Array
(
[text] =>

ချစ်သူတစ်ယောက် ကောက်ရထားသည် {အခန်း ၂၃}

"ကိုကို မပြန်သေးဘူးလား"

သော်ဒီမှာ ညစာ ၊ စားပြီး ပြန်မယ်ဆိုတဲ့ ကိုကို့စကားကိုယုံခဲ့ပြီး

ညတုန်းကလည်း ညစာ၊ စားပြီးနောက် အပြင်ကို မထွက်ခဲ့တော့ချေ။ ဒီနေ့ မနက်စောစောမှာတော့ သူအရင်မြင်ရသည့်သူက

မနက်စာပြင်နေတဲ့ ဖေဖေ့ကိုလည်းမဟုတ်။ ဧည့်ခန်းမှာ အမြဲတမ်း တွေ့ရတတ်သူ ဒယ်ဒီကိုလည်းမဟုတ်ပါ။ ပြန်မယ်

ပြောပြီး မပြန်သေးတဲ့ ကိုကို့ကိုသာဖြစ်သည်။

ညတုန်းကတော့ 'မင်းကိုကိုက ခက်ခဲတဲ့အလုပ် မလုပ်ဘူး

စိတ်မပူနဲ့ သူ့ဟာသူလက်လျှော့ပြီးပြန်သွားလိမ့်မယ်' ဆိုတဲ့

ဒယ်‌ဒီစကားကြောင့် သူစိတ်အေးခဲ့ရခြင်းဖြစ်သည်။

"ကိုကို ပြန်ပြီ ထင်တာ!!!

"ဘာလို့လဲ စိတ်ပူလို့လား ကိုကိုပြန်မှာကို"

ပြောင်စပ်စပ်ဖြစ်နေတဲ့ ကိုကို့အား မျက်စောင်းအသာထိုးရသည်။

"စိတ်မပူဘူး ဝမ်းသာလွန်းလို့"

ထိုအခါ ဩဂတ်က သူ့ရင်ဘက်သူဖိရင်း ဟပ်ထိသွားပုံ

လုပ်ပြသည်။

"ရက်စက်တယ်နော် .."

ထိုအခိုက် ခြံထဲဆင်းနေတဲ့ ဖေဖေက အိမ်ထဲပြန်ဝင်လာသည်။

လက်ထဲမှာလည်း နှင်းဆီပန်း ၃ပွင့်လောက်နဲ့။ ကြည့်ရတာ

ဘုရားပန်းကပ်ဖို့ ထင်သည်။ ဖေဖေက သူတို့နှစ်ယောက်ကို

ပြုံးပြလာပြီး စကားစသည်။

"သော်ဒီ အပြင်ကို သွားမလို့လား!!

"ဟုတ်..ဖေဖေ မထွက်တာကြာပြီမို့!!

"အင်း ကောင်းသားပဲ သားကိုကိုလည်း ခေါ်သွားလိုက်ပေါ့

ကိုကိုက အခုမှရောက်တော့ အိမ်မှာဆို ပျင်းနေမှာ"

မိုးနှောင်းက ပြောရင်း ဩဂတ်ကို မျက်စိတစ်ဖက်မှိတ်ပြတာမို့

ဩဂတ်ကလည်း ဝမ်းသာသွားသည့်အသံနဲ့..

"ဈေးထဲမှာ ကိုယ်ငယ်ငယ်က စားနေကျ ရှမ်းခေါက်ဆွဲဆိုင်

ရှိတယ်"

သော်ဒီ ငြင်းချင်ပေမယ့် ဖေဖေ့ရှေ့မှာမို့ ဘာမှမတတ်နိုင်ပါ။

‌ဖေဖေကတော့ သားအစစ်က ဘယ်သူလည်းဆိုတာကိုပါ

မေ့နေတဲ့အတိုင်း ကိုကို့အပေါ်မှာ အလေးပေးသည့်သူပင်။

ဒါတွေကလည်း အခုမှမဟုတ် အရင်တည်းကဖြစ်သည်။

"ဖေဖေရော မှာချင်တာရှိသေးလား"

"မရှိတော့ပါဘူး ကိုကိုနဲ့သာ ပျော်ပျော်ကြီး လျှောက်လည်ခဲ့ကြ"

"ဟုတ်!!

ထို့နောက် သော်ဒီ ၊ ဩဂတ်ကိုမကြည်ကြည့် ၊ ကြည့်ရင်း

အပြင်ကိုထွက်လာသည်။ ဩဂတ်ကလည်း သူ့ကိုထားခဲ့ချင်မှန်း

သိပေမယ့် ရတဲ့အခွင့်ရေးကို လက်မလွှတ်နိုင်စွာ အနောက်ကနေ

ကပ်ပါလာသည်။

"ကျွန်တော် ဆိုင်ကယ်နဲ့သွားမှာ မလိုက်ရဲရင် နေခဲ့"

"မလိုက်ရဲစရာ ဘာအကြောင်းမှမရှိဘူး"

"ပြီးတာပဲ.."

သော်ဒီက သူ့ကိုယ်သူ နေ့တိုင်းရေချိုးဖြစ်ချင်မှချိုးလိမ့်မယ်။

ဒါပေမယ့် သူ့ဆိုင်ကယ်ကိုတော့ နေ့တိုင်းရေချိုးပေးဖြစ်သည်။

နားအောက်နားထိ ရှည်နေတဲ့ ခဲရောင်ဆံသားတို့ကို ဩဂတ်

တစ်ချက်လှမ်းဖွတော့ ဒိုင်းခနဲကြည့်လာသည်။ ဩဂတ်ကတော့

လိုချင်တာရှိသူမို့ ညီ့အားလိုက်စလိုက် ပြောင်စပ်စပ်လုပ်ပြလိုက်

ဖြစ်နေပေမယ့် သော်ဒီကတော့ခြားနားစွာ မျက်နှာတည်ကြီး

‌ဖြစ်နေသည်။

မိုးရာသီဖြစ်ပေမယ့် မိုးရွာခြင်းမရှိပဲ ခပ်အုံ့အုံ့လေးဖြစ်နေ၍

သော်ဒီ တော်တော်လေး ပျော်သွားသည်။ ပြင်ဦးလွင်ရဲ့ အအေး

ဓာတ်က ရန်ကုန်နဲ့မတူတာမို့ ရန်ကုန်မှာအဲကွန်းနဲ့သာ နေတတ်သူ

သော်ဒီအတွက် ပြင်ဦးလွင်ရောက်ရင်တော့ အနွေးထည်ကိုမချွတ်ရဲ။

"တက်!!!

ဩဂတ် ဆိုင်ကယ်ပေါ်ခွတက်ပြီး ရှေ့ကကောင်လေးရဲ့ ခါးကို

အသာဖက်ထားလိုက်သည်။ တစ်ချက်တွန့်သွားပေမယ့် ငြင်းဆန်ခြင်း မရှိသည့်နောက် ဆိုင်ကယ်လေးက မောင်းထွက်သွားခဲ့သည်။

အနောက်ကနေ ထိုင်ရင်း နှာဖျားဆီရောက်လာတဲ့ ကိုယ်သင်းရနံ့

လေးကို တစ်ဝကြီးရှူပစ်လိုက်သည်။ မိုးအေးတာကြောင့်ရော

လေတိုက်တာကြောင့်ရော ညီချမ်းနေမှာ သေချာသလောက်မို့

သူအတော်စိုးရိမ်သွားသည်။ သူက ပြင်ဦးလွင် ရာသီဥတုနဲ့

ဓာတ်တည့်သူဖြစ်ရာ ညီကတော့ သူ့လိုမဟုတ်မှန်း ကောင်းကောင်း နားလည်ရမည်ပင်။

ဈေးထဲက ရှမ်းခေါက်ဆွဲဆိုင်ကိုရောက်တော့ အပြင်ဆင်တွေ

လူတွေကလည်း ငယ်ငယ်ကနဲ့မတူတာကြောင့် သူနည်းနည်း

အံ့အားသင့်သွားရသည်။

"ထူးဆန်းလိုက်တာ ကိုကိုငယ်ငယ်တုန်းကဆို အရီးမာလာက

ဆိုင်ရှင်လေ.."

သော်ဒီ ကိုကို့အား မျက်ဖြူလန်ပြရင်း

"အရီးမာလာက မဇာရဲ့ အမေလေ အခုတော့ အရီးက

ဆုံးသွားတော့ သူ့သမီးကပဲ ဆိုင်ကို ဆက်ခံခဲ့ရတာပေါ့

အရသာက‌တော့ ပြောင်းမှာမဟုတ်လို့ စိတ်ပူမနေနဲ့.."

သော်ဒီ၊ ဒီဆိုင်လေးကို ဖေဖေရယ်ဒယ်ဒီရယ်နဲ့ ရောက်လာတိုင်း

ဒီဆိုင်လေးကို၊ ကိုကိုငယ်ငယ်က လာရတာကြိုက်ကြောင်းကို

ကြားခဲ့ရ၍ အခုလိုပြန်ပြောနိုင်ခြင်းသာဖြစ်သည်။

"ဪ.. ဟုတ်လား အရီးမာလာက အရမ်းသဘောကောင်းတာ"

ဩဂတ် စိတ်မသက်သာစွာ ရေရွတ်ရင်း သော်ဒီနဲ့အတူ

လွတ်နေတဲ့ ဝိုင်းမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။

"မဇာကလည်း စိတ်ရင်းကောင်းပါတယ် မပူနဲ့ ခင်ဗျားပြီးရင်

တွေ့လိမ့်မယ်.."

ထိုအခိုက် ဆိုင်ထဲကနေ အစ်မကြီးတစ်ယောက် ထွက်လာသည်။

သူတို့ဆီ တည့်တည့်လာနေတာမို့ သူ့မှာ ညီ့ကိုသာ ကြည့်ရင်း

မေးဆတ်ပြလိုက်၏။

"ဟယ်.. မောင်လေးသော်ဒီ အခုမှပဲ ရောက်လာတော့တယ်

အစ်မဆီ တစ်ပတ်လောက် မလာဘူးနော် အစ်မက မင်းရန်ကုန်ကို ပြန်သွားပြီထင်တာ.."

"ကျွန်တော် မအားလို့ပါ မဇာရဲ့ အခုရောက်ပြီမဟုတ်လား"

မဇာမှာ အရမ်းမလှပေမယ့် ရုပ်အဆိုးကြီးလည်းမဟုတ်ပါ..။

အသားရည်က ဖြူစပ်စပ်ဖြစ်နေတာမို့ မျက်နှာပေါ်မှာထူထပ်နေတဲ့

တင်းတိတ်များကို သနပ်ခါးကြမ်းနဲ့ ဇွတ်အတင်းဖုံးဖိထားခဲ့သည်။

"ဒါက ဦးအဂ္ဂပြောတဲ့ သားဖြစ်သူ ထင်တယ် ဦးလေးလိုပဲ

ချောချောလေး.."

ဘေးနားက ကိုကို့ကိုကြည့်ပြီးပြောခြင်းမို့ သူမျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ မဇာက ၃၀ကျော်အရွယ်အပျိုကြီးတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး

ကိုယ့်ထက်ငယ်တဲ့ ရုပ်ချောချောကောင်လေးတွေနဲ့ တွဲတတ်သူဟု

ကြော်ကြားသည့်သူပင်။ အရင်တစ်ပတ်ကမှ သူ့ရည်းစားနဲ့

ဘာဖြစ်တယ် ညာဖြစ်တယ်နဲ့ ကိုယ့်ကိုရင်ဖွင့်ခဲ့သေးသည်မဟုတ်ဘူးလား။

"ဟုတ်ကဲ့.. အစ်မကြည့်ရတာ ဒယ်ဒီတို့နဲ့ ရင်းနှီးနေသလိုပဲ"

"ရင်းနှီးတာပေါ့ ဦးလေးတို့နှစ်ယောက်က ဆိုင်ကို

အမြဲလာစားနေကျ"

"အဟမ်း!! မဇာ မှာလို့ရပြီလား"

"ဟင်းဟင်း!! သိပ်ရတာပေါ့ မောင်လေးရယ်.. မောင်လေးကို

မဇာက ကိုယ့်မောင်အရင်းတစ်ယောက်လို ချစ်တာ သိလား"

ပြောလည်းပြော ပါးဆွဲဖဲ့လာတဲ့ မဇာပုံစံကမူမမှန်ပါ..။

ကိုကိုတော့ သိကောင်းသိနိုင်ပေမယ့် သူကတော့ သိပါသည်..။

ရုပ်ချောတဲ့ ကောင်လေးတွေကို ကြိုက်တတ်တဲ့ မဇာက

သေချာပေါက် ကိုကို့အား မျက်စိကျသွားခြင်းပင်။

"ရှမ်းခေါက်ဆွဲ နှစ်ပွဲ ဟင်းချိုကို တစ်ပွဲပဲ ပေါင်းထည့်ခဲ့

ဪ... ခေါက်ဆွဲတစ်ပွဲကတော့ မြေပဲဆံ မထည့်နဲ့နော်

ကိုကို မကြိုက်ဘူး.."

