Array
(
[text] =>

ချစ်သူတစ်ယောက် ကောက်ရထားသည်{အခန်း ၃}

ဒယ်ဒီတို့က သော်ဒီထူးဟန်ကို မန္တလေးကနေ ရန်ကုန်ကို

တစ်ခါတည်း ကျောင်းပြောင်းပေးပြီးနောက် ဒီနေ့က သော်ဒီရဲ့

ပထမဆုံး ကျောင်းတက်ရက်လေးဖြစ်သည်..။ ဒါပေမယ့်

စာသင်နှစ်ဝက်ကျော်လောက်မှ ကျောင်းပြောင်းတာမို့ ဖေဖေကလည်း သော်ဒီအား စာမလိုက်နိုင်မှာ သိပ်စိုးရိမ်နေရှာသည်။

သင်ရိုးတွေက တစ်ကျောင်းနဲ့တစ်ကျောင်း တူတာ မဟုတ်။

နောက်တော့မှ ဩဂတ်က ညီစာမလိုက်နိုင်ရင် သူစာပြပေးလို့

ရတယ်ဟု ဖေဖေ့အား နားချတော့မှ စိတ်အေးသွားခဲ့ပါသည်..။

ကျန်တာနောက်ထား ဩဂတ်ကတော့ သူ့ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော

ညီနဲ့ ကျောင်းအတူသွားရမှာမို့ ပါးချိုင့်တို့ ပေါ်အောင်ခဏခဏ

ပြုံးစိစိ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ဒယ်ဒီနဲ့ဖေဖေကလည်း ကုမ္ပဏီသွားမှာမို့ ညီနဲ့ သူ့အား

တစ်ခါတည်း ကျောင်းပို့ပေးမယ်ဟု ဆိုလာခဲ့သည်..။

"ညီ ခဏ!!

"ကိုကို ဘာဖြစ်လို့လဲ"

"ဖိနပ်ကိုချွတ်လိုက်ပါ့လား ဟောင်းနေပြီ!!

သော်ဒီကြောင်သွားပေမယ့် ပြီးမှ မျက်လုံးတွေမှိတ်သည်အထိ

ပြုံးရင်း ကိုကိုပြောသလို ဖိနပ်ချွတ်ပစ်လိုက်သည်။ ထိုအခါ

ကိုကိုက သူ့ရှေ့မှာ ဖိနပ်တစ်ရံနဲ့ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလာတာကြောင့် သော်ဒီကြောင်အမ်းသွားရှာ၏။

"ညီက ခြေညှပ်ဖိနပ်ပဲ စီးတတ်တာလို့ ဖေဖေ ပြောလို့

ညီ့အတွက် ကိုကို့ရဲ့လက်ဆောင်.."

သားရေ ညှပ်ဖိနပ်က ညီ့ခြေထောက် ဖြူဖြူလေးနဲ့ ပို၍

လိုက်ဖက်နေသယောင်..။

သားနှစ်ယောက် ရန်မဖြစ်ပဲ အခုလို တည့်နေကြတော့လည်း

ဦးအဂ္ဂနဲ့ မိုးနှောင်းက ကျေနပ်ရပါသည်..။

"သားတို့ ကျောင်းနောက်ကျလိမ့်မယ် သွားကြရအောင်!!

"ဟုတ်ကဲ့"

ညီညီလက်ကို တွဲပြီး ဩဂတ် ကားပေါ်တက်လာ၏။ ညီက

သူနဲ့ယှဉ်ရင်ပဲဖြစ်ဖြစ် တစ်ခြား၁၃နှစ် ကောင်လေးတွေနဲ့ပဲ

ဖြစ်ဖြစ် ယှဉ်ပါက သေးညှပ်နေသည့်အထဲမှာ ပါဝင်သည်။

"ညီလေးကို သေချာစောင့်ရှောက်နော် သားကြီး!!

"ဟုတ် ဒယ်ဒီ!!

"ကိုကိုကလည်း ဘာလို့ သားကိုခဏခဏ ဒါချည်းပဲ

ပြောနေရတာလည်းဗျာ တစ်လျှောက်လုံး ပြောလာခဲ့တာ

ငယ်တောင် နားရည်ဝနေပြီ"

"ဖေဖေပဲ ပြောလိုက်တော့ သားက အမှားလုပ်တဲ့လူမှ

မဟုတ်တာ ဒယ်ဒီမပြောရင်တောင် ညီလေးကို ကောင်းကောင်း

စောင့်ရှောက်နိုင်ပါတယ်.."

"ဖေဖေက သားကြီးကို ယုံပြီးသား ဖေဖေမယုံကြည်တာက!!

