ ေဆးရုံကို

ဖြင့္ခဲ့တာ အဲ့ဒါ နွစ္၃၀ျပည့္တာနဲ့ ေငြေြကး မတတ္နိုင္တဲ့

လူနာေတြကို အခမဲ့ကုတာရယ္ ေန့ခင္းဘက္မွာ က်န္းမာေရးနဲ့

ပတ္သတ္ျပီးေဟာေျပာပြဲေလး တစ္ခုလုပ္ခ်င္တယ္တဲ့ ေနာက္ျပီး

ေဆးရုံက ဘယ္သူ့ကိုမဆို ညစာလည္း ဝယ္ေက်ြးဖို့အတြက္

မမခင္နဲ့ တိုင္ပင္ထားြကတာ ဩဂတ္ေရာ ဘယ္လိုျမင္လဲ"

"ဒါက အရမ္းေကာင္းတဲ့ အစီစဉ္ပါပဲ က်ြန္ေတာ္ေတာင္

ဘာအြကံမွေပးစရာမလိုဘူး"

"ဟုတ္လား ဒါဆို ပြဲအတြက္ မမခင္ကို လိုအပ္တာမွန္သမ်ွ

ကူညီေပးမလား မင္းအျပင္ ေဆးရုံမွာေရာ အသိေတြထဲမွာေရာ

ယုံြကည္ရတဲ့သူေတြ မရွိေတာ့တာမို့ေလ"

"ရပါတယ္ မမခင္ လိုတာမွန္သမ်ွ က်ြန္ေတာ္ကိုသာေျပာလိုက္ပါ

က်ြန္ေတာ္ တတ္စြမ္းသေလာက္ အကုန္ကူညီပါ့မယ္"

"မင္းကို ယုံပါတယ္.."

မမခင္က သူ့ဆီက အြကည့္လြွဲသြားျပီး ဆိတ္ျငိမ္သြားတာမို့ သူလည္း မမခင္အနားမွာ ျငိမ္ျငိမ္ေလးရပ္ေနလိုက္တယ္။

"ဒါနဲ့ ဩဂတ္ မင္းမွာ ေမြးခ်င္းဘယ္နွစ္ေယာက္ရွိလဲ"

"က်ြန္ေတာ့္မွာ ညီေလးတစ္ေယာက္ရွိပါတယ္ မမခင္"

"အေဖာ္ရွိေတာ့ သိပ္ေပ်ာ္ဖို့ေကာင္းမွာပဲေနာ္ သူမ်ားေတြက

တစ္ဦးတည္းေသာ သမီးြဖစ္ရတာ ေပ်ာ္စရာေကာင္းတယ္တဲ့

ဒါေပမယ့္ မမခင္ကေတာ့ ျငင္းခ်င္တယ္ အေဖာ္မရွိပဲေနရတာ

ဘယ္ေလာက္ထိ အထီးက်န္ဖို့ေကာင္းလိုက္သလဲ ေမေမက

နွလုံးေရာဂါေြကာင့္ မမခင္ကို မနည္းေမြးခဲ့ရတာ အဲ့ဒီေနာက္

ေဖေဖက ေနာက္ထပ္ ကေလးမယူေတာ့ဖို့ ေမေမ့ကိုနားခ်လိုက္တာနဲ့ မမခင္က တစ္ဦးတည္းေသာသမီး ြဖစ္လာခဲ့တာပဲ"

"ဟုတ္တာေပါ့ အေဖာ္ရွိတာ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းသလည္း

ဆိုတာ က်ြန္ေတာ္သိပါတယ္ အထီးက်န္ရတဲ့ အသီးပြင့္ကိုလည္း

က်ြန္ေတာ္စားဖူးသလို ညီေလးရွိလာလို့ ြဖစ္တည္လာတဲ့

ေပ်ာ္ရြွင္မွုရဲ့ အရသာကိုလည္း သိတယ္"

မာမီဆုံးျပီးေနာက္မွာ သူနဲ့ဒယ္ဒီပဲ ရွိခဲ့တဲ့အိမ္ကတကယ္ကို

ေြခာက္ကပ္ေနခဲ့တာ။ ေဖေဖနဲ့ ညီ ေရာက္လာျပီးမွ ေြခာက္ကပ္

ေနခဲ့တဲ့ အိမ္ြကီးက အသက္ဝင္လာသလို သူကလည္း ညီေလး

တစ္ေယာက္ရခဲ့လို့ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ဝမ္းေျမာက္ခဲ့ရလဲ။