မဇာက တွေခနဲဖြစ်သွားရင်း ပြီးခါမှ ပုတ်သင်ညိုလို ခေါင်းကို

တဆတ်ဆတ်ညိတ်ပြီး ပြန်ထွက်သွားသည်။ မဇာဆိုင်မှာ

ခိုင်းဖို့ခေါ်ထားတဲ့ ၁၆နှစ်အရွယ် အလုပ်သမားကောင်လေးရှိပေမယ့် မဇာကိုယ်တိုင် ထွက်လုပ်ပေးသည်ကလည်း ကိုကို့ကြောင့်သာ။

ခဏကြာတော့ မဇာက ဗန်းတစ်ချပ်နဲ့ ပြန်ရောက်လာပြီး

ခေါက်ဆွဲပန်းကန်တွေကို ချပေးလာသည်။

"မောင်လေးက မြေပဲဆံမကြိုက်တဲ့သူပဲ ဖြစ်ရမယ် စိတ်ချနော်

မြေပဲဆံအစား ခေါက်ဆွဲပဲ ပိုထည့်လိုက်တယ်"

သူ့မှာ ခေါင်းလည်းညိတ်ရ ညီ့မျက်နှာအရိပ်အကဲကိုလည်း

ကြည့်ရနဲ့ မပြုံးချင် ပြုံးချင် ပြုံးပြရသည်။ ဒါကို ထိုအစ်မက..

"ဟယ်တော်.. မောင်လေးမှာ ပါးချိုင့်တွေပါတာပဲ"

"မဇာ!! ကိုကိုက တစ်ခုခုစားတဲ့အချိန် စိုက်ကြည့်ခံရတာကို

မကြိုက်ဘူး.."

"မောင်လေးသော်ဒီကလည်း မင်းအစ်ကိုက တကယ်ကိုချောလို့!!

"သွားပါဗျာ အဝေးကနေကြည့်!!

နောက်ဆုံးမှာတော့ မဇာမှာ လက်လျှော့ပြီးပြန်ထွက်သွားရပေမယ့် အနောက်ကိုလှည့်ကြည့် လှည့်ကြည့်ဖြင့်သာ လုပ်နေခဲ့ပါသည်။

"အဟင်း!! ကိုကြီးဩဂတ်တို့များ အပြင်တစ်ခါထွက်ရင်

တစ်ယောက်တွေ့တာနော် ဆန်းပွင့်ချက်!!!

သူငုံ့စားနေတုန်း ညီ့ဆီက ခနဲ့တဲ့တဲ့စကားကြောင့် အီလည်လည်ကြီးဖြင့် မျက်နှာမဲ့ရှုံ့သွားခဲ့တော့သည်။

"ညီကလည်းကွာ.. သူကြည့်ပေမယ့် ကိုကိုမကြည့်ဘူးလေ"

ဤသို့ဖြင့် စားပြီးတဲ့အချိန်ထိ နှစ်ယောက်လုံး ဘာမှမပြောဖြစ်ကြ။ ပိုက်ဆံရှင်းဖို့လုပ်တော့ ကောင်လေးကို လှမ်းခေါ်ရင်

မဇာရောက်ချလာမည်စိုး၍ ကိုကို့ကိုထားခဲ့ပြီး သူကိုယ်တိုင်ပဲ

ထသွားလိုက်သည်။

"သော်ဒီ စားပြီးကြပြီလား.."

"ဟုတ်ကဲ့ မဇာ.. ကိုကိုက ပြင်ဦးလွင်ကိုမရောက်တာကြာတော့

လမ်းတွေ နေရာတွေ သိပ်မသိတော့ဘူးလေ အဲ့ဒါကြောင့်

နေရာစုံအောင် လိုက်ပို့မလို့!!

"ကောင်းပါတယ်.., တစ်ချို့ဆို ညီအစ်ကိုအရင်းတွေတောင်

သိပ်တည့်ကြတာမဟုတ်ဘူး မဇာကတော့ မင်းကိုသင့်မျက်တာ

မြင်ရတာ ကြည်နူးမိတယ်"

"ဟုတ်ကဲ့ မဇာ.."

"ဒါနဲ့ မင်းအစ်ကိုမှာ ရည်းစားရှိပြီလား...မရှိရင်လည်း မဇာနဲ့!!!

‌သူ ခေါင်းပဲကုတ်လိုက်ရသည်။ ရန်ကုန်မှာရှိတဲ့ ဆရာဝန်မလေးနဲ့

တောင်မှ သူက ကိုကိုနဲ့ မတန်ဘူးထင်ခဲ့တာလေ။

စဉ်းစားခန်းဝင်နေတုန်း ခါးကိုလာဖက်တဲ့ လက်တစ်စုံကြောင့်

လန့်ဖျတ်သွားပြီး လှည့်ကြည့်မိသည်။ ကိုကိုက ပြုံးဖြီးဖြီးလုပ်ကာ

သူ့ပါးကို ရွှတ်ခနဲ နမ်းပစ်တော့ မဇာသာမက ဆိုင်က အလုပ်သမား ကောင်လေးတောင် သူတို့ကိုအထူးအဆန်းကြည့်နေကြသည်။

"ကိုကို ဘာလုပ်တာလဲ ရူးနေလား!!

"ပိုက်ဆံရှင်းပြီးပြီလား"

"အင်း.."

"ဟို...  မင်းတို့ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်က သင့်မျက်ကြတယ်နော်"

မဇာက မနေနိုင် မထိုင်နိုင် လှမ်းမေးသေး၏။ ထိုအခါ

ဩဂတ်ကလည်း

"ဟုတ်တယ်ဗျ ဒါပေမယ့် ညီအစ်ကိုဆိုတာ အများအမြင်ပါ!!

"ဟမ်!!!

‌သူ ကိုကို့မျက်နှာကိုအလန့်တကြား ကြည့်လိုက်မိသည်..။

ကိုကိုက သူ့အားမျက်စိတစ်ဖက်သာမှိတ်ပြရင်း ပါးချိုင့်တို့

ပေါ်အောင်ပြုံးပြနေခဲ့သည်။

"မင်းက သူ့အစ်ကို မဟုတ်ဘူးလား!!

"ဟုတ်တယ်လေ.. အရင်က အစ်ကို..အခုတော့ချစ်သူပေါ့

နောက်ကျရင် ယောက်ျားပါ ဖြစ်ဦးမှာ"

"ကိုကို!!!

ကိုကိုက ဘာကိုမှဂရုမစိုက်ပဲ သူ့လက်ကိုဆွဲပြီး အပြင်ကို

ပြေးထွက်လာသည်။ ထိုအခါ သူကလည်း ကြောင်ကြောင်ကြီးဖြင့်

ကိုကိုခေါ်ရာနောက်ကို လိုက်ခဲ့ရတော့၏။

..............................

"ပြင်ဦးလွင်က အေးတယ်နော် ဖေဖေ!!

ဖေဖေက ဒယ်ဒီ့အတွက် ကော်ဖီဖျော်နေရင်းမှ ပြုံးပြပြီး

"ဟုတ်တယ် သားရေ ဒါတောင် မိုးရာသီမို့.. ဆောင်းရာသီသာဆို

အာလူးသီးတွေ ကြုံ့ကုန်ရော!!

ဖေဖေ့စကားကို ချက်ချင်းသဘောမပေါက်နိုင်တဲ့ ကိုကိုက

ကြောင်အမ်းသွားပေမယ့် နားလည်တဲ့ ဒယ်ဒီကတော့ အသံထွက်

ရယ်သည်။ သူကလည်း ဖေဖေ့စကားကြောင့် ပြုံးစိစိဖြစ်သွားရပါသည်။ မိနစ်ပိုင်းလောက်မှ အဓိပ္ပာယ်သိသွားတဲ့ ကိုကိုက

တဟားဟား အော်ရယ်လာတော့သည်။

"နေ့လယ်ကျ သားကြီးဘာစားချင်လဲ.."

"ဖြစ်သလိုပဲလုပ်လိုက်ပါ ဖေဖေ တကူးတက ချက်နေရမှာ

သား မကြည့်ရက်ပါဘူး"

"အဲ့ဒါက သားတွေးဖို့မှမလိုတာ ဖေဖေ့သားကြီးက ရန်ကုန်မှာ

အနေများတော့ ဖေဖေဖြင့် အလွမ်းတောင် မပြေသေးဘူး!!

"ကြက်ဥပဲ ကြော်လိုက်ပါ ဖေဖေရာ!!

သူဝင်ပြောတော့ ကိုကိုနဲ့ ဖေဖေက သူ့ကိုလှည့်ကြည့်လာကြသည်။

"ဟုတ်သားပဲ ဒီနေ့ ခြံထဲကနေ ကြက်ဥမကောက်ရသေးဘူး

သားငယ် ကြက်ဥသွားကောက်လိုက်ပါ့လား သားကိုကိုနဲ့.."

စကားသွားစမိတဲ့ ကိုယ့်ပါးစပ်ကိုသာ သော်ဒီရိုက်ပစ်ချင်တော့သည်။ ဘာမဆို သားကိုကို ၊ သားကိုကိုနဲ့...

ဖေဖေတို့များ ဘယ်သူက သားအစစ်လည်းဆိုတာမေ့နေပုံပဲ။

"ကိုကြီးဩဂတ် လိုက်ခဲ့လေ ဘာကြောင်ကြည့်နေတာလဲ.."

ခြင်းတောင်းနဲ့အတူ ထွက်သွားပြီဖြစ်တဲ့ ညီ့အနောက်ကို

ဝမ်းသာအားရ ပြေးလိုက်သည်။ ခြံက အတော်ကျယ်တာမို့

ခြံထဲမှာ ခြံခတ်ထားပြီး ဥစားကြက်မတွေ မွေးထားသည့်အတွက်

ကြက်ဥ နေ့တိုင်းကောက်လို့ရသည်။ နောက်ပြီး ဖေဖေ့ရဲ့

ပန်းဥယျာဉ်လေးအပြင် ရေကူးကန်နဲ့ အပျင်းပြေ ငါးမျှားဖို့

ကန်ပါ ရှိနေသေးသည်။ ပန်းဥယျာဉ်လေးအတွက်ကတော့

တစ်ပတ်တစ်ကြိမ် အလုပ်သမားတွေ ဝင်ခိုင်းပြီး ပြုစုလေ့ရှိတာမို့

အမြဲလိုလို စိမ်းလန်းစိုပြေနေတတ်ပြီး ပန်းပွင့်တို့လည်း မြိုင်နေတတ်သေးသည်။

ကြက်ခြံကိုရောက်တော့ ယူလာတဲ့ ကြက်စာတွေကို ချကျွေးပြီးမှ

ခြံထဲဝင်ကာ ကြက်ဥကောက်ရသည်။

"မကွဲစေနဲ့နော်!!

"အင်း..ကြက်ဥကကြီးသားပဲနော် ဒယ်ဒီ ဖေဖေနဲ့လက်ထပ်ပြီး

ဖေဖေ့အတွက် ဒီလိုတွေပါ လုပ်ပေးနေတယ်ဆိုတာ မယုံနိုင်စရာကြီး"

"ကျွန်တော်လည်း ဒယ်ဒီနေရာမှာဆို ကိုယ့်ချစ်သူပျော်ရွှင်ဖို့

ဘာမဆို လုပ်ပေးမိမှာပဲ.."

ကြက်ဥတစ်လုံးကို အတူတူလက်လှမ်းရင်း နှစ်ယောက်သား

အကြည့်ချင်းဆုံသွားသည်..။ ပြောပြီးမှ ညီက မျက်နှာကြီး

ရဲသွားကာ ကြက်ဥကို အမိအရလှမ်းကောက်ပြီးမှ ကျောပေး

သွားသည်။ ညီ့စကားကြောင့် ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြုံးလာတဲ့သူက

ညီ့နောက်ကျောအား အမြတ်တနိုး စိုက်ကြည့်ပြီး ကြည်နူးစိတ်လေး ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ကောက်လို့ရသမျှကြက်ဥတွေက အားလုံးပေါင်း ၄‌၂လုံးဖြစ်သည်။

ခါတိုင်းဆို အများဆုံးမှ အလုံး၃၀လောက်သာ ရပေမယ့် ဒီနေ့တော့ ပိုပြီးဥခဲ့တာမို့ ကိုကိုကတောင် သူ့ကိုယ်သူ လာဘ်ကောင်လေးဟု ခဏခဏ ဂုဏ်ဆာပြောတာကို မကြားချင်မှအဆုံးပင်။

အရင်ကဆို ကြက်ဥပူတင်းစားချင်လို့ အာပေါက်မတတ် တောင်းဆို ခဲ့ပေမယ့် ဒီနေ့ သူ့သားကြီးရှိတော့ ပူတင်းလုပ်ပေးမယ်ဟု

မတောင်းဆိုပဲနဲ့ ဖေဖေက ပြောလာလေသည်။ ထို့ကြောင့် သူက

ဖေဖေ့အား မကြည်သလိုမျက်စောင်းခဲပါသော်လည်း ဖေဖေက

ဂရုမစိုက်ချေ။

........................