အဲ့ဒီ ပြဿနာကောင်လို့ မိုးနှောင်း ပြောပစ်လိုက်ချင်ပါသည်..။

သူ့အကြည့်ကို သော်ဒီက နားလည်သလို မျက်စောင်းထိုးလိုက်

လျှာထုတ်ပြောင်ပြလိုက် လုပ်တော့ ခေါင်းခါလိုက်သည်..။

"သားငယ်က နည်းနည်းဆိုးတယ် သားကပဲ သီးခံပေးပါဦးနော်

အကယ်၍ အတိုင်းထက်လွန်လာရင် ရိုက်လို့ရတယ် သားလက်ထဲကို အပ်တယ်နော်"

ညီ့ကို ဆိုးတယ်လို့ပြောတော့ သူအံ့ဩရသည်..။ ညီက

သူ့‌ဆီမှာ လိမ်လည်းလိမ်မာသလို ပြောစကားလည်း သိပ်ကို

နားထောင်သည်။ ဖေဖေက ဒါတောင် ဘာလို့ ညီညီက ဆိုးတယ်လို့ ပြောနေရသလည်း သူတကယ်နားမလည်။

ညီ့မျက်နှာလေးကလည်း တကယ်ကိုနူးနူးညံ့ညံ့လေးပါပဲ

ဘယ်ရှုထောင့်က ကြည့်ပါစေ ဆိုးတဲ့လက္ခဏာ တစ်ခုတောင်

မတွေ့ရ။ ‌အဲ့ဒီအချိန်က ဖေဖေ့ရဲ့ စကားကို သူခေါင်းခါပြီး

မေ့ပစ်လိုက်သည်။

"ငယ်ရယ် သားငယ်လေးက မဆိုးပါဘူး ကိုယ့်မျက်စိထဲမှာတော့

အရမ်းကို လိမ်မာရေးခြားရှိတဲ့ ကလေးပါ"

"ကိုကိုက အဲ့ကလေးအကြောင်း ဘာသိလို့လဲ သူ့ရဲ့

အရင်ကျောင်းမှာဆိုလေ...."

"ဖေဖေ့!!!!

သော်ဒီရဲ့ အသံကြောင့် မိုးနှောင်း ရပ်သွားပြီး လှည့်ကြည့်သည်။

‌မျက်နှာက တင်းခနဲဖြစ်နေပြီး သူ့ရဲ့အောက်ဖဲကိုလှန်ခံရမှာ

စိုးသည့်အတိုင်း ဖြစ်နေခဲ့သည်..။

"သားက လိမ်မာတဲ့ဟာကို !!

ဒယ်ဒီနဲ့ ကိုကိုက အသံထွက် ရယ်ကြသည်..။ ထိုအထဲမှာ

သော်ဒီထူးဟန် အဖေအရင်းခေါက်ခေါက်ဖြစ်တဲ့ မင်းမိုးနှောင်းတော့ မပါဝင်ပေ။ ကိုကိုတို့သားအဖကတော့ ချစ်စရာကလေးငယ်

တစ်ယောက်ရဲ့ ဆတ်ဆတ်ထိမခံခြင်းတို့ကိုသာ မြင်နိုင်ကြသည်။

"ကျောင်းရောက်ပြီ"

ကားပေါ်ကနေ နှစ်ယောက်အတူ ဆင်းကြပြီးနောက်မှာတော့

မသွားခင်မှာ ဒယ်ဒီက မှာတမ်းခြွေခဲ့ပြန်၏။

"သားကြီး!! ညီလေးကို ဂရုစိုက်နော် ကျောင်းမှာ အနိုင်ကျင့်

မခံရစေနဲ့"

"ဟုတ် ဒယ်ဒီ"

ကားလေးက အဝေးကိုမောင်းထွက်သွားတယ်။ နှစ်ယောက်အတူ

ကားလေးကို ကြည့်နေပြီးမှ ကျောင်းထဲကို ဝင်လာလိုက်သည်။

ထိုစဉ် ငမွှေထိုး မင်းသွင်က ကိုယ့်ဆီပြေးလာသည်။ သူက

ညီညီကို မြင်ဖူးတွေ့ဖူးချင်သည့်သူဖြစ်ရာ အိမ်ကိုအလည်လာခဲ့

ဆိုတော့လည်းမဟုတ်ပြန်။ မင်းနဲ့ မင်းညီကြားမှာ အနှောက်ယှက်

ဖြစ်မှာစိုးလို့ပါတဲ့။

တကယ်ဆို ကျောင်းမှာ သူ ညီညီအကြောင်းကို ပြောရ၊ ကြွားရပါ

များလွန်းလို့ သူများတွေလည်း အတော်နားရည်ဝနေပြီဖြစ်ရာ

တစ်ချို့ဆို 'နင့်ညီက နင်နဲ့တူရင်ချောမှာပဲ'ဟု ဆိုကြသည့်စကားကို သူ့ဘက်ကလည်း'ငါ့ညီက ချစ်စရာလေး'လို့ ဂုဏ်ယူဝံ့ကြွားစွာ

ပြန်ဖြေခဲ့သည်။

"ဩဂတ် ဒါလေးက မင်းရဲ့ညီလေးလား!!