"ဒါေပမယ့္ မမခင္ဆန္ဒရွိရင္ က်ြန္ေတာ္ မမခင္ရဲ့ အေဖာ္

ြဖစ္ေပးနိုင္ပါတယ္ မမခင္ ေရွ့ေလ်ွာက္ျပီး ဘယ္ေတာ့မွ

အထီးမက်န္ေစရဘူး"

သူမရဲ့ မ်က္နွာက ျပုံးေရာင္သမ္းသြားေပမယ့္ ရွက္သြားပုံမေပါ္။

အရင္တုန္းက မတူတဲ့လူေတြဆီကေန အခုလို မတူညီတဲ့

စကားေတြ ြကားဖူးခဲ့တာေတာင္ ဘာမွမြဖစ္ခဲ့တာ။ ဒါေပမယ့္

ဒီအြကိမ္ ထိုစကားက သိပ္ရင္ခုန္စရာ မေကာင္းတာေတာင္မွ

ရင္ဘက္တစ္ခုလုံး နိမ့္လိုက္ျမင့္လိုက္နဲ့..။

အင္း... သူမ တကယ္ကို ရင္ခုန္ေနတာပါပဲ..။

........................

ရန္ကုန္ရဲ့ အပူခ်ိန္က သိသိသာသာ ျမင့္တက္ေနေပမယ့္

ရန္ကုန္သားေလးေြကာင့္ ေသာ္ဒီအခု လြမ္းဖ်ား ဖ်ားေနခဲ့သည္။

ေဖေဖက သူ့ကို တားေပမယ့္လည္း ေသာ္ဒီကေတာ့ ရန္ကုန္သားကို သိပ္လြမ္းေနသည္မို့ ညတြင္းခ်င္း ‌ဒယ္ဒီနဲ့ေဖေဖ မသိေအာင္

ခိုးထြက္လာခဲ့သည္။

ယေန့က ဥပုသ္ေန့မို့ ေဆးရုံပိတ္သည့္ေန့လည္း ြဖစ္တာေြကာင့္

ကိုကိုအိမ္မွာရွိမွန္း သူသိသည္။ ဖြင့္ထားတဲ့ ြခံတံခါးရယ္ ရပ္ထားတဲ့ ကားက သက္ေသမို့ အေပါ္ထပ္ကိုသာ တက္ခဲ့မိပါသည္.။

တစ္ကိုယ္လုံး ပူြခစ္ေနတဲ့သူက ေဖေဖတို့က ေဆးထိုးေပးမယ္

ဆိုတာေတာင္ ျငင္းဆန္ပစ္ခဲ့သည္။ ေဖေဖတို့ကလည္း သူက

ေဆးထိုး၊ ေဆးေသာက္ရမွာ ေသမေလာက္ေြကာက္ေြကာင္း

နားလည္၏။

ကိုကို့အခန္းထဲမွာ ကိုကို့ကို မေတြ့ရတာေြကာင့္ ကိုယ့္အခန္းထဲကိုပဲ ဝင္ရန္‌ဆုံးြဖတ္လိုက္သည္။ ထိုအခါ သူ့အခန္းထဲမွာ ရွိေနတဲ့

ကိုကို့အား ေတြ့လိုက္ရေတာ့ မ်က္ေမွာင္ြကုတ္လိုက္မိပါသည္။

"ကိုကို ဘာလုပ္ေနတာလဲ"

လွည့္ြကည့္လာတဲ့ ကိုကိုက သူ့ကိုေတြ့ေတာ့ အံ့ဩသြားပုံြဖင့္

နွုတ္ခမ္းေလး ခပ္အာအာ ပြင့္ဟသြားခဲ့သည္။

"ညီ့အခန္းထဲမွာ သန့္ရွင္းေရးလုပ္ေပးေနတာပါ ေနာက္ျပီး

မေလ်ွာ္ရေသးတဲ့ အဝတ္ေတြကို ေတြ့တာနဲ့ ေလ်ွာ္ဖို့ရာ

ယူေနတာေလ.."

ေျပာရင္းဆိုရင္း ကိုကိုက သူ့ရဲ့Boxerတစ္ထည္ကို ၊ ကိုင္ျပီး

ျပလာတာေြကာင့္ အံြကိတ္ရင္း

"ညီ့အခန္းထဲ မဝင္ဖို့ ေျပာမထားဘူးလား!!!