နေသာသော နေ့တစ်နေ့ဖြစ်သည်။ Breakfast စားပြီးနောက်

ဘာမှ ထွေထွေထူးထူး လုပ်စရာမရှိတဲ့ ဒယ်ဒီက ဖေဖေနဲ့အတူ

ငါးမျှားဖို့ စိတ်ကူးရတာမို့ ငါးမျှားချိတ် ကိုယ်စီယူပြီး ငါးကန်သို့

သွားရန် ပြင်သည့်အချိန်ဖြစ်သည်။

ထိုအခိုက် ခြံထဲကို ကားဟွန်းသံပေး၍ မောင်းဝင်လာသည့်

ကားကြောင့် ၄ယောက်လုံး ခေါင်းချင်းဆိုင်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

"ငယ် မှာထားတဲ့ ပန်းပင်လေးတွေ ထင်တယ်!!!

ပန်းချစ်တတ်တဲ့ ငယ့်ကြောင့် သူတို့ခြံထဲမှာပဲ ပန်းဥယျာဉ်လေး

တစ်ခု လုပ်ပေးကာ ထိုဥယျာဉ်ထဲမှာ ရှိသမျှ ပန်းတို့အား

ရှာဝယ်ရသည်။ အခုလည်း ခြံထဲမှာမရှိသေးတဲ့ ပန်းတွေနဲ့

ရှိပေမယ့် ထပ်လိုချင်တဲ့ ပန်းတွေကို မှာထားခဲ့ပါသည်။

"ပန်းလာပို့တာလား"

"ဟုတ်တယ် မိုးနှောင်း.. ဒီနေ့ရာသီဥတုကလည်း သာယာတာနဲ့

တစ်ခါတည်း ထွက်လာလိုက်တာ"

ပန်းပင်တွေကို အောက်ရောက်သည်အထိ သယ်ပေးနေသူက

အသက်၅၀အရွယ် လူကြီးတစ်ယောက်ပင်။ ကိုကိုနဲ့ မတိမ်းမယိမ်း ဆိုပေမယ့် ကိုကိုနဲ့ယှဉ်ပါက ထိုလူက အရွယ်ကျလှသည်။

"ဒယ်ဒီနဲ့ဖေဖေ သွားတော့လေ သားတို့ပဲ သယ်လိုက်မယ်"

"ရတယ်..သား အတူတူသယ်တော့ မြန်မြန်ပြီးတာပေါ့

ကိုဇော်ထွန်း.. ဒီအပင်တွေကို ပန်းခြံထဲထိ ကူပြီးသယ်ပေးပါဦး"

"ရတယ် မိုးနှောင်း !!!

ဒါနဲ့ ကိုဇော်ထွန်းအပါဝင် သူတို့၄ယောက်လုံး ဥယျာဉ်ထဲထိ

ပန်းပင်တွေအားလုံး မိနစ်ပိုင်းအတွင်း သယ်ပြီးသွားကြလေသည်။

ပန်းပင်တွေ ကူသယ်ပေးပြီး ဖေဖေကလည်း ကျသင့်ငွေရှင်းပြီး

နောက်မှာတော့ ထိုအပင်တွေကို နေရာတကျဖြစ်အောင် နေရာ

ချပေးရသည်။ ထိုအချိန်တွင် ငြိမ်နေတဲ့ကိုကို့မှာ သူ့မျက်နှာရိပ်ကို

အကဲခတ်ကာ ဒယ်ဒီ‌နဲ့ဖေဖေရှေ့မှာပဲ လှုပ်ရှားလာခဲ့သည်။

"ဖေဖေ့ဥယျာဉ်ထဲက ပန်းတွေက ကိုကိုမမြင်ဖူးတာတွေလည်း

ပါတယ်နော်!!

"အင်း.... တစ်ချို့ဟာတွေက ဒယ်ဒီနဲ့ဖေဖေ နိုင်ငံခြားကနေ

တကူးတက မှာထားတဲ့ဟာတွေ"

"အခု လာပို့တာတွေကရော?

"မြန်မာပြည်မှာ မြင်ရတတ်တဲ့ ပန်းတွေပါပဲ အပင်တွေ

စုဆောင်းရတာ ဖေဖေက ဝါသနာပါတယ်လေ"

မေး‌သမျှပြန်ဖြေနေပေမယ့် သော်ဒီမျက်နှာက ခပ်တည်တည်ပင်။

ဒယ်ဒီနဲ့ဖေဖေကတော့ သူတို့ရှေ့မှာတောင် သော်ဒီကိုချဉ်းကပ်ရဲတဲ့ ဩဂတ်ကြောင့် ခေါင်းတခါခါ..

"ဒီပန်းလေးက ဘာပန်းလဲ တစ်မျိုးမထင်ပါနဲ့ ကိုကိုက

နှင်းဆီပန်းကလွဲရင် မသိဘူး"

"အဲ့ဒါ စံပယ်!!

"ဒါကရော!!

"ဇွန်!!

"ဒါလေးကရော.."

"သစ္စာ!!!

"ဒါကရော!!

"ညလေးပန်း!!

"ညမွှေးပန်းပဲ ကြားဖူးတယ်!!

"အခုကြားဖူးပြီမလား သူက ညလေးပန်း"

"အင်း... ဒါကရော"

"ဇီဇဝါ!!

"ဒါကရော.."

နှင်းဆီပန်းကြီးများ မြင်ရဲ့သားနဲ့ လာမေးနေတဲ့ ကိုကို့ကို သူ

မျက်ဖြူလန်ပြရင်း

"နှင်းဆီ.."

"ဟော.. ဒီဟာကျတော့ရော"

သစ်ပင်မှာ ခြင်းလေးနဲ့ချိတ်ဆွဲထားတဲ့ အပင်လေးကို ယူကာ

မေးခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုအခါ သော်ဒီက သူ့ကို မျက်ခုံးပင့်ကြည့်ရင်း

"အာ...အဲ့ဒါက ကိုကိုနဲ့တူတဲ့ ပန်း!!

သူ့မှာ သော်ဒီအဖြေကြောင့် ပြုံးစိစိဖြစ်သွားခဲ့သည်..။

"ဟုတ်လား တကယ်ကိုကိုနဲ့ တူတဲ့ပန်းပေါ့နော်

ဘာပန်းလေးလည်းဟင်"

သော်ဒီနှုတ်ခမ်းက တွန့်ကွေးလျက်

"အသစ်မြင်ရင် ခွချင်တဲ့ သစ်ခွ!!!!

ဩဂတ်အပြုံးတွေ တိခနဲပျောက်ကွယ်သွားကာ သော်ဒီကို

မျက်နှာငယ်လေးဖြင့် ကြည့်နေလိုက်သည်။ ဖေဖေကလည်း

ပြုံးစိစိလုပ်နေသလို သားအဖချင်းဖဲ့ချင်တဲ့ ဒယ်ဒီက အသံထွက်

ရယ်တော့သည်။

"ကိုကိုက ဘယ်မှာ ခွလို့လဲ မစွပ်စွဲပါနဲ့ ညီရာ!!

"ဒါတော့ ခင်ဗျား ကိုယ့်ဘာသာသိမှာပေါ့"

"ငါ့သားငယ်ပြောသလို ဟုတ်ချင်ဟုတ်မှာပေါ့"

"ဒယ်ဒီ!! လောင်စာမထည့်နဲ့နော် ဒီမှာဘူနေတာ"

Ring.. Ring

သော်ဒီမှာ ဖုန်းမြည်သံကြောင့် ကြည့်လိုက်တော့ဖက်တီးဖြစ်နေ၍

မကိုင်လို့မရ။ ဖုန်းကိုင်ပြီးနောက် ဥယျာဉ်ထဲက ပြန်ထွက်ခဲ့ကာ

အိမ်နားကိုပြန်လာခဲ့လိုက်သည်။

"ဖက်တီး!! ဘာပြောစရာရှိလို့လဲ"

'ကိုကြီးဩဂတ် မင်းဆီရောက်နေလို့လားမသိဘူး ငါ့ကိုဖုန်းခေါ်ပြီး

မရစ်တော့ဘူး သိလား'

ဖက်တီးမှာ တခွီးခွီးရယ်ရင်း သူမရှိတုန်း ဖုန်းဆက်ရစ်ထားတဲ့

ကိုကို့ကို လှောင်နေသယောင်။

"အေးလေ သူငါ့ဆီရောက်နေတဲ့ဟာ မင်းကို ဘယ်လိုလုပ်

ဆက်သွယ်လို့ ရတော့မှာလဲ"

'ဟမ်!! တကယ်ကြီးလား မင်းငါ့ကို မနောက်ပါဘူးနော်'

"နောက်စရာလား ကိုကိုက ငါ့ဆီမှာ "

'အဲ့တော့ မင်းသူ့ကို လွယ်လွယ်အလျှော့ပေးပြီး လိုက်လာမှာလား'

"Noပါ!!! သော်ဒီထူးဟန်က အဲ့လောက်လွယ်တာမဟုတ်ဘူး

အသာနေ ငါသူ့ကို ပညာပါးပါးလေး ပြပေးလိုက်ဦးမယ်"

'ဘယ်လိုပညာပြမှာလဲ ကြည့်လုပ်နော် သားရီး..ခြေလွန်

လက်လွန်တွေဖြစ်ကုန်ဦးမယ်'

"မင်းဘာတွေ တွေးနေတာလဲ ပညာပြမယ်ဆိုတာက

ငါစိတ်ဒုက္ခရောက်ရသလို ကိုကိုလည်း စိတ်ဒုက္ခရောက်စေရမယ်

ပြောတာကွာ အဲ့ဘဲကြီးက ရန်တောင်တစ်ခါမှဖြစ်ဖူးတာ

မဟုတ်ဘူး ငါနဲ့လက်သီးချင်းယှဉ်ထိုးရင်တောင် အနိုင်ရမှာ

မဟုတ်လောက်ဘူး"

'အံမယ်!! ဂုဏ်ဆာနေပြန်ပြီ လူကဖြင့် ကိုကြီးဩဂတ်

တစ်ခါကိုင်ပေါက်စာပဲ ရှိတာကို!!

"ခွေးကောင်!! မင်းက ငါ့သူငယ်ချင်းလား သူ့သူငယ်ချင်းလား"

တစ်ဖက်ကနေ ဖက်တီးက တခစ်ခစ် ရယ်လာပြန်သည်။

ထိုအခါမှ ဒီကောင်ဖက်တီးက ကျောင်းမှာကတည်းက ကိုကို့ရဲ့

အမာခံဖန်အကြီးစားဆိုတာ မှတ်မိသွားသည်။

'ဒါတော့ကွာ ကိုကြီးဩဂတ်က လူလိမ်မာလေးဟာကို..

မင်းနဲ့ ဘယ်တူပါ့မလဲ'

"သူလိမ်မာတာကိုပဲ မင်းမြင်တာ အရမ်းဆိုးတာကျ

မမြင်ဘူး"

'အဲ့ဒါကြောင့် မင်းရှိတဲ့နေရာကို သိတာတောင် ငါမပြောခဲ့တာလေ

ကိုကြီးဩဂတ်ကို လေးစားပေမယ့် ငါက မင်းသူငယ်ချင်းဖြစ်နေတုန်းပါပဲ'

"အေးပါ!! ဒါပဲမလား ငါတို့မိသားစု ၄ယောက်ကို မင်းက

အနှောက်ယှက်ပေးလိုက်တာပဲ"

'သူတောင်းစား!!!

သော်ဒီ ပြုံးရင်းနဲ့ ဖုန်းချလိုက်သည်။ ထိုအခိုက် အချက်ပေးသံတွေ မြည်လာတာကြောင့် ဘေးကိုကြည့်လိုက်တော့ ဘယ်က

ဘယ်လိုရောက်လာမှန်းမသိတဲ့ ခွေးပေါက်တစ်ကောင်။ ဒီလိုဆိုရင်ပဲ သူ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ကို မကြည့်နိုင်တော့ပါ။

ခွေးပေါက်လေးက အမြှီးလေးတနှံ့နှံ့‌နဲ့ သူ့ရှေ့မှာ ငုပ်တုတ်ထိုင်ကာ

ခေါင်းလေးစောင်းပြီး ကြည့်နေပုံက သာမန်လူတွေအတွက်

အရမ်းကို ချစ်စရာကောင်းနေသော်လည်း သူ့အတွက်ကတော့

အသက်ရှူကြပ်လာစေသည်။

အနောက်ကိုခြေနှစ်လှမ်းဆုတ်လိုက်‌တော့ ခွေးလေးကလည်း

အမြှီးလေးနှံ့ကာ သူနားကို တိုးလာသည်။ သော်ဒီနှဖူးထက်က

ချွေးစေးတွေ ထွက်လာကာ မျက်နှာတစ်ခုလုံးရဲတွတ်လာသည်။

ထို့အတူ မျက်ရည်တွေပါစီးကျလာကာ ခြေထောက်တွေလည်း

ညွတ်ကျချင်လာသည်။

"ကိုကို!!! ကိုကို..အဟင့်!!!