မင်းသွင် တအံ့တဩဆိုတော့ ဩဂတ်မှာ မျက်နှာကိုမော်ချီလျက်

ခေါင်းညိတ်ပြရသည်။

"ချစ်စရာလေး!!!

ပြောလည်းပြော ပါးတစ်ဖက်ကို ဆွဲဖဲ့ဖို့ရာ လက်လှမ်းတာမို့

သူကလည်း အလျင်အမြန် မင်းသွင်လက်ကို ပုတ်ထုတ်လိုက်သည်။

"မင်းဘာလုပ်တာလဲ ဩဂတ် ငါက မင်းညီကို အသည်းယားလို့

ပါးလေးဆွဲဖဲ့ရုံလေး"

"မရပါဘူးနော် ပါးလေးက အသက်ကွ ငါတောင်ဥထားတာ!!

ထိုအခါ မင်းသွင်က 'အေးပါကွာ'လို့ ခပ်တိုးတိုးပြောကာ

မျက်နှာမဲ့ပြသည်။ ဩဂတ် ချစ်မယ်ဆိုလည်း ချစ်ချင်စရာ

ညီငယ်လေးက တကယ်ကိုချစ်စရာကောင်းပြီး ပါးဖောင်းဖောင်း

လေးတွေလည်းရှိသည်။ ဒီလိုဆိုတော့ အိမ်က ကောင်နဲ့

အလိုက်ပေး လဲချင်စိတ်တွေက တဖွားဖွားပင်။

"ကိုကို သူက?

"ဒါ ကိုကို့သူငယ်ချင်း မင်းသွင်တဲ့!!

"သေနာကောင်!! မင်းညီအကြောင်းကိုတော့ ငါတို့ကို

နားပေါက်ထွက်မတတ် ပြောပြပြီး ငါ့အကြောင်းကိုကျ

နည်းနည်းမှ ပြောမပြဘူးလား!!

မင်းသွင်ရဲ့ ဆွေ့ဆွေ့ခုန်သည့် ပုံစံကိုကြည့်ပြီး သူရယ်ချင်လာသည်။ မင်းသွင်ပြောသလိုပဲ ညီ့ကို သူ့မှာသူငယ်ချင်းတွေ

ရှိတယ်လို့သာ အကြမ်းဖျင်းပြောပြထားပြီး သကောင့်သားအကြောင်းကို အသေးစိတ်ပြောပြမထားခဲ့။

"ရုပ်ကြမ်းကြီးနဲ့ နွဲ့မနေပါနဲ့ မင်းကို မုန့်ဝယ်ကျွေးပါ့မယ်!!

"တကယ်နော် ပြောပြီးစလစ် နံပါတ်တစ်"

"အေး!! တကယ်ပြောတာ"

"ဩဂတ်ဂု‌ဏ်ပိုင်!!!

အနောက်ကနေ ထွက်ပေါ်လာတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့အသံကို သော်ဒီကြားဖူးဟန်ရှိသည်။ ဒါကြောင့် တကူးတက လှည့်မကြည့်မိ။ အနားကိုရောက်တော့မှ ထင်တဲ့အတိုင်း သွယ်ဆိုတဲ့

အစ်မ ဖြစ်နေ၏။

"ဒီနေ့ ညီလေးကို ခေါ်လာခဲ့တာပဲ"

"ဟုတ်တယ် နောက်ဆို ညီနဲ့ငါက ကျောင်းအတူတူလာပြီး

အတူတူ ပြန်တော့မှာ.."

ကိုကိုတို့၃ယောက်က ပြုံးပျော်နေတာဖြစ်ပြီး သူ့ကိုဘယ်သူမှ

ဂရုမစိုက်ကြတဲ့အခါ သော်ဒီနှုတ်ခမ်းစူသွားမိပါသည်..။

စကားဝိုင်းထဲ ထိုအစ်မ ရောက်လာရင် အပယ်ခံတစ်ယောက်လို

ဖြစ်ဖြစ်သွားတတ်တာမျိုး သော်ဒီမကြိုက်။

"မင်္ဂလာပါနော် မောင်လေး!!! မောင်လေးအကြောင်းကိုတော့

မမ ကြားဖူးတာ ကြာပြီ မင်းကိုကိုက နားနဲ့မဆံ့အောင်

မင်းအကြောင်းကို ပြောနေတာ သိလား.."

"ဟုတ်လား မမသွယ်က ကိုကို့ရဲ့ သူငယ်ချင်းလားဟင်!!!