ညီ ရုတ္တရက္ စိတ္ဆိုးသြားတာကိုျမင္ေတာ့ သူလည္းေြကာင္အမ္း သြားခဲ့ရသည္။

"ညီကလည္းကြာ!! ကိုကိုအားေနလို့ တကူးတက

လုပ္ေပးတာေလ"

"မလိုဘူး ကိုကို!! ဒီေလာက္ထိ လုပ္ေပးဖို့ မလိုပါဘူး"

ေျပာရင္း လက္ထဲမွာရွိေနေသးတဲ့ Boxerကို လွမ္းယူတာမို့

ညီ့လက္နဲ့ မေတာ္တဆ ထိမိသြားခဲ့ပါ၏။ သို့ရာတြင္ သူ့ရဲ့

မ်က္လုံးေတြကလည္း အဆမတန္ ျပူးက်ယ္သြားရသည္။

"ညီ!!! လာစမ္း.. ကိုကိုစမ္းြကည့္မယ္"

နွဖူးေပါ္ကို လက္တင္ျပီးစမ္းေတာ့ အမွန္ပါပဲ ညီတစ္ေယာက္

ကိုယ္ေတြက်စ္က်စ္ေတာက္ေအာင္ ပူေနြခင္းြဖစ္သည္။

အခုမွ သတိထားမိတာက ညီ့မ်က္နွာအသားရည္က ြဖူဖက္ဖက္

ြဖစ္ေနျပီး နွုတ္ခမ္းသားေတြကလည္း ေြခာက္ေသြ့ေနခဲ့သည္။

"ဖ်ားေနတာပဲ... မင္း ဒီပုံစံြကီးနဲ့ ဟိုမွာ ေနခဲ့တာလား"

"အင္း!!

ေပါ့ပ်က္ပ်က္ေြဖျပီး ေက်ာေပးသြားတဲ့ညီ့ကို ပခုံးကေန ကိုင္ျပီး

ဆြဲလွည့္လိုက္ေတာ့ အားမရွိပုံရတဲ့ ညီ့ခန္ဓာကိုယ္မွာ ေပ်ာ့ေခြသြား

မတတ္ ြဖစ္ေနခဲ့သည္။

"ဖ်ားေနတာကို ဘာလို့ လာခဲ့တာလဲ"

"ဖ်ားေနလို့ပဲေပါ့... ဟိုမွာဆို ဖ်ားေနတာ ေဆးမထိုးလို့

ေဖေဖက ဗ်စ္ေတာက္ ဗ်စ္ေတာက္နဲ့ နားျငီးလို့ ကိုကိုရာ.."

အဲ့ဒီအတိုင္း ဖာေထးေျပာလိုက္ရေပမယ့္ အမွန္တကယ္မွာေတာ့

သူက ကိုကို့ကိုလြမ္းလို့ဆိုတဲ့အခ်က္ကို ဖုံးကြယ္ခဲ့ပါ၏။

"ေအး!! ငါကလည္း မင္းကို ေဆးထိုးေပးမွာပဲ..က်စ္

ဒီေလာက္ပူြခစ္ေနတာ မင္းကေတာ့ေလ ကိုကို့ကိုစိတ္ပူေအာင္

တအားလုပ္တာပဲ"

"ကိုကို..."

ရုတ္တရက္ ဖက္လာတဲ့ ညီက သူ့ရင္ခြင္မွာ ကေလးတစ္ေယာက္လို ေခါင္းေလးတိုးေဝ့လာတာေြကာင့္ အစက ေြကာင္အမ္းသြားရေပမယ့္ ေနာက္ေတာ့ ြဖည္းြဖည္းခ်င္းျပုံးသြားကာ ညီ့ရဲ့ခန္ဓာကိုယ္

ေလးကို အလိုက္သင့္ျပန္ဖက္ထားလိုက္သည္။

"အင္း!! ဘာြဖစ္လို့လဲ ကေလးေလး!!

"ဒီတိုင္း.. ကိုကို့ကို လြမ္းလို့ပါ"

"ကိုကိုလည္း ညီ့ကို လြမ္းေနရတာပါကြာ"

"လူလိမ္!!