ငယ်စဉ်ကတည်းက ဖေဖေ့ထက် ကိုကို့ကိုသာ ပိုခင်တွယ်ပြီး

အားကိုးခဲ့တာမို့ တစ်ခုခုဆို သူက ကိုကို့ကိုပဲ ပြေးရှာတာကများသည်။ အခုလည်း ကိုကို့ကို ခေါ်ရင်း မြန်မြန်လာစေဖို့

ဆုတောင်းမိခဲ့သည်။ ခြေဖျားလက်ဖျားတွေ အေးစက်လာတဲ့အပြင် ညွတ်ကျချင်တဲ့ ခြေထောက်တွေက တကယ်ကိုညွတ်ကျ

တော့မတတ်ဖြစ်လာရသည်။ ထိုအခိုက် အနောက်ကနေ ခါးကို

ဖက်ရင်း သူ့ကို ထိန်းလာသည့်သူကြောင့် အားကိုးတကြီး

လည်ပင်းကိုဖက်တွယ်ကာ တရှုံ့ရှုံ့ငိုသည်။

"ကိုကို!!!

"ညီ...ဘာဖြစ်!!

"ခွေး..အဟင့် ခွေးရှိတယ် ကိုကို!!

ထိုအခါ သူကြည့်လိုက်တော့ ခွေးပေါက်လေးမှာ သူတို့ကို

လျှာတထုတ်ထုတ်နဲ့ မျက်လုံးဝိုင်းလေးတွေနဲ့ ကြည့်နေခဲ့ပြီး

မြူစွယ်နေပုံက ချစ်ဖို့ကောင်းတယ်ဟု ထင်မိပါသော်လည်း

မြင်ရသူ ဩဂတ်အဖို့က ချက်ချင်းမျက်မှောင်ကြုတ်ပစ်လိုက်ပါသည်။

"ဘယ်သူ့ခွေးလည်းကွ သူများခြံထဲ ပိုင်စိုးပိုင်နင်းနဲ့!!

ထိုစဉ် ကောင်လေးတစ်ယောက်ပြေးလာကာ သူ့ခွေးကို

ဆတ်ခနဲ ကောက်ယူကာ မျက်နှာငယ်လေးဖြင့် သူတို့ကို

ပြန်ကြည့်နေသည်။ ထိုအခါမှ ခြံပြင်မှာရပ်ထားတဲ့ ကားကို

လှမ်းမြင်လိုက်ရသည်။

"ဒါက မင်းခွေးလား!!

"ဟုတ်!!

"ကိုယ့်ခွေးကို မထိန်းနိုင်ဘူးလားဟမ် သူများခြံထဲကို

ပိုင်စိုးပိုင်နင်းနဲ့.. မထိန်းနိုင်ရင် အစတည်းက မမွေးနဲ့လေ

ဒီမှာ ကလေးက ကြောက်နေပြီ!!!

"ဟမ်!!!, ကိုသော်က ခွေးကြောက်တတ်တာလား

တောင်းပန်ပါတယ်ဗျ ကျွန်တော်တကယ်မသိလို့ပါ"

သော်ဒီမှာ ကိုကို့ရင်ခွင်ထဲ မျက်နှာအပ်ကာ တအင့်အင့်ရှိုက်ငို

နေတာမို့ တစ်ဖက်လူက ဘယ်သူမှန်းသိပေမယ့် ပြန်မကြည့်နိုင်။

"ကျွန်တော် တကယ်တောင်းပန်ပါတယ်"

"အေး!! တောင်းပန်ရုံနဲ့ လွယ်လွယ်ခွင့်လွှတ်ရမှာလား

သူများခြံထဲကိုလည်း လာသေးတယ် သူများချစ်သူကိုလည်း

ကြောက်အောင်  လုပ်သေးတယ် နောက်ဆို ခွေးရော လူရော

လာကိုမလာနဲ့ကွာ.."

ထိုကောင်လေးမှာ ဘဲဥပုံမျက်နှာကျရှိပြီး အသားကတော်တော်

‌ဖြူတဲ့ထဲမှာပါသည်။ ဆံပင်အုပ်အုပ်က ခပ်တိုတိုမို့ သူ့ရဲ့

ချစ်စရာကောင်းတဲ့မျက်နှာလေးအား ရှင်းလင်းစွာမြင်ရပါသည်။

နောက်ပြီး ညီ့ထက်တောင် အသက်ငယ်ပုံရပေမယ့် ဒီတစ်ကြိမ်မှာ

မငြင်သာနိုင်ပါ။ စကားအသွားအလာကို ကြည့်ပုံအရ အဲ့ဒီကောင်နဲ့ ညီက သိကြတဲ့ပုံရသည်မို့ မကျေမနပ် အနည်းငယ်ဖြစ်လာရတာတော့အမှန်။

ကောင်လေး ပြေးထွက်သွားတော့ သူညီ့အား ကောက်ပွေ့ပြီး

အခန်းထဲကို အနားယူဖို့ခေါ်ခဲ့ရသည်။ ဒယ်ဒီတို့နဲ့ ငါးမျှားထွက်ဖို့

အစီစဉ်က အခုလိုဖြစ်ရပ်ကြောင့် သူတို့ကတော့ ဒယ်ဒီတို့နဲ့

အတူ လိုက်နိုင်တော့မှာမဟုတ်တော့ပေ။

"မကြောက်နဲ့တော့ ကိုကိုရှိတယ်!!!

မျက်ရည်တွေမရှိတော့သော်ငြား ရှိုက်တော့ရှိုက်နေသေးသည်မို့

ညီ့အား ချော့ပြောရသည်။ ဒါတွေအကုန် ဟိုခွေးကောင်ကြောင့်။

သူနဲ့ညီ ဘယ်လိုသိသွားလည်းဆိုတာ မသိရပေမယ့် အဲ့ကောင်က

နောက်တစ်ခါ ပြန်ပြီးရောက်လာချင် ရောက်လာနိုင်သည်..။

ကုတင်ပေါ်မှာ ညီနဲ့အတူ လှဲချပြီး အနောက်ကနေ တင်းနေအောင် ဖက်ပေးထားတော့ ချစ်ရသူ ညီက မငြင်းပါ။

"ဒီည.. ကိုကို မင်းနဲ့လာအိပ်ပါရစေနော်...ညီ"

ညီ့ခန္ဓာကိုယ်တစ်ချက်တွန့်သွား၏။ ခါတိုင်း သူက ညဘက်ဆို

ဧည့်ခန်းမှာသာ အိပ်ရသည်။ အိမ်မှာအခန်းတွေက ရှိပေမယ့်

ညီသနားချင် သနားမှာပဲဆိုတဲ့စိတ်နဲ့ ဧည့်ခန်းမှာပြောင်းအိပ်နေတာ ၅ရက်လောက်ရှိနေသော်ငြား အသည်းမာပြီးခေါင်းမာလွန်းသူ ညီက သူ့ကိုလှည့်ပင်မကြည့်ပါ။

"ချစ်တယ်...ညီရယ်... ကိုကို မင်းကို အရမ်းချစ်မိနေပြီ

ကိုယ့်ဆီကနေ ထပ်ပြီး ထွက်မပြေးပါနဲ့တော့နော်"

"ခင်ဗျားကို မယုံဘူး!! ကစားချင်ရင် တစ်ခြားနေရာသွား

ကျွန်တော့်ဆီမှာ ခင်ဗျားရဲ့အချိန်တွေကို လာဖြုန်းတီးမနေနဲ့

လွတ်လပ်ချင်တဲ့ ခင်ဗျားကို ဘာကြိုးနဲ့မှ ချည်နှောင်ထားခဲ့တာ

မဟုတ်ဘူး"

"ဒါဆို..ကိုကိုက.. ချည်နှောင်ခံချင်တယ်ဆိုရင်ရော"

ညီခဏလောက်တိတ်ဆိတ်သွားတုန်း အနောက်ကနေ ဂုတ်သား

လေးတွေကို ဖွဖွနမ်းလိုက်ပြီး တစ်ချက်ကိုက်ချလိုက်တော့

ဆတ်ခနဲ တုန်သွားခဲ့ပါသည်။

"ဖယ်ဗျာ!! ခင်ဗျားအခုချက်ချင်း ရန်ကုန်ပြန်တော့

ကျွန်တော်တို့က ညီအစ်ကိုတွေ..!!

သူ့စကားက တစ်ဝက်မှာပဲရပ်သွားခဲ့သည်။ အကြောင်းကတော့

သူ့ကို ဆွဲလှည့်ပြီး အပေါ်စီးကနေချုပ်ကာ ကိုကို သူ့အား

နမ်းနေခြင်းကြောင့်ပင်။ တကယ်ပဲ ကိုကို့ရဲ့အောက်မှာ သူက

ဘာအင်အားမှာထုတ်လို့မရ။ ခန္ဓာကိုယ်ကွာခြားချက်ကြောင့်လား

မသိရပေမယ့် ဘယ်လောက်ပဲရုန်းပါစေ ၎င်းတို့က အချည်းနှီး

ရုန်းကန်ချက်များသာ ဖြစ်ပေသည်။

"ညီအစ်ကိုတွေက ဒီလိုနမ်းလို့လား!!

သော်ဒီ ဘာမှပြန်မဖြေနိုင်ပဲရှိနေသည်။ ကိုကိုနမ်းလို့ ဝသွားတဲ့

သူ့နှုတ်ခမ်းက စိုစွတ်ကာ ရဲစွေးရင်း ကျန်ရစ်ခဲ့တာမို့ ရင်တလှပ်လှပ် ဖြစ်ခြင်းနဲ့အတူ တစ်ပြိုင်တည်း ငိုပါငိုချင်လာသည်။

ဆယ်တန်းနှစ်တည်းက လက်သီးချင်း ယှဉ်ချလာတဲ့ကောင်က

ကိုကိုနဲ့ပတ်သတ်ရင် မျက်ရည်လွယ်တတ်သည်။ သူများတွေ

သိတဲ့သူ့ပုံစံက အရမ်းကိုမှ Strong ဖြစ်သော်ငြား ကိုကို့ရှေ့မှာတော့ မျက်ရည်လွယ်တဲ့ ကလေးတစ်ယောက်အပြင် မပိုခဲ့ပေ။

ကိုကိုကလည်း သူ့အားနည်းချက်တွေ ချပြလို့ ယုံကြည်ရသည့်

လူသားတစ်ဦးပင်။

ကိုကိုနဲ့ပတ်သတ်ရင် စိတ်မခိုင်တာမို့ အခုလည်း ကိုကို့ပုံစံကြောင့်

သူက အရမ်းကိုခွင့်လွှတ်ချင်နေတာဖြစ်သည်။ ဒါပေမယ့်လည်း

ပညာပါးပါးလေး ပြချင်တဲ့ မသိစိတ်ကြောင့် ဆက်ပြီးလစ်လျူရှုထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုညမှာတော့ ကိုကိုက တကယ်ပဲ သူ့အခန်းထဲကို မရမက

လာအိပ်ခဲ့ပါသည်။ သူဘယ်လောက်ပဲ နှင်ထုတ်ပါစေ။ မကြားသလို ဟန်ဆောင်ပြီး မျက်နှာပြောင်တိုက်ခဲ့သည်။ ညဘက်

တစ်ရေးနိုးအချိန်မှာတော့ ကိုကိုက သူ့ကိုတင်းနေအောင်

ဖက်ထားသလို သူ့ဘက်ကလည်း ကိုကို့ရင်ခွင်ထဲမှာ စုံးစုံးမြှုပ်နေကြောင်း အံ့ဩစွာ တွေ့ရပြီးနောက် ရှက်ရှက်နဲ့ပဲ အိပ်ပျော်အောင်

မနည်းကြိုးစားလိုက်ရသည်။

Zawgyi

ခ်စ္သူတစ္ေယာက္ ေကာက္ရထားသည္ {အခန္း ၂၃}

"ကိုကို မျပန္ေသးဘူးလား"

ေသာ္ဒီမွာ ညစာ ၊ စားျပီး ျပန္မယ္ဆိုတဲ့ ကိုကို့စကားကိုယုံခဲ့ျပီး

ညတုန္းကလည္း ညစာ၊ စားျပီးေနာက္ အျပင္ကို မထြက္ခဲ့ေတာ့ေခ်။ ဒီေန့ မနက္ေစာေစာမွာေတာ့ သူအရင္ျမင္ရသည့္သူက

မနက္စာျပင္ေနတဲ့ ေဖေဖ့ကိုလည္းမဟုတ္။ ဧည့္ခန္းမွာ အျမဲတမ္း ေတြ့ရတတ္သူ ဒယ္ဒီကိုလည္းမဟုတ္ပါ။ ျပန္မယ္

ေျပာျပီး မျပန္ေသးတဲ့ ကိုကို့ကိုသာြဖစ္သည္။

ညတုန္းကေတာ့ 'မင္းကိုကိုက ခက္ခဲတဲ့အလုပ္ မလုပ္ဘူး

စိတ္မပူနဲ့ သူ့ဟာသူလက္ေလ်ွာ့ျပီးျပန္သြားလိမ့္မယ္' ဆိုတဲ့

ဒယ္‌ဒီစကားေြကာင့္ သူစိတ္ေအးခဲ့ရြခင္းြဖစ္သည္။

"ကိုကို ျပန္ျပီ ထင္တာ!!!