သွယ့်မျက်နှာနုနုက ရဲခနဲဖြစ်ကာ မင်းသွင်က တခွီးခွီးထရယ်တော့

ဩဂတ်က မင်းသွင်ပုခုံးကို လက်သီးနဲ့လှမ်းထိုးလေသည်။

"ကြည့်စမ်း မောင်လေးက မမနာမည်ကို မှတ်မိနေတာလား"

"အင်း ဟိုတစ်ခါ ဖွားဖွားအိမ်တုန်းက သွယ်လို့ ဖွားဖွားခေါ်တာ

ကြားဖူးခဲ့တာ"

"ဟုတ်ပါ့!! မမနာမည် အပြည့်စုံက ပုလဲသွယ်တဲ့

မှတ်ထားနော် ဟင်းဟင်း"

သွယ်က အသံထွက်ပြီး တဟင်းဟင်းရယ်နေတာမို့ မျက်နှာကြီး

တည်ကာ နှုတ်ခမ်းပါစူပစ်လိုက်သော်လည်း သူ့ကို ဘယ်သူမှ

အာရုံမရ။

"ကိုကို ကျွန်တော်အတန်းထဲ သွားတော့မယ် ၈တန်းဆောင်က

ဘယ်မှာလဲ"

"ဟိုဘက်မှာရှိတယ် ကိုကိုလိုက်ပို့ရမလား"

"ရတယ် ကိုကို ညီ သွားတတ်တယ်"

"ဟုတ်ပါပြီဗျာ တစ်ခုခုဆို ကိုကို့ကို လာရှာနော် ကြားလား

အနိုင်ကျင့်ခံရရင်လည်း လာခေါ်လှည့် ညီ့ဘက်က ရန်ကူပြီး

ဖြစ်ပေးမယ်"

သော်ဒီ မျက်ခုံးပင့်သွား၏။ ကိုကိုက သူအနိုင်ကျင့်ခံရမှာ

စိုးရိမ်နေသည်ပဲ။ ခဏကြာပြီးနောက် သော်ဒီပြုံးလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ ကိုကို"

"ခဏ!! ညီ့ကို မုန့်ဖိုးပေးရဦးမယ်"

"ဖေဖေ ပေးထားတာ ရှိတယ် ကိုကို"

"ဟုတ်လား ဘယ်လောက်ပေးထားတာလဲ"

"၅ထောင်!!!

"ဟုတ်ပြီ ဒါက ကိုကိုထပ်ပေးတာနော်"

ပြောရင်း တစ်သောင်းတန် တစ်ရွက်ကို ထုတ်ပေးလာခဲ့သည်။

"ဟို... အဲ့လောက် မလိုဘူး ကိုကို ဖေဖေသိရင်လည်း

ကြိုက်မှာမဟုတ်ဘူး"

ဖေဖေက သူ့ကိုအသုံးဖြုန်းကြီးတဲ့လူ ဖြစ်မှာစိုး၍ ခဏခဏ

ဆုံးမတတ်တာကို သော်ဒီ ရုတ်တရက်တွေးမိသွားခဲ့သည်..။

မန္တလေးမှာတုန်းကဆို တစ်နေ့ တစ်ထောင်ပဲ လောက်ငှအောင်

သုံးရ၏။ စာအုပ်ဖိုးဘာညာ လိုအပ်ရင်တောင် ရော့အင့်ဆိုပြီး

တန်းပေးတာမျိုးမရှိပဲ သေချာစစ်ဆေးပြီးမှ ပေးတတ်သူပင်။

အခုမှ ပိုက်ဆံ၅ထောင်ကိုတောင် တော်တော်စဉ်းစားပြီးမှ

ပေးခဲ့ပုံရပါသည်။

"ဒါဆို ဖေဖေ မသိစေနဲ့ပေါ့ ညီက အများကြီးစားဖို့လိုနေတာ

မုန့်စားကျောင်းဆင်းရင် ဝယ်စားပေါ့.."

မယူပါဘူးဆိုတာကို ဇွတ်အတင်း လက်ထဲ ထည့်ပေးတော့

သော်ဒီယူလိုက်ရသည်။

"ဒါဆို ညီသွားတော့မယ်!!!

"ခဏ!!

ဘာလဲဆိုတဲ့ သဘောနဲ့ ကိုကို့ကို ကြည့်လိုက်တော့ ကိုကိုက

သူ့ပါးနှစ်ဖက်ကို တစ်လှည့်စီ နမ်းလာတော့ သော်ဒီမျက်နှာက

ရဲတက်လာ၏။ အိမ်မှာဆိုလည်း ကိုကိုက နမ်းတတ်ပေမယ့်

အခုဟာက လူတွေရှေ့မှာ နောက်ပြီး ကိုကို့သူငယ်ချင်းတွေ

ရှေ့မှာ။

"ဘာကြောင်ကြည့်နေတာလဲ သွားတော့လေ.."