"တကယ္ေျပာတာ ညီရဲ့ ကိုကိုေန့တိုင္း ညီ့ကို လြမ္းေနရတာ

အခုလို ကိုကိုတို့နီးနီးကပ္ကပ္ မေနတာြကာျပီေနာ္ အခုမွပဲ

အရင္တုန္းက ကိုကို့ညီေလးကို ျပန္ရလိုက္သလိုပဲ သိလား"

စကားအဆုံး ညီက သူ့ကို ေခါင္းေထာင္ြကည့္သည္။ မ်က္နွာမွာ

အလိုမက်တဲ့ ပုံရိပ္ေတြရွိေနေပမယ့္ ခ်က္ခ်င္း လူခ်င္းခြာကာ

ေက်ာေပးသြားခဲ့ပါ၏။

"ဘာလို့လဲ..တစ္ခုခုြဖစ္လို့လား ညီ!!

"ဟင့္အင္း.."

Ring...Ring

ဖုန္းသံေြကာင့္ ေဘာင္းဘီအိတ္ေထာင္ထဲက ဖုန္းကို သူယူြကည့္သည္။ ေဖေဖ့ရဲ့Contact name ေလးကိုေတြ့လိုက္တယ္

ဆိုရင္ပဲ ဘာေြကာင့္ဖုန္းဆက္ရသလည္းဆိုတာ သူသိသလိုလို။

"ဟုတ္ကဲ့ ေဖေဖ!!

'သားြကီးဩဂတ္'

"ဟုတ္!!

'သားငယ္ မင္းဆီေရာက္လာေသးလား'

"အခုပဲ သူက်ြန္ေတာ့္ေဘးမွာရွိပါတယ္"

'ဟင္း!! အဲ့ကေလးက ေနေကာင္းတာ မဟုတ္ဘူး

သားြကီးကိုပဲ ဒုက္ခေပးရေတာ့မွာပဲ..'

ေဖေဖနဲ့ ဖုန္းေျပာေနစဉ္ ညီက မ်က္ေမွာင္ြကုတ္ြကည့္သည္မို့

သူကလည္း ညီ့ရဲ့အလိုမက်တဲ့ ရွစ္ေခါက္ခ်ိုးမ်က္နွာေလးကို

ြကည့္ရင္း ျပုံးမိသြားခဲ့သည္။

"စိတ္ခ်ပါ ေဖေဖရဲ့.. က်ြန္ေတာ္သူ့ကို ေဆးထိုးေပးလိုက္မယ္!!

'အင္း!! သားြကီးနဲ့ဆို စိတ္ခ်ပါတယ္ ေဖေဖစိတ္မခ်တာက

အဲ့ျပဿနာအိုးကို!!

"ညီက လိမ္မာပါတယ္ ေဖေဖရဲ့ စိတ္မပူနဲ့ေနာ္"

'အင္းပါ ေတာ္ေသးတာေပါ့ အဲ့ေကာင္ကို နိုင္ေအာင္ထိန္းနိုင္တဲ့

သားြကီးရွိေနလို့သာေပါ့'

"ဟုတ္တယ္ ေဖေဖ ညီနဲ့ပတ္သတ္ျပီး ဘာမွစိတ္ေသာက

ေရာက္မေနပါနဲ့ က်ြန္ေတာ့္တာဝန္သာ ထားပါ"

'သားြကီးက အခုလိုေျပာေတာ့လည္း ေဖေဖက ေက်နပ္ပါျပီ

ရိုက္စရာရွိတာရိုက္ေနာ္ သူ့ကိုလုံးဝမညွာနဲ့ သိလား!!

ေဖေဖက ထိုသိာ့ေျပာကာ ခပ္ျမန္ျမန္ပဲ နွုတ္ဆက္ျပီးဖုန္းခ်သြားျပီးေနာက္ သူညီ့ကိုြကည့္လိုက္ရသည္။

"ေဆးထိုးမယ္!!

"ကိုကို!!

"အဲ့လိုလုပ္လည္း အပိုပဲေနာ္...ညီ.. ဖ်ားရင္ေဆးထိုးရမွာေပါ့

ကိုကို့ကိုခ်စ္ရင္ စကားနားေထာင္"

ဆိုရင္ပဲ ေသာ္ဒီမလွုပ္နိုင္ေတာ့ေပ။

"ဟုတ္ကဲ့... စကားနားေထာင္ပါ့မယ္ ကိုကို"

[text_hash] => e42ae13c
)