"ဘာလို့လဲ စိတ္ပူလို့လား ကိုကိုျပန္မွာကို"

ေျပာင္စပ္စပ္ြဖစ္ေနတဲ့ ကိုကို့အား မ်က္ေစာင္းအသာထိုးရသည္။

"စိတ္မပူဘူး ဝမ္းသာလြန္းလို့"

ထိုအခါ ဩဂတ္က သူ့ရင္ဘက္သူဖိရင္း ဟပ္ထိသြားပုံ

လုပ္ျပသည္။

"ရက္စက္တယ္ေနာ္ .."

ထိုအခိုက္ ြခံထဲဆင္းေနတဲ့ ေဖေဖက အိမ္ထဲျပန္ဝင္လာသည္။

လက္ထဲမွာလည္း နွင္းဆီပန္း ၃ပြင့္ေလာက္နဲ့။ ြကည့္ရတာ

ဘုရားပန္းကပ္ဖို့ ထင္သည္။ ေဖေဖက သူတို့နွစ္ေယာက္ကို

ျပုံးျပလာျပီး စကားစသည္။

"ေသာ္ဒီ အျပင္ကို သြားမလို့လား!!

"ဟုတ္..ေဖေဖ မထြက္တာြကာျပီမို့!!

"အင္း ေကာင္းသားပဲ သားကိုကိုလည္း ေခါ္သြားလိုက္ေပါ့

ကိုကိုက အခုမွေရာက္ေတာ့ အိမ္မွာဆို ပ်င္းေနမွာ"

မိုးေနွာင္းက ေျပာရင္း ဩဂတ္ကို မ်က္စိတစ္ဖက္မွိတ္ျပတာမို့

ဩဂတ္ကလည္း ဝမ္းသာသြားသည့္အသံနဲ့..

"ေဈးထဲမွာ ကိုယ္ငယ္ငယ္က စားေနက် ရွမ္းေခါက္ဆြဲဆိုင္

ရွိတယ္"

ေသာ္ဒီ ျငင္းခ်င္ေပမယ့္ ေဖေဖ့ေရွ့မွာမို့ ဘာမွမတတ္နိုင္ပါ။

‌ေဖေဖကေတာ့ သားအစစ္က ဘယ္သူလည္းဆိုတာကိုပါ

ေမ့ေနတဲ့အတိုင္း ကိုကို့အေပါ္မွာ အေလးေပးသည့္သူပင္။

ဒါေတြကလည္း အခုမွမဟုတ္ အရင္တည္းကြဖစ္သည္။

"ေဖေဖေရာ မွာခ်င္တာရွိေသးလား"

"မရွိေတာ့ပါဘူး ကိုကိုနဲ့သာ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ြကီး ေလ်ွာက္လည္ခဲ့ြက"

"ဟုတ္!!

ထို့ေနာက္ ေသာ္ဒီ ၊ ဩဂတ္ကိုမြကည္ြကည့္ ၊ ြကည့္ရင္း

အျပင္ကိုထြက္လာသည္။ ဩဂတ္ကလည္း သူ့ကိုထားခဲ့ခ်င္မွန္း

သိေပမယ့္ ရတဲ့အခြင့္ေရးကို လက္မလြွတ္နိုင္စြာ အေနာက္ကေန

ကပ္ပါလာသည္။

"က်ြန္ေတာ္ ဆိုင္ကယ္နဲ့သြားမွာ မလိုက္ရဲရင္ ေနခဲ့"

"မလိုက္ရဲစရာ ဘာအေြကာင္းမွမရွိဘူး"

"ျပီးတာပဲ.."

ေသာ္ဒီက သူ့ကိုယ္သူ ေန့တိုင္းေရခ်ိုးြဖစ္ခ်င္မွခ်ိုးလိမ့္မယ္။

ဒါေပမယ့္ သူ့ဆိုင္ကယ္ကိုေတာ့ ေန့တိုင္းေရခ်ိုးေပးြဖစ္သည္။

နားေအာက္နားထိ ရွည္ေနတဲ့ ခဲေရာင္ဆံသားတို့ကို ဩဂတ္

တစ္ခ်က္လွမ္းဖြေတာ့ ဒိုင္းခနဲြကည့္လာသည္။ ဩဂတ္ကေတာ့

လိုခ်င္တာရွိသူမို့ ညီ့အားလိုက္စလိုက္ ေျပာင္စပ္စပ္လုပ္ျပလိုက္

ြဖစ္ေနေပမယ့္ ေသာ္ဒီကေတာ့ြခားနားစြာ မ်က္နွာတည္ြကီး

‌ြဖစ္ေနသည္။

မိုးရာသီြဖစ္ေပမယ့္ မိုးရြာြခင္းမရွိပဲ ခပ္အုံ့အုံ့ေလးြဖစ္ေန၍

ေသာ္ဒီ ေတာ္ေတာ္ေလး ေပ်ာ္သြားသည္။ ျပင္ဦးလြင္ရဲ့ အေအး

ဓာတ္က ရန္ကုန္နဲ့မတူတာမို့ ရန္ကုန္မွာအဲကြန္းနဲ့သာ ေနတတ္သူ

ေသာ္ဒီအတြက္ ျပင္ဦးလြင္ေရာက္ရင္ေတာ့ အေနြးထည္ကိုမခ်ြတ္ရဲ။

"တက္!!!

ဩဂတ္ ဆိုင္ကယ္ေပါ္ခြတက္ျပီး ေရွ့ကေကာင္ေလးရဲ့ ခါးကို

အသာဖက္ထားလိုက္သည္။ တစ္ခ်က္တြန့္သြားေပမယ့္ ျငင္းဆန္ြခင္း မရွိသည့္ေနာက္ ဆိုင္ကယ္ေလးက ေမာင္းထြက္သြားခဲ့သည္။

အေနာက္ကေန ထိုင္ရင္း နွာဖ်ားဆီေရာက္လာတဲ့ ကိုယ္သင္းရနံ့

ေလးကို တစ္ဝြကီးရွူပစ္လိုက္သည္။ မိုးေအးတာေြကာင့္ေရာ

ေလတိုက္တာေြကာင့္ေရာ ညီခ်မ္းေနမွာ ေသခ်ာသေလာက္မို့

သူအေတာ္စိုးရိမ္သြားသည္။ သူက ျပင္ဦးလြင္ ရာသီဥတုနဲ့

ဓာတ္တည့္သူြဖစ္ရာ ညီကေတာ့ သူ့လိုမဟုတ္မွန္း ေကာင္းေကာင္း နားလည္ရမည္ပင္။

ေဈးထဲက ရွမ္းေခါက္ဆြဲဆိုင္ကိုေရာက္ေတာ့ အျပင္ဆင္ေတြ

လူေတြကလည္း ငယ္ငယ္ကနဲ့မတူတာေြကာင့္ သူနည္းနည္း

အံ့အားသင့္သြားရသည္။

"ထူးဆန္းလိုက္တာ ကိုကိုငယ္ငယ္တုန္းကဆို အရီးမာလာက

ဆိုင္ရွင္ေလ.."

ေသာ္ဒီ ကိုကို့အား မ်က္ြဖူလန္ျပရင္း

"အရီးမာလာက မဇာရဲ့ အေမေလ အခုေတာ့ အရီးက

ဆုံးသြားေတာ့ သူ့သမီးကပဲ ဆိုင္ကို ဆက္ခံခဲ့ရတာေပါ့

အရသာက‌ေတာ့ ေျပာင္းမွာမဟုတ္လို့ စိတ္ပူမေနနဲ့.."

ေသာ္ဒီ၊ ဒီဆိုင္ေလးကို ေဖေဖရယ္ဒယ္ဒီရယ္နဲ့ ေရာက္လာတိုင္း

ဒီဆိုင္ေလးကို၊ ကိုကိုငယ္ငယ္က လာရတာြကိုက္ေြကာင္းကို

ြကားခဲ့ရ၍ အခုလိုျပန္ေျပာနိုင္ြခင္းသာြဖစ္သည္။

"ဪ.. ဟုတ္လား အရီးမာလာက အရမ္းသေဘာေကာင္းတာ"

ဩဂတ္ စိတ္မသက္သာစြာ ေရရြတ္ရင္း ေသာ္ဒီနဲ့အတူ

လြတ္ေနတဲ့ ဝိုင္းမွာ ဝင္ထိုင္လိုက္သည္။

"မဇာကလည္း စိတ္ရင္းေကာင္းပါတယ္ မပူနဲ့ ခင္ဗ်ားျပီးရင္

ေတြ့လိမ့္မယ္.."

ထိုအခိုက္ ဆိုင္ထဲကေန အစ္မြကီးတစ္ေယာက္ ထြက္လာသည္။

သူတို့ဆီ တည့္တည့္လာေနတာမို့ သူ့မွာ ညီ့ကိုသာ ြကည့္ရင္း

ေမးဆတ္ျပလိုက္၏။

"ဟယ္.. ေမာင္ေလးေသာ္ဒီ အခုမွပဲ ေရာက္လာေတာ့တယ္

အစ္မဆီ တစ္ပတ္ေလာက္ မလာဘူးေနာ္ အစ္မက မင္းရန္ကုန္ကို ျပန္သြားျပီထင္တာ.."

"က်ြန္ေတာ္ မအားလို့ပါ မဇာရဲ့ အခုေရာက္ျပီမဟုတ္လား"

မဇာမွာ အရမ္းမလွေပမယ့္ ရုပ္အဆိုးြကီးလည္းမဟုတ္ပါ..။

အသားရည္က ြဖူစပ္စပ္ြဖစ္ေနတာမို့ မ်က္နွာေပါ္မွာထူထပ္ေနတဲ့

တင္းတိတ္မ်ားကို သနပ္ခါးြကမ္းနဲ့ ဇြတ္အတင္းဖုံးဖိထားခဲ့သည္။

"ဒါက ဦးအဂ္ဂေျပာတဲ့ သားြဖစ္သူ ထင္တယ္ ဦးေလးလိုပဲ

ေခ်ာေခ်ာေလး.."

ေဘးနားက ကိုကို့ကိုြကည့္ျပီးေျပာြခင္းမို့ သူမ်က္ခုံးပင့္လိုက္သည္။ မဇာက ၃၀ေက်ာ္အရြယ္အပ်ိုြကီးတစ္ေယာက္ြဖစ္ျပီး

ကိုယ့္ထက္ငယ္တဲ့ ရုပ္ေခ်ာေခ်ာေကာင္ေလးေတြနဲ့ တြဲတတ္သူဟု

ေြကာ္ြကားသည့္သူပင္။ အရင္တစ္ပတ္ကမွ သူ့ရည္းစားနဲ့

ဘာြဖစ္တယ္ ညာြဖစ္တယ္နဲ့ ကိုယ့္ကိုရင္ဖြင့္ခဲ့ေသးသည္မဟုတ္ဘူးလား။

"ဟုတ္ကဲ့.. အစ္မြကည့္ရတာ ဒယ္ဒီတို့နဲ့ ရင္းနွီးေနသလိုပဲ"

"ရင္းနွီးတာေပါ့ ဦးေလးတို့နွစ္ေယာက္က ဆိုင္ကို

အျမဲလာစားေနက်"

"အဟမ္း!! မဇာ မွာလို့ရျပီလား"

"ဟင္းဟင္း!! သိပ္ရတာေပါ့ ေမာင္ေလးရယ္.. ေမာင္ေလးကို

မဇာက ကိုယ့္ေမာင္အရင္းတစ္ေယာက္လို ခ်စ္တာ သိလား"

ေျပာလည္းေျပာ ပါးဆြဲဖဲ့လာတဲ့ မဇာပုံစံကမူမမွန္ပါ..။

ကိုကိုေတာ့ သိေကာင္းသိနိုင္ေပမယ့္ သူကေတာ့ သိပါသည္..။

ရုပ္ေခ်ာတဲ့ ေကာင္ေလးေတြကို ြကိုက္တတ္တဲ့ မဇာက

ေသခ်ာေပါက္ ကိုကို့အား မ်က္စိက်သြားြခင္းပင္။

"ရွမ္းေခါက္ဆြဲ နွစ္ပြဲ ဟင္းခ်ိုကို တစ္ပြဲပဲ ေပါင္းထည့္ခဲ့

ဪ... ေခါက္ဆြဲတစ္ပြဲကေတာ့ ေျမပဲဆံ မထည့္နဲ့ေနာ္

ကိုကို မြကိုက္ဘူး.."

မဇာက ေတြခနဲြဖစ္သြားရင္း ျပီးခါမွ ပုတ္သင္ညိုလို ေခါင္းကို

တဆတ္ဆတ္ညိတ္ျပီး ျပန္ထြက္သြားသည္။ မဇာဆိုင္မွာ

ခိုင္းဖို့ေခါ္ထားတဲ့ ၁၆နွစ္အရြယ္ အလုပ္သမားေကာင္ေလးရွိေပမယ့္ မဇာကိုယ္တိုင္ ထြက္လုပ္ေပးသည္ကလည္း ကိုကို့ေြကာင့္သာ။

ခဏြကာေတာ့ မဇာက ဗန္းတစ္ခ်ပ္နဲ့ ျပန္ေရာက္လာျပီး

ေခါက္ဆြဲပန္းကန္ေတြကို ခ်ေပးလာသည္။

"ေမာင္ေလးက ေျမပဲဆံမြကိုက္တဲ့သူပဲ ြဖစ္ရမယ္ စိတ္ခ်ေနာ္

ေျမပဲဆံအစား ေခါက္ဆြဲပဲ ပိုထည့္လိုက္တယ္"

သူ့မွာ ေခါင္းလည္းညိတ္ရ ညီ့မ်က္နွာအရိပ္အကဲကိုလည္း

ြကည့္ရနဲ့ မျပုံးခ်င္ ျပုံးခ်င္ ျပုံးျပရသည္။ ဒါကို ထိုအစ္မက..