သော်ဒီ ပြန်တောင်မဖြေနိုင်တော့ဘဲ ခေါင်းကိုသာ ခပ်သွက်သွက်

ညိတ်ကာ လှစ်ခနဲ ပြေးထွက်သွားသည်..။ ညီညီ ထွက်သွားတာကို ငေးကြည့်နေကာ လက်ကိုလာချိတ်တဲ့ သွယ့်ကြောင့်

အသိစိတ်က ခန္ဓာနဲ့ ပြန်ကပ်သွားရသည်။

"ဘာလို့ နမ်းတာလဲ ညီလေးကို ဒီလောက်တောင် ချစ်တာလား"

"ချစ်တာပေါ့ အရင်တည်းက ညီလေးတစ်ယောက်ကို

ရူးနေအောင် လိုချင်ခဲ့တာ ‌ဒယ်ဒီက ဒီလိုနည်းနဲ့ မောင့်ဆန္ဒကို

ဖြည့်ဆည်းမယ် မထင်ထားဘူး.."

ဩဂတ်က ပြုံးလည်းပြုံး သူ့ဟာသူ သဘောကျနေကာ

တစ်ယောက်ထဲ ရယ်နေခဲ့သည်။ သွယ်ကတော့ သူ့အား

ခပ်စိုက်စိုက်ငေးကြည့်ရင်း မပျော်နိုင်ရှာ..။

သူနဲ့ သွယ်က ဟိုးငယ်ငယ်ကတည်းက ဖွားဖွားအိမ်မှာ

သိလာကြတာဖြစ်ပြီး သံယောဇဉ်တစ်ခုကို အခိုင်မာတည်ဆောက်

ထားခဲ့တာဖြစ်သည်။ နောက်တော့မှ မင်းသွင်ရဲ့ မြှောက်ပေးမှုကြောင့် ရည်ရွယ်ချက်မရှိပါပဲ သွယ့်ကို ဖွင့်ပြောကာမှ တန်းပြီး

အဖြေရခဲ့လေသည်။ အခုဆို သူတို့တွဲနေတာ နှစ်လလောက်

ရှိနေလေပြီ။ ဒီကိစ္စကို ဖွားဖွားနဲ့ မင်းသွင်ကလွဲလို့ တစ်ခြားလူ

ဘယ်သူမှ မသိဘူးဟု သူထင်ခဲ့လေသည်။

"မောင့် ညီကိုတောင် သွယ်မနာလိုလာပြီ!!

"သွယ်ရာ အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ"

"သွယ်တို့ကိစ္စ မောင့်ညီသိမယ်မထင်ဘူး သူ့ကိုပြောလိုက်ပါ့လား"

"မဖြစ်ဘူး!!

"ဘာလို့လဲ မောင့်ဒယ်ဒီကို ပြန်တိုင်မှာစိုးလို့လား"

"မဟုတ်ပါဘူး ညီနဲ့ကိုယ်က သိတာ တစ်လတောင်

မပြည့်သေးဘူး အဲ့ဒါကြောင့် ကြားထဲမှာ ခင်မင်မှုကို

ပိုပြီး တည်ဆောက်ချင်တယ် သွယ်!! ပြီးတော့မှ ညီ့ကို

ပြောကြတာပေါ့"

သွယ်က ခဏစဉ်းစားပြီးမှ လက်ခံလိုက်သည်..။ တကယ်တော့

သူတို့တွဲနေကြတာ တစ်ကျောင်းလုံးရိပ်မိနေတာဖြစ်သည်..။

တစ်ချို့ဆို ဝိုင်းပြီးShipကြတာမျိုးတွေလည်း ရှိကြ၏..။

ကာယကံရှင် နှစ်ဦးကသာ ဝန်ခံထားခြင်း မရှိကြတာပင်။

.......................

"ဩဂတ်ဂုဏ်ပိုင် မင်းညီလေး ရောက်နေပြီ!!!

ဩဂတ် အမောဖြေရာမှ လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ ကွင်းအပြင်မှာ

ရပ်နေတဲ့ ညီ့အား တွေ့လိုက်ရသည်။ သူပြန်ကြည့်တာကိုမြင်တော့ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် ပြုံးပြလာခဲ့သည်။ ကျောင်းက အပြန်

နေ့တိုင်းမဟုတ်ပေမယ့် ခဏခဏတော့ ရပ်ကွက်ထဲက ဘော်ဒါတွေနဲ့ ဘောလုံးကန်ဖြစ်သည်မို့ အခု ဘောလုံးကန်နေသည့်အချိန်

ညီက ရောက်လာခြင်းဖြစ်ပါသည်။

သူကွင်းထဲကို ရောက်ပြီဆိုတာနဲ့ ဘယ်ကတည်းကချောင်းနေမှန်း

မသိတဲ့ မိန်းကလေးတွေက လာလာကြည့်တတ်၏..။ ထိုအခါ

ဘော်ဒါတွေက 'ဩဂတ်ဂုဏ်ပိုင် ရောက်လာတာနဲ့ ရပ်ကွက်ထဲမှာ

မမြင်ဖူးတဲ့ မိန်းကလေးတွေပါ ဆိုဒ်စုံအောင်တွေ့နေရတာဟေ့'

ဆိုပြီး စတတ်သေးသည်။

လူက ချွေးတွေနစ်နေအောင်ရွှဲစိုနေတာမို့ အင်္ကျီအောက်စကို

လှန်ပြီး နှဖူးက ချွေးတွေကိုသုတ်တော့ ဝမ်းဗိုက်မှာ ရှိနေတဲ့

Six_packတွေက ချွေးတရွှဲရွှဲနဲ့ ပြောင်ဝင်းနေတော့သည်...။

မိန်းကလေးတွေရဲ့ အော်သံခပ်သဲ့သဲ့အား ဩဂတ်ကြားပေမယ့်

ပြုံးစိစိသာ ဖြစ်မိရင်း ညီရှိရာ ကွင်းပြင်သို့ ထွက်လာမိသည်။

"ဩဂတ်...ရေ"

မိန်းကလေးတစ်ယောက် ရှေ့ကိုပိတ်ရပ်လာပြီး သူယူလာတဲ့

ရေဗူးလေးကို သူ့ရှေ့ ရှက်ရှက်နဲ့ လှမ်းပေးလာခဲ့သည်..။

သူ့ကို ရေဗူးပေးချင်ပေမယ့် ရှက်လည်း ရှက်နေတဲ့ပုံဖြင့်

အားတင်းပြီး လာပုံရပါ၏။ သူမျက်ခုံးပင့်မိသွားရင်း

နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်းလေးက ကွေးတက်လာကာ ထိုရေဗူးအား

လှမ်းယူလိုက်သည်။ ဒါက ပထမဆုံးအကြိမ် မဟုတ်သလို

အားနာပါးနာနဲ့ လက်ခံရခြင်းတွေကလည်း ပထမဆုံးအကြိမ်

မဟုတ်တော့ပေ။

"ကျေးဇူးနော်!!!

မိန်းကလေးက ဘာပြန်ပြောရမှန်းမသိပဲ တောင့်တောင့်ကြီး

ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ကွင်းပြင်ကို ရောက်တော့ ညီက သူ့ကို

ကြည့်လိုက် လက်ထဲက ရေဗူးကို ကြည့်လိုက်လုပ်နေတာမို့..

"ဘာလဲ သောက်ချင်လို့လား"

"ဟင့်အင်း!!

"ကိုကိုဒီမှာ ရှိနေတာ ညီက ဘယ်လိုလုပ်သိတာလဲ ဒယ်ဒီ

ပြောလိုက်တာလား"

"ဟုတ်တယ် ညီတစ်ယောက်ထဲ အိမ်မှာနေတာ ပျင်းလို့

လိုက်လာခဲ့တာ"

ပြောရင်းနဲ့ သော်ဒီက ပူးကပ်လာတော့ သူအမြန်ရှောင်ရင်း

"ကိုကို့အနား မကပ်နဲ့ ချွေးတွေရွှဲပြီး စေးကပ်နေတာ

နံလည်းနံတယ်"

"ဘာဖြစ်လဲ ကပ်မှာပဲ ကိုကိုက သူများတွေကျ

အကပ်ခံပြီး"

ပြောလည်းမရ ဇွတ်အတင်း သူ့ရင်ဘက်နဲ့မျက်နှာအပ်ပြီး

ပူးကပ်လာ၏။ သူတို့တွေ အိမ်အပြန်လမ်းမှာမို့ ဘောလုံးကွင်းနဲ့

ခပ်ဝေးဝေးကို ရောက်လာကြပြီဖြစ်သည်။ ညီ့ကို လက်တစ်ဖက်က ထိန်းရင်း ခပ်သောသောရယ်ကာ ကိုင်ထားတဲ့ ရေဗူးကိုလည်း

လမ်းဘေးမှာ ပစ်ချခဲ့လိုက်သည်။

"ဖေဖေက ကိုကိုကျောက်ကျော ကြိုက်တယ်ဆိုတာနဲ့

အခု လုပ်ပေးနေတာ သိလား.."

"ဟုတ်လား"

"အွန်းပေါ့ ကိုကိုကျွေးလို့ စားလိုက်တာ ညီပါ ကျောက်ကျော

ကြိုက်နေပြီ သိလား"

"ကိုကိုကျွေးလို့ ကြိုက်တာဆိုတော့ မန္တလေးမှာတုန်းက

မစားရဘူးလား"

"စားဖူးတယ် ကိုကို တော်တော်ကြာပြီ အရသာကိုတောင်

မမှတ်မိတော့ဘူး အကြာကြီးနေမှ ပြန်စားလို့လား မသိဘူး

အရမ်းကြိုက်သွားတာ.."