"ဟယ္ေတာ္.. ေမာင္ေလးမွာ ပါးခ်ိုင့္ေတြပါတာပဲ"

"မဇာ!! ကိုကိုက တစ္ခုခုစားတဲ့အခ်ိန္ စိုက္ြကည့္ခံရတာကို

မြကိုက္ဘူး.."

"ေမာင္ေလးေသာ္ဒီကလည္း မင္းအစ္ကိုက တကယ္ကိုေခ်ာလို့!!

"သြားပါဗ်ာ အေဝးကေနြကည့္!!

ေနာက္ဆုံးမွာေတာ့ မဇာမွာ လက္ေလ်ွာ့ျပီးျပန္ထြက္သြားရေပမယ့္ အေနာက္ကိုလွည့္ြကည့္ လွည့္ြကည့္ြဖင့္သာ လုပ္ေနခဲ့ပါသည္။

"အဟင္း!! ကိုြကီးဩဂတ္တို့မ်ား အျပင္တစ္ခါထြက္ရင္

တစ္ေယာက္ေတြ့တာေနာ္ ဆန္းပြင့္ခ်က္!!!

သူငုံ့စားေနတုန္း ညီ့ဆီက ခနဲ့တဲ့တဲ့စကားေြကာင့္ အီလည္လည္ြကီးြဖင့္ မ်က္နွာမဲ့ရွုံ့သြားခဲ့ေတာ့သည္။

"ညီကလည္းကြာ.. သူြကည့္ေပမယ့္ ကိုကိုမြကည့္ဘူးေလ"

ဤသို့ြဖင့္ စားျပီးတဲ့အခ်ိန္ထိ နွစ္ေယာက္လုံး ဘာမွမေျပာြဖစ္ြက။ ပိုက္ဆံရွင္းဖို့လုပ္ေတာ့ ေကာင္ေလးကို လွမ္းေခါ္ရင္

မဇာေရာက္ခ်လာမည္စိုး၍ ကိုကို့ကိုထားခဲ့ျပီး သူကိုယ္တိုင္ပဲ

ထသြားလိုက္သည္။

"ေသာ္ဒီ စားျပီးြကျပီလား.."

"ဟုတ္ကဲ့ မဇာ.. ကိုကိုက ျပင္ဦးလြင္ကိုမေရာက္တာြကာေတာ့

လမ္းေတြ ေနရာေတြ သိပ္မသိေတာ့ဘူးေလ အဲ့ဒါေြကာင့္

ေနရာစုံေအာင္ လိုက္ပို့မလို့!!

"ေကာင္းပါတယ္.., တစ္ခ်ို့ဆို ညီအစ္ကိုအရင္းေတြေတာင္

သိပ္တည့္ြကတာမဟုတ္ဘူး မဇာကေတာ့ မင္းကိုသင့္မ်က္တာ

ျမင္ရတာ ြကည္နူးမိတယ္"

"ဟုတ္ကဲ့ မဇာ.."

"ဒါနဲ့ မင္းအစ္ကိုမွာ ရည္းစားရွိျပီလား...မရွိရင္လည္း မဇာနဲ့!!!

‌သူ ေခါင္းပဲကုတ္လိုက္ရသည္။ ရန္ကုန္မွာရွိတဲ့ ဆရာဝန္မေလးနဲ့

ေတာင္မွ သူက ကိုကိုနဲ့ မတန္ဘူးထင္ခဲ့တာေလ။

စဉ္းစားခန္းဝင္ေနတုန္း ခါးကိုလာဖက္တဲ့ လက္တစ္စုံေြကာင့္

လန့္ဖ်တ္သြားျပီး လွည့္ြကည့္မိသည္။ ကိုကိုက ျပုံးြဖီးြဖီးလုပ္ကာ

သူ့ပါးကို ရြွတ္ခနဲ နမ္းပစ္ေတာ့ မဇာသာမက ဆိုင္က အလုပ္သမား ေကာင္ေလးေတာင္ သူတို့ကိုအထူးအဆန္းြကည့္ေနြကသည္။

"ကိုကို ဘာလုပ္တာလဲ ရူးေနလား!!

"ပိုက္ဆံရွင္းျပီးျပီလား"

"အင္း.."

"ဟို...  မင္းတို့ညီအစ္ကိုနွစ္ေယာက္က သင့္မ်က္ြကတယ္ေနာ္"

မဇာက မေနနိုင္ မထိုင္နိုင္ လွမ္းေမးေသး၏။ ထိုအခါ

ဩဂတ္ကလည္း

"ဟုတ္တယ္ဗ် ဒါေပမယ့္ ညီအစ္ကိုဆိုတာ အမ်ားအျမင္ပါ!!

"ဟမ္!!!

‌သူ ကိုကို့မ်က္နွာကိုအလန့္တြကား ြကည့္လိုက္မိသည္..။

ကိုကိုက သူ့အားမ်က္စိတစ္ဖက္သာမွိတ္ျပရင္း ပါးခ်ိုင့္တို့

ေပါ္ေအာင္ျပုံးျပေနခဲ့သည္။

"မင္းက သူ့အစ္ကို မဟုတ္ဘူးလား!!

"ဟုတ္တယ္ေလ.. အရင္က အစ္ကို..အခုေတာ့ခ်စ္သူေပါ့

ေနာက္က်ရင္ ေယာက္်ားပါ ြဖစ္ဦးမွာ"

"ကိုကို!!!

ကိုကိုက ဘာကိုမွဂရုမစိုက္ပဲ သူ့လက္ကိုဆြဲျပီး အျပင္ကို

ေျပးထြက္လာသည္။ ထိုအခါ သူကလည္း ေြကာင္ေြကာင္ြကီးြဖင့္

ကိုကိုေခါ္ရာေနာက္ကို လိုက္ခဲ့ရေတာ့၏။

..............................

"ျပင္ဦးလြင္က ေအးတယ္ေနာ္ ေဖေဖ!!

ေဖေဖက ဒယ္ဒီ့အတြက္ ေကာ္ဖီေဖ်ာ္ေနရင္းမွ ျပုံးျပျပီး

"ဟုတ္တယ္ သားေရ ဒါေတာင္ မိုးရာသီမို့.. ေဆာင္းရာသီသာဆို

အာလူးသီးေတြ ြကုံ့ကုန္ေရာ!!

ေဖေဖ့စကားကို ခ်က္ခ်င္းသေဘာမေပါက္နိုင္တဲ့ ကိုကိုက

ေြကာင္အမ္းသြားေပမယ့္ နားလည္တဲ့ ဒယ္ဒီကေတာ့ အသံထြက္

ရယ္သည္။ သူကလည္း ေဖေဖ့စကားေြကာင့္ ျပုံးစိစိြဖစ္သြားရပါသည္။ မိနစ္ပိုင္းေလာက္မွ အဓိပ္ပာယ္သိသြားတဲ့ ကိုကိုက

တဟားဟား ေအာ္ရယ္လာေတာ့သည္။

"ေန့လယ္က် သားြကီးဘာစားခ်င္လဲ.."

"ြဖစ္သလိုပဲလုပ္လိုက္ပါ ေဖေဖ တကူးတက ခ်က္ေနရမွာ

သား မြကည့္ရက္ပါဘူး"

"အဲ့ဒါက သားေတြးဖို့မွမလိုတာ ေဖေဖ့သားြကီးက ရန္ကုန္မွာ

အေနမ်ားေတာ့ ေဖေဖြဖင့္ အလြမ္းေတာင္ မေျပေသးဘူး!!

"ြကက္ဥပဲ ေြကာ္လိုက္ပါ ေဖေဖရာ!!

သူဝင္ေျပာေတာ့ ကိုကိုနဲ့ ေဖေဖက သူ့ကိုလွည့္ြကည့္လာြကသည္။

"ဟုတ္သားပဲ ဒီေန့ ြခံထဲကေန ြကက္ဥမေကာက္ရေသးဘူး

သားငယ္ ြကက္ဥသြားေကာက္လိုက္ပါ့လား သားကိုကိုနဲ့.."

စကားသြားစမိတဲ့ ကိုယ့္ပါးစပ္ကိုသာ ေသာ္ဒီရိုက္ပစ္ခ်င္ေတာ့သည္။ ဘာမဆို သားကိုကို ၊ သားကိုကိုနဲ့...

ေဖေဖတို့မ်ား ဘယ္သူက သားအစစ္လည္းဆိုတာေမ့ေနပုံပဲ။

"ကိုြကီးဩဂတ္ လိုက္ခဲ့ေလ ဘာေြကာင္ြကည့္ေနတာလဲ.."

ြခင္းေတာင္းနဲ့အတူ ထြက္သြားျပီြဖစ္တဲ့ ညီ့အေနာက္ကို

ဝမ္းသာအားရ ေျပးလိုက္သည္။ ြခံက အေတာ္က်ယ္တာမို့

ြခံထဲမွာ ြခံခတ္ထားျပီး ဥစားြကက္မေတြ ေမြးထားသည့္အတြက္

ြကက္ဥ ေန့တိုင္းေကာက္လို့ရသည္။ ေနာက္ျပီး ေဖေဖ့ရဲ့

ပန္းဥယ်ာဉ္ေလးအျပင္ ေရကူးကန္နဲ့ အပ်င္းေျပ ငါးမ်ွားဖို့

ကန္ပါ ရွိေနေသးသည္။ ပန္းဥယ်ာဉ္ေလးအတြက္ကေတာ့

တစ္ပတ္တစ္ြကိမ္ အလုပ္သမားေတြ ဝင္ခိုင္းျပီး ျပုစုေလ့ရွိတာမို့

အျမဲလိုလို စိမ္းလန္းစိုေျပေနတတ္ျပီး ပန္းပြင့္တို့လည္း ျမိုင္ေနတတ္ေသးသည္။

ြကက္ြခံကိုေရာက္ေတာ့ ယူလာတဲ့ ြကက္စာေတြကို ခ်ေက်ြးျပီးမွ

ြခံထဲဝင္ကာ ြကက္ဥေကာက္ရသည္။

"မကြဲေစနဲ့ေနာ္!!

"အင္း..ြကက္ဥကြကီးသားပဲေနာ္ ဒယ္ဒီ ေဖေဖနဲ့လက္ထပ္ျပီး

ေဖေဖ့အတြက္ ဒီလိုေတြပါ လုပ္ေပးေနတယ္ဆိုတာ မယုံနိုင္စရာြကီး"

"က်ြန္ေတာ္လည္း ဒယ္ဒီေနရာမွာဆို ကိုယ့္ခ်စ္သူေပ်ာ္ရြွင္ဖို့

ဘာမဆို လုပ္ေပးမိမွာပဲ.."

ြကက္ဥတစ္လုံးကို အတူတူလက္လွမ္းရင္း နွစ္ေယာက္သား

အြကည့္ခ်င္းဆုံသြားသည္..။ ေျပာျပီးမွ ညီက မ်က္နွာြကီး

ရဲသြားကာ ြကက္ဥကို အမိအရလွမ္းေကာက္ျပီးမွ ေက်ာေပး

သြားသည္။ ညီ့စကားေြကာင့္ ြဖည္းြဖည္းခ်င္း ျပုံးလာတဲ့သူက

ညီ့ေနာက္ေက်ာအား အျမတ္တနိုး စိုက္ြကည့္ျပီး ြကည္နူးစိတ္ေလး ြဖစ္ေပါ္လာခဲ့သည္။

ေကာက္လို့ရသမ်ွြကက္ဥေတြက အားလုံးေပါင္း ၄‌၂လုံးြဖစ္သည္။

ခါတိုင္းဆို အမ်ားဆုံးမွ အလုံး၃၀ေလာက္သာ ရေပမယ့္ ဒီေန့ေတာ့ ပိုျပီးဥခဲ့တာမို့ ကိုကိုကေတာင္ သူ့ကိုယ္သူ လာဘ္ေကာင္ေလးဟု ခဏခဏ ဂုဏ္ဆာေျပာတာကို မြကားခ်င္မွအဆုံးပင္။

အရင္ကဆို ြကက္ဥပူတင္းစားခ်င္လို့ အာေပါက္မတတ္ ေတာင္းဆို ခဲ့ေပမယ့္ ဒီေန့ သူ့သားြကီးရွိေတာ့ ပူတင္းလုပ္ေပးမယ္ဟု

မေတာင္းဆိုပဲနဲ့ ေဖေဖက ေျပာလာေလသည္။ ထို့ေြကာင့္ သူက

ေဖေဖ့အား မြကည္သလိုမ်က္ေစာင္းခဲပါေသာ္လည္း ေဖေဖက

ဂရုမစိုက္ေခ်။

........................