သူ ညီ့ရဲ့ပုခုံးနှစ်ဖက်ကို လက်နဲ့ဝိုက်ဖက်လိုက်ပြီး ဆံပင်တွေကို

ဖွလိုက်သည်။ လမ်းဘက်ကနေ ခြံထဲကို နှစ်ယောက်လုံး

ဝင်လာတဲ့ တစ်လျှောက်မှာ ဇီဇဝါနံ့ ခပ်သင်းသင်းတို့က

‌သင်းပျံ့နေခဲ့ပါသည်။ အရင်က ဒယ်ဒီနဲ့ နေခဲ့တဲ့ အိမ်က

ညီတို့သားအဖ ရောက်လာမှ စိုစိုပြေပြေလေး ရှိလာသည်ဟု

သူ မှတ်ချက်ပြုရင်း လိုချင်ခဲ့တဲ့ ညီလေးကိုရလိုက်လို့လည်း

သူ့မှာ ဝမ်းသာလို့မဆုံးပေ။

"သားတို့ ပြန်လာကြပြီ!!

"ကျောက်ကျော လုပ်တယ်ဆို ဖေဖေ!!

ဒယ်ဒီက ဆိုဖာမှာ ထိုင်ကာ Computer ထဲ ခေါင်းစိုက်နေပြီး

ဖေဖေကတော့ မီးဖိုချောင်ဘက်ကနေ ထွက်လာတော့ သူတို့နဲ့

ဆုံသွားသည်။ ဖေဖေက အရပ်၆ပေအတိ ဖြစ်ကာ ပိန်ပြီး

သွယ်လည်းသွယ်သည်။ ဖေဖေ့ရဲ့မျက်နှာပေါက်က ညီနဲ့

တအားဆင်ပြီး ညှို့ဓာတ်ပြင်းလှ၏။ ဒါကြောင့် ဒယ်ဒီကို

ခြွေနိုင်ခဲ့မှန်း သူနားလည်လိုက်သည်။

"အအေးခံထားတုန်း ရှိသေးတယ် စားလို့မရသေးဘူး

သားကြီး အပြင်ကနေ ချွေးတွေရွှဲလာခဲ့တာလား"

"ဟုတ်တယ် ဖေဖေ"

"ချွေးတွေနဲ့ဆို ရေတန်းမချိုးနဲ့နော် ခဏလောက် နားလိုက်ဦး

ပြီးမှ ရေချိုးပေါ့"

"ဟုတ်!!

"သားငယ် ဘာလို့ ကိုကို့နား အတင်းပူးကပ်နေရတာလဲ

အနှောက်ယှက်ဖြစ်အောင်လို့"

"ရပါတယ် ဖေဖေရဲ့ အနှောက်ယှက် မဖြစ်ပါဘူး"

"သားက သူ့အကြောင်းဘာသိလို့လဲ ရုပ်နဲ့လုပ်စားနေတာ

ဒီကောင်လေးက ဖေဖေ့ကို မီးဖိုချောင်မှာ ညစာအတွက်

လိုက်ကူဦး သော်ဒီထူးဟန်!!

ထိုအခါ သော်ဒီက ဖေဖေ့ရဲ့အမိန့်ကိုမလွန်ဆန်နိုင်စွာ တွန့်ဆုတ် တွန့်ဆုတ်ပြီး ပါသွားခဲ့သည်။ အလုပ်လုပ်နေတဲ့ ဒယ်ဒီကို

တစ်ချက်သာ ကြည့်ရင်း သူလည်း အခန်းထဲပြန်ဝင်ခဲ့လိုက်သည်။ အခန်းထဲရောက်တော့ ဖေဖေပြောသလို ခဏနားပြီး

ရေချိုး အဝတ်စားလဲကာ အပြင်ကို ပြန်ထွက်လာလိုက်သည်..။

ဖေဖေက အခုထိ ညစာအတွက် ချက်တုန်းလားမသိ။

ညီနဲ့ဖေဖေ့အား မတွေ့ရ။ ဒယ်ဒီကလည်း ဆိုဖာမှာ ခုနကလို

အလုပ်လုပ်နေဆဲ ဖြစ်ကာ အခုမှဖျော်ထားတဲ့ အငွေ့တထောင်းထောင်း ကော်ဖီကို ငုံ့သောက်နေတာကြောင့် ဘေးမှာ

ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။

"ဒယ်ဒီ အလုပ်လုပ်လို့ မပြီးသေးဘူးလား.."

"ပြီးပါပြီ!!!

"ဟိုလေ ဒယ်ဒီ!!!

"စကားပလ္လင်ခံမနေနဲ့ ပြောစရာရှိတာပြော"

ထိုအခါ သူ တဟဲဟဲ ရယ်ပြီး လည်ပင်းသားတို့အားပွတ်ကာ

"မေးစရာရှိလို့ ဒယ်ဒီရ!!

"အင်း!!

ဒယ်ဒီက သူ့ကိုပြန်ဖြေနေပေမယ့် အကြည့်တွေက Computer

ကနေ မခွာ။

"မာမီနဲ့ ဖေဖေနဲ့ ဘယ်သူပိုလှလဲ.."