ေနသာေသာ ေန့တစ္ေန့ြဖစ္သည္။ Breakfast စားျပီးေနာက္

ဘာမွ ေထြေထြထူးထူး လုပ္စရာမရွိတဲ့ ဒယ္ဒီက ေဖေဖနဲ့အတူ

ငါးမ်ွားဖို့ စိတ္ကူးရတာမို့ ငါးမ်ွားခ်ိတ္ ကိုယ္စီယူျပီး ငါးကန္သို့

သြားရန္ ျပင္သည့္အခ်ိန္ြဖစ္သည္။

ထိုအခိုက္ ြခံထဲကို ကားဟြန္းသံေပး၍ ေမာင္းဝင္လာသည့္

ကားေြကာင့္ ၄ေယာက္လုံး ေခါင္းခ်င္းဆိုင္ြကည့္လိုက္ြကသည္။

"ငယ္ မွာထားတဲ့ ပန္းပင္ေလးေတြ ထင္တယ္!!!

ပန္းခ်စ္တတ္တဲ့ ငယ့္ေြကာင့္ သူတို့ြခံထဲမွာပဲ ပန္းဥယ်ာဉ္ေလး

တစ္ခု လုပ္ေပးကာ ထိုဥယ်ာဉ္ထဲမွာ ရွိသမ်ွ ပန္းတို့အား

ရွာဝယ္ရသည္။ အခုလည္း ြခံထဲမွာမရွိေသးတဲ့ ပန္းေတြနဲ့

ရွိေပမယ့္ ထပ္လိုခ်င္တဲ့ ပန္းေတြကို မွာထားခဲ့ပါသည္။

"ပန္းလာပို့တာလား"

"ဟုတ္တယ္ မိုးေနွာင္း.. ဒီေန့ရာသီဥတုကလည္း သာယာတာနဲ့

တစ္ခါတည္း ထြက္လာလိုက္တာ"

ပန္းပင္ေတြကို ေအာက္ေရာက္သည္အထိ သယ္ေပးေနသူက

အသက္၅၀အရြယ္ လူြကီးတစ္ေယာက္ပင္။ ကိုကိုနဲ့ မတိမ္းမယိမ္း ဆိုေပမယ့္ ကိုကိုနဲ့ယွဉ္ပါက ထိုလူက အရြယ္က်လွသည္။

"ဒယ္ဒီနဲ့ေဖေဖ သြားေတာ့ေလ သားတို့ပဲ သယ္လိုက္မယ္"

"ရတယ္..သား အတူတူသယ္ေတာ့ ျမန္ျမန္ျပီးတာေပါ့

ကိုေဇာ္ထြန္း.. ဒီအပင္ေတြကို ပန္းြခံထဲထိ ကူျပီးသယ္ေပးပါဦး"

"ရတယ္ မိုးေနွာင္း !!!

ဒါနဲ့ ကိုေဇာ္ထြန္းအပါဝင္ သူတို့၄ေယာက္လုံး ဥယ်ာဉ္ထဲထိ

ပန္းပင္ေတြအားလုံး မိနစ္ပိုင္းအတြင္း သယ္ျပီးသြားြကေလသည္။

ပန္းပင္ေတြ ကူသယ္ေပးျပီး ေဖေဖကလည္း က်သင့္ေငြရွင္းျပီး

ေနာက္မွာေတာ့ ထိုအပင္ေတြကို ေနရာတက်ြဖစ္ေအာင္ ေနရာ

ခ်ေပးရသည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ ျငိမ္ေနတဲ့ကိုကို့မွာ သူ့မ်က္နွာရိပ္ကို

အကဲခတ္ကာ ဒယ္ဒီ‌နဲ့ေဖေဖေရွ့မွာပဲ လွုပ္ရွားလာခဲ့သည္။

"ေဖေဖ့ဥယ်ာဉ္ထဲက ပန္းေတြက ကိုကိုမျမင္ဖူးတာေတြလည္း

ပါတယ္ေနာ္!!

"အင္း.... တစ္ခ်ို့ဟာေတြက ဒယ္ဒီနဲ့ေဖေဖ နိုင္ငံြခားကေန

တကူးတက မွာထားတဲ့ဟာေတြ"

"အခု လာပို့တာေတြကေရာ?

"ျမန္မာျပည္မွာ ျမင္ရတတ္တဲ့ ပန္းေတြပါပဲ အပင္ေတြ

စုေဆာင္းရတာ ေဖေဖက ဝါသနာပါတယ္ေလ"

ေမး‌သမ်ွျပန္ေြဖေနေပမယ့္ ေသာ္ဒီမ်က္နွာက ခပ္တည္တည္ပင္။

ဒယ္ဒီနဲ့ေဖေဖကေတာ့ သူတို့ေရွ့မွာေတာင္ ေသာ္ဒီကိုခ်ဉ္းကပ္ရဲတဲ့ ဩဂတ္ေြကာင့္ ေခါင္းတခါခါ..

"ဒီပန္းေလးက ဘာပန္းလဲ တစ္မ်ိုးမထင္ပါနဲ့ ကိုကိုက

နွင္းဆီပန္းကလြဲရင္ မသိဘူး"

"အဲ့ဒါ စံပယ္!!

"ဒါကေရာ!!

"ဇြန္!!

"ဒါေလးကေရာ.."

"သစ္စာ!!!

"ဒါကေရာ!!

"ညေလးပန္း!!

"ညေမြွးပန္းပဲ ြကားဖူးတယ္!!

"အခုြကားဖူးျပီမလား သူက ညေလးပန္း"

"အင္း... ဒါကေရာ"

"ဇီဇဝါ!!

"ဒါကေရာ.."

နွင္းဆီပန္းြကီးမ်ား ျမင္ရဲ့သားနဲ့ လာေမးေနတဲ့ ကိုကို့ကို သူ

မ်က္ြဖူလန္ျပရင္း

"နွင္းဆီ.."

"ေဟာ.. ဒီဟာက်ေတာ့ေရာ"

သစ္ပင္မွာ ြခင္းေလးနဲ့ခ်ိတ္ဆြဲထားတဲ့ အပင္ေလးကို ယူကာ

ေမးြခင္းြဖစ္သည္။ ထိုအခါ ေသာ္ဒီက သူ့ကို မ်က္ခုံးပင့္ြကည့္ရင္း

"အာ...အဲ့ဒါက ကိုကိုနဲ့တူတဲ့ ပန္း!!

သူ့မွာ ေသာ္ဒီအေြဖေြကာင့္ ျပုံးစိစိြဖစ္သြားခဲ့သည္..။

"ဟုတ္လား တကယ္ကိုကိုနဲ့ တူတဲ့ပန္းေပါ့ေနာ္

ဘာပန္းေလးလည္းဟင္"

ေသာ္ဒီနွုတ္ခမ္းက တြန့္ေကြးလ်က္

"အသစ္ျမင္ရင္ ခြခ်င္တဲ့ သစ္ခြ!!!!

ဩဂတ္အျပုံးေတြ တိခနဲေပ်ာက္ကြယ္သြားကာ ေသာ္ဒီကို

မ်က္နွာငယ္ေလးြဖင့္ ြကည့္ေနလိုက္သည္။ ေဖေဖကလည္း

ျပုံးစိစိလုပ္ေနသလို သားအဖခ်င္းဖဲ့ခ်င္တဲ့ ဒယ္ဒီက အသံထြက္

ရယ္ေတာ့သည္။

"ကိုကိုက ဘယ္မွာ ခြလို့လဲ မစြပ္စြဲပါနဲ့ ညီရာ!!

"ဒါေတာ့ ခင္ဗ်ား ကိုယ့္ဘာသာသိမွာေပါ့"

"ငါ့သားငယ္ေျပာသလို ဟုတ္ခ်င္ဟုတ္မွာေပါ့"

"ဒယ္ဒီ!! ေလာင္စာမထည့္နဲ့ေနာ္ ဒီမွာဘူေနတာ"

Ring.. Ring

ေသာ္ဒီမွာ ဖုန္းျမည္သံေြကာင့္ ြကည့္လိုက္ေတာ့ဖက္တီးြဖစ္ေန၍

မကိုင္လို့မရ။ ဖုန္းကိုင္ျပီးေနာက္ ဥယ်ာဉ္ထဲက ျပန္ထြက္ခဲ့ကာ

အိမ္နားကိုျပန္လာခဲ့လိုက္သည္။

"ဖက္တီး!! ဘာေျပာစရာရွိလို့လဲ"

'ကိုြကီးဩဂတ္ မင္းဆီေရာက္ေနလို့လားမသိဘူး ငါ့ကိုဖုန္းေခါ္ျပီး

မရစ္ေတာ့ဘူး သိလား'

ဖက္တီးမွာ တခြီးခြီးရယ္ရင္း သူမရွိတုန္း ဖုန္းဆက္ရစ္ထားတဲ့

ကိုကို့ကို ေလွာင္ေနသေယာင္။

"ေအးေလ သူငါ့ဆီေရာက္ေနတဲ့ဟာ မင္းကို ဘယ္လိုလုပ္

ဆက္သြယ္လို့ ရေတာ့မွာလဲ"

'ဟမ္!! တကယ္ြကီးလား မင္းငါ့ကို မေနာက္ပါဘူးေနာ္'

"ေနာက္စရာလား ကိုကိုက ငါ့ဆီမွာ "

'အဲ့ေတာ့ မင္းသူ့ကို လြယ္လြယ္အေလ်ွာ့ေပးျပီး လိုက္လာမွာလား'

"Noပါ!!! ေသာ္ဒီထူးဟန္က အဲ့ေလာက္လြယ္တာမဟုတ္ဘူး

အသာေန ငါသူ့ကို ပညာပါးပါးေလး ျပေပးလိုက္ဦးမယ္"

'ဘယ္လိုပညာျပမွာလဲ ြကည့္လုပ္ေနာ္ သားရီး..ေြခလြန္

လက္လြန္ေတြြဖစ္ကုန္ဦးမယ္'

"မင္းဘာေတြ ေတြးေနတာလဲ ပညာျပမယ္ဆိုတာက

ငါစိတ္ဒုက္ခေရာက္ရသလို ကိုကိုလည္း စိတ္ဒုက္ခေရာက္ေစရမယ္

ေျပာတာကြာ အဲ့ဘဲြကီးက ရန္ေတာင္တစ္ခါမွြဖစ္ဖူးတာ

မဟုတ္ဘူး ငါနဲ့လက္သီးခ်င္းယွဉ္ထိုးရင္ေတာင္ အနိုင္ရမွာ

မဟုတ္ေလာက္ဘူး"

'အံမယ္!! ဂုဏ္ဆာေနျပန္ျပီ လူကြဖင့္ ကိုြကီးဩဂတ္

တစ္ခါကိုင္ေပါက္စာပဲ ရွိတာကို!!

"ေခြးေကာင္!! မင္းက ငါ့သူငယ္ခ်င္းလား သူ့သူငယ္ခ်င္းလား"

တစ္ဖက္ကေန ဖက္တီးက တခစ္ခစ္ ရယ္လာျပန္သည္။

ထိုအခါမွ ဒီေကာင္ဖက္တီးက ေက်ာင္းမွာကတည္းက ကိုကို့ရဲ့

အမာခံဖန္အြကီးစားဆိုတာ မွတ္မိသြားသည္။

'ဒါေတာ့ကြာ ကိုြကီးဩဂတ္က လူလိမ္မာေလးဟာကို..

မင္းနဲ့ ဘယ္တူပါ့မလဲ'

"သူလိမ္မာတာကိုပဲ မင္းျမင္တာ အရမ္းဆိုးတာက်

မျမင္ဘူး"

'အဲ့ဒါေြကာင့္ မင္းရွိတဲ့ေနရာကို သိတာေတာင္ ငါမေျပာခဲ့တာေလ

ကိုြကီးဩဂတ္ကို ေလးစားေပမယ့္ ငါက မင္းသူငယ္ခ်င္းြဖစ္ေနတုန္းပါပဲ'

"ေအးပါ!! ဒါပဲမလား ငါတို့မိသားစု ၄ေယာက္ကို မင္းက

အေနွာက္ယွက္ေပးလိုက္တာပဲ"

'သူေတာင္းစား!!!

ေသာ္ဒီ ျပုံးရင္းနဲ့ ဖုန္းခ်လိုက္သည္။ ထိုအခိုက္ အခ်က္ေပးသံေတြ ျမည္လာတာေြကာင့္ ေဘးကိုြကည့္လိုက္ေတာ့ ဘယ္က

ဘယ္လိုေရာက္လာမွန္းမသိတဲ့ ေခြးေပါက္တစ္ေကာင္။ ဒီလိုဆိုရင္ပဲ သူ ေဘးပတ္ဝန္းက်င္ကို မြကည့္နိုင္ေတာ့ပါ။

ေခြးေပါက္ေလးက အျမွီးေလးတနွံ့နွံ့‌နဲ့ သူ့ေရွ့မွာ ငုပ္တုတ္ထိုင္ကာ

ေခါင္းေလးေစာင္းျပီး ြကည့္ေနပုံက သာမန္လူေတြအတြက္

အရမ္းကို ခ်စ္စရာေကာင္းေနေသာ္လည္း သူ့အတြက္ကေတာ့

အသက္ရွူြကပ္လာေစသည္။

အေနာက္ကိုေြခနွစ္လွမ္းဆုတ္လိုက္‌ေတာ့ ေခြးေလးကလည္း

အျမွီးေလးနွံ့ကာ သူနားကို တိုးလာသည္။ ေသာ္ဒီနွဖူးထက္က

ေခ်ြးေစးေတြ ထြက္လာကာ မ်က္နွာတစ္ခုလုံးရဲတြတ္လာသည္။

ထို့အတူ မ်က္ရည္ေတြပါစီးက်လာကာ ေြခေထာက္ေတြလည္း

ညြတ္က်ခ်င္လာသည္။

"ကိုကို!!! ကိုကို..အဟင့္!!!

ငယ္စဉ္ကတည္းက ေဖေဖ့ထက္ ကိုကို့ကိုသာ ပိုခင္တြယ္ျပီး

အားကိုးခဲ့တာမို့ တစ္ခုခုဆို သူက ကိုကို့ကိုပဲ ေျပးရွာတာကမ်ားသည္။ အခုလည္း ကိုကို့ကို ေခါ္ရင္း ျမန္ျမန္လာေစဖို့

ဆုေတာင္းမိခဲ့သည္။ ေြခဖ်ားလက္ဖ်ားေတြ ေအးစက္လာတဲ့အျပင္ ညြတ္က်ခ်င္တဲ့ ေြခေထာက္ေတြက တကယ္ကိုညြတ္က်

ေတာ့မတတ္ြဖစ္လာရသည္။ ထိုအခိုက္ အေနာက္ကေန ခါးကို

ဖက္ရင္း သူ့ကို ထိန္းလာသည့္သူေြကာင့္ အားကိုးတြကီး

လည္ပင္းကိုဖက္တြယ္ကာ တရွုံ့ရွုံ့ငိုသည္။

"ကိုကို!!!

"ညီ...ဘာြဖစ္!!

"ေခြး..အဟင့္ ေခြးရွိတယ္ ကိုကို!!

ထိုအခါ သူြကည့္လိုက္ေတာ့ ေခြးေပါက္ေလးမွာ သူတို့ကို

လ်ွာတထုတ္ထုတ္နဲ့ မ်က္လုံးဝိုင္းေလးေတြနဲ့ ြကည့္ေနခဲ့ျပီး

ျမူစြယ္ေနပုံက ခ်စ္ဖို့ေကာင္းတယ္ဟု ထင္မိပါေသာ္လည္း

ျမင္ရသူ ဩဂတ္အဖို့က ခ်က္ခ်င္းမ်က္ေမွာင္ြကုတ္ပစ္လိုက္ပါသည္။

"ဘယ္သူ့ေခြးလည္းကြ သူမ်ားြခံထဲ ပိုင္စိုးပိုင္နင္းနဲ့!!

ထိုစဉ္ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ေျပးလာကာ သူ့ေခြးကို

ဆတ္ခနဲ ေကာက္ယူကာ မ်က္နွာငယ္ေလးြဖင့္ သူတို့ကို

ျပန္ြကည့္ေနသည္။ ထိုအခါမွ ြခံျပင္မွာရပ္ထားတဲ့ ကားကို

လွမ္းျမင္လိုက္ရသည္။

"ဒါက မင္းေခြးလား!!

"ဟုတ္!!

"ကိုယ့္ေခြးကို မထိန္းနိုင္ဘူးလားဟမ္ သူမ်ားြခံထဲကို

ပိုင္စိုးပိုင္နင္းနဲ့.. မထိန္းနိုင္ရင္ အစတည္းက မေမြးနဲ့ေလ

ဒီမွာ ကေလးက ေြကာက္ေနျပီ!!!

"ဟမ္!!!, ကိုေသာ္က ေခြးေြကာက္တတ္တာလား

ေတာင္းပန္ပါတယ္ဗ် က်ြန္ေတာ္တကယ္မသိလို့ပါ"

ေသာ္ဒီမွာ ကိုကို့ရင္ခြင္ထဲ မ်က္နွာအပ္ကာ တအင့္အင့္ရွိုက္ငို

ေနတာမို့ တစ္ဖက္လူက ဘယ္သူမွန္းသိေပမယ့္ ျပန္မြကည့္နိုင္။

"က်ြန္ေတာ္ တကယ္ေတာင္းပန္ပါတယ္"

"ေအး!! ေတာင္းပန္ရုံနဲ့ လြယ္လြယ္ခြင့္လြွတ္ရမွာလား

သူမ်ားြခံထဲကိုလည္း လာေသးတယ္ သူမ်ားခ်စ္သူကိုလည္း

ေြကာက္ေအာင္  လုပ္ေသးတယ္ ေနာက္ဆို ေခြးေရာ လူေရာ

လာကိုမလာနဲ့ကြာ.."

ထိုေကာင္ေလးမွာ ဘဲဥပုံမ်က္နွာက်ရွိျပီး အသားကေတာ္ေတာ္

‌ြဖူတဲ့ထဲမွာပါသည္။ ဆံပင္အုပ္အုပ္က ခပ္တိုတိုမို့ သူ့ရဲ့

ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့မ်က္နွာေလးအား ရွင္းလင္းစြာျမင္ရပါသည္။

ေနာက္ျပီး ညီ့ထက္ေတာင္ အသက္ငယ္ပုံရေပမယ့္ ဒီတစ္ြကိမ္မွာ

မျငင္သာနိုင္ပါ။ စကားအသြားအလာကို ြကည့္ပုံအရ အဲ့ဒီေကာင္နဲ့ ညီက သိြကတဲ့ပုံရသည္မို့ မေက်မနပ္ အနည္းငယ္ြဖစ္လာရတာေတာ့အမွန္။

ေကာင္ေလး ေျပးထြက္သြားေတာ့ သူညီ့အား ေကာက္ေပြ့ျပီး

အခန္းထဲကို အနားယူဖို့ေခါ္ခဲ့ရသည္။ ဒယ္ဒီတို့နဲ့ ငါးမ်ွားထြက္ဖို့

အစီစဉ္က အခုလိုြဖစ္ရပ္ေြကာင့္ သူတို့ကေတာ့ ဒယ္ဒီတို့နဲ့

အတူ လိုက္နိုင္ေတာ့မွာမဟုတ္ေတာ့ေပ။

"မေြကာက္နဲ့ေတာ့ ကိုကိုရွိတယ္!!!

မ်က္ရည္ေတြမရွိေတာ့ေသာ္ျငား ရွိုက္ေတာ့ရွိုက္ေနေသးသည္မို့

ညီ့အား ေခ်ာ့ေျပာရသည္။ ဒါေတြအကုန္ ဟိုေခြးေကာင္ေြကာင့္။

သူနဲ့ညီ ဘယ္လိုသိသြားလည္းဆိုတာ မသိရေပမယ့္ အဲ့ေကာင္က

ေနာက္တစ္ခါ ျပန္ျပီးေရာက္လာခ်င္ ေရာက္လာနိုင္သည္..။

ကုတင္ေပါ္မွာ ညီနဲ့အတူ လွဲခ်ျပီး အေနာက္ကေန တင္းေနေအာင္ ဖက္ေပးထားေတာ့ ခ်စ္ရသူ ညီက မျငင္းပါ။

"ဒီည.. ကိုကို မင္းနဲ့လာအိပ္ပါရေစေနာ္...ညီ"

ညီ့ခန္ဓာကိုယ္တစ္ခ်က္တြန့္သြား၏။ ခါတိုင္း သူက ညဘက္ဆို

ဧည့္ခန္းမွာသာ အိပ္ရသည္။ အိမ္မွာအခန္းေတြက ရွိေပမယ့္

ညီသနားခ်င္ သနားမွာပဲဆိုတဲ့စိတ္နဲ့ ဧည့္ခန္းမွာေျပာင္းအိပ္ေနတာ ၅ရက္ေလာက္ရွိေနေသာ္ျငား အသည္းမာျပီးေခါင္းမာလြန္းသူ ညီက သူ့ကိုလွည့္ပင္မြကည့္ပါ။

"ခ်စ္တယ္...ညီရယ္... ကိုကို မင္းကို အရမ္းခ်စ္မိေနျပီ

ကိုယ့္ဆီကေန ထပ္ျပီး ထြက္မေျပးပါနဲ့ေတာ့ေနာ္"

"ခင္ဗ်ားကို မယုံဘူး!! ကစားခ်င္ရင္ တစ္ြခားေနရာသြား

က်ြန္ေတာ့္ဆီမွာ ခင္ဗ်ားရဲ့အခ်ိန္ေတြကို လာြဖုန္းတီးမေနနဲ့

လြတ္လပ္ခ်င္တဲ့ ခင္ဗ်ားကို ဘာြကိုးနဲ့မွ ခ်ည္ေနွာင္ထားခဲ့တာ

မဟုတ္ဘူး"

"ဒါဆို..ကိုကိုက.. ခ်ည္ေနွာင္ခံခ်င္တယ္ဆိုရင္ေရာ"

ညီခဏေလာက္တိတ္ဆိတ္သြားတုန္း အေနာက္ကေန ဂုတ္သား

ေလးေတြကို ဖြဖြနမ္းလိုက္ျပီး တစ္ခ်က္ကိုက္ခ်လိုက္ေတာ့

ဆတ္ခနဲ တုန္သြားခဲ့ပါသည္။

"ဖယ္ဗ်ာ!! ခင္ဗ်ားအခုခ်က္ခ်င္း ရန္ကုန္ျပန္ေတာ့

က်ြန္ေတာ္တို့က ညီအစ္ကိုေတြ..!!

သူ့စကားက တစ္ဝက္မွာပဲရပ္သြားခဲ့သည္။ အေြကာင္းကေတာ့

သူ့ကို ဆြဲလွည့္ျပီး အေပါ္စီးကေနခ်ုပ္ကာ ကိုကို သူ့အား

နမ္းေနြခင္းေြကာင့္ပင္။ တကယ္ပဲ ကိုကို့ရဲ့ေအာက္မွာ သူက

ဘာအင္အားမွာထုတ္လို့မရ။ ခန္ဓာကိုယ္ကြာြခားခ်က္ေြကာင့္လား

မသိရေပမယ့္ ဘယ္ေလာက္ပဲရုန္းပါေစ ၎င္းတို့က အခ်ည္းနွီး

ရုန္းကန္ခ်က္မ်ားသာ ြဖစ္ေပသည္။

"ညီအစ္ကိုေတြက ဒီလိုနမ္းလို့လား!!

ေသာ္ဒီ ဘာမွျပန္မေြဖနိုင္ပဲရွိေနသည္။ ကိုကိုနမ္းလို့ ဝသြားတဲ့

သူ့နွုတ္ခမ္းက စိုစြတ္ကာ ရဲေစြးရင္း က်န္ရစ္ခဲ့တာမို့ ရင္တလွပ္လွပ္ ြဖစ္ြခင္းနဲ့အတူ တစ္ျပိုင္တည္း ငိုပါငိုခ်င္လာသည္။

ဆယ္တန္းနွစ္တည္းက လက္သီးခ်င္း ယွဉ္ခ်လာတဲ့ေကာင္က

ကိုကိုနဲ့ပတ္သတ္ရင္ မ်က္ရည္လြယ္တတ္သည္။ သူမ်ားေတြ

သိတဲ့သူ့ပုံစံက အရမ္းကိုမွ Strong ြဖစ္ေသာ္ျငား ကိုကို့ေရွ့မွာေတာ့ မ်က္ရည္လြယ္တဲ့ ကေလးတစ္ေယာက္အျပင္ မပိုခဲ့ေပ။

ကိုကိုကလည္း သူ့အားနည္းခ်က္ေတြ ခ်ျပလို့ ယုံြကည္ရသည့္

လူသားတစ္ဦးပင္။

ကိုကိုနဲ့ပတ္သတ္ရင္ စိတ္မခိုင္တာမို့ အခုလည္း ကိုကို့ပုံစံေြကာင့္

သူက အရမ္းကိုခြင့္လြွတ္ခ်င္ေနတာြဖစ္သည္။ ဒါေပမယ့္လည္း

ပညာပါးပါးေလး ျပခ်င္တဲ့ မသိစိတ္ေြကာင့္ ဆက္ျပီးလစ္လ်ူရွုထားြခင္း ြဖစ္သည္။

ထိုညမွာေတာ့ ကိုကိုက တကယ္ပဲ သူ့အခန္းထဲကို မရမက

လာအိပ္ခဲ့ပါသည္။ သူဘယ္ေလာက္ပဲ နွင္ထုတ္ပါေစ။ မြကားသလို ဟန္ေဆာင္ျပီး မ်က္နွာေျပာင္တိုက္ခဲ့သည္။ ညဘက္

တစ္ေရးနိုးအခ်ိန္မွာေတာ့ ကိုကိုက သူ့ကိုတင္းေနေအာင္

ဖက္ထားသလို သူ့ဘက္ကလည္း ကိုကို့ရင္ခြင္ထဲမွာ စုံးစုံးျမွုပ္ေနေြကာင္း အံ့ဩစြာ ေတြ့ရျပီးေနာက္ ရွက္ရွက္နဲ့ပဲ အိပ္ေပ်ာ္ေအာင္

မနည္းြကိုးစားလိုက္ရသည္။

[text_hash] => 57e45caa
)