Computer Keyboard ပေါ်မှာရှိတဲ့ ဒယ်ဒီလက်ချောင်းတွေက ရပ်တန့်သွား၏။ သူ့ကို တစ်ချက်လောက် သေသေချာချာ

ကြည့်လာပြီး Computer ကို ပိတ်ချလိုက်သည်။ မေးသာ

မေးရပေမယ့် ဒယ်ဒီရဲ့ ဒေါသကို သူသိပ်ကိုကြောက်ပါသည်။

"ဘာလို့မေးတာလဲ"

"သိပ်လှတဲ့ မာမီကို မချစ်ဘူးဆိုတာ မယုံနိုင်လို့ ဒယ်ဒီရာ!!

" နှင်းဆီနီနဲ့ နှင်းဆီဝါ ဘယ်အရောင်က

ပိုလှတယ်ထင်လဲ"

သူ အကြပ်ရိုက်သွား၏။ ပန်းမကြိုက်ပေမယ့် နှင်းဆီပန်းအရောင်

အမျိုးမျိုးကို သူမြင်ဖူးပါသည်။ အရောင်ချင်း မတူပေမယ့်

လှတာချင်းတော့ တူသည်ဟု သူထင်မိ၏။

"မဖြေနိုင်တော့ဘူးမလား!!

ဩဂတ် ခေါင်းက ဆံပင်တွေကိုသာ စိတ်ရှုပ်ရင်း လက်ချောင်းတွေနဲ့ ဆွဲဖွလိုက်မိသည်။

"ဒီလိုပဲ တစ်မျိုးဆီ လှတာပေါ့ ဒါပေမယ့် တစ်ချို့က အနီကို

ကြိုက်သလို တစ်ချို့ကလည်း အဝါကိုကြိုက်ကြတယ် အဲ့လိုလူ

တွေကို သွားမေးရင်တော့ ကိုယ်ကြိုက်တဲ့အရောင်က အလှဆုံးလို့

ဖြေမှာပဲ ဒယ်ဒီပြောတာ သဘောပေါက်ရဲ့လား.."

"ဟုတ်ကဲ့ ဒယ်ဒီ"

"နောက်တစ်ကြိမ် ဒါမျိုးမမေးရဘူးနော် သားဖေဖေ ကြားရင်

စိတ်ကောင်းမှာ မဟုတ်ဘူး ဒယ်ဒီ သူ့ကို စိတ်ချမ်းသာစေချင်တယ်"

"စိတ်ချပါ ဒယ်ဒီ နောက်မဖြစ်စေရပါဘူး"

"သူက အငယ်အနှောင်းမဟုတ်ဘူး ဆိုတာကိုလည်း

လမ်းကြုံရင် သားဖွားဖွားကို ပြောလိုက်ပါ အခုချိန်ထိ

မင်းအဖွားနှုတ်ကနေ ထွက်လာတဲ့ စကားလုံးမှန်သမျှ ငယ်က

ချူစားမယ်ဆိုတာတွေချည်းပဲ ဒယ်ဒီက ချူစားခံချင်တာ

မင်းဖေဖေက မချူစားလို့ပေါ့"

ဒယ်ဒီက သက်ပြင်းဖွဖွချ၍ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဆိုလာခြင်းသာ။

ဖြစ်နေတဲ့ ဒယ်ဒီ့ရုပ်ကိုကြည့်ပြီး သူကတော့ပြုံးစိစိနဲ့

"နောက်တော့ ဖွားဖွားက နားလည်သွားမှာပါ ဒယ်ဒီရဲ့"

"အင်း မျှော်လင့်ရတာပဲ!!! ဒယ်ဒီ လက်ထပ်တာကို

သား မကျေနပ်တာမျိုးတွေ ရှိလား"

ဒယ်ဒီက အခုမှ ဒီလိုမေးတော့ ဘာပြန်ဖြေရမှန်းမသိ..။

ဒါပေမယ့်လည်း ဒယ်ဒီကိုပေးဖို့ အဖြေက သီးသန့်ရှိနေပါသည်။

"မရှိပါဘူး ဒယ်ဒီရာ သားမှာ ညီတစ်ယောက် ရလို့တောင်

ဝမ်းသာနေတာ.."

"ဒါဆို ပြီးရော သားမာမီကို ဒယ်ဒီမချစ်ပေမယ့် သားကိုတော့

အရမ်းချစ်တယ်ဆိုတာ ယုံထား!!

"ဟုတ်"

"သားညီကိုလည်း စောင့်ရှောက်ရမယ်နော် တစ်ချို့ကိစ္စတွေမှာ

ကလေး သိမ်ငယ်နေမှာမျိုး ဒယ်ဒီ မဖြစ်စေချင်ဘူး သားက

အကြီးဆိုတော့ ညီ့ကို ကောင်းကောင်းစောင့်ရှောက်ပေါ့.."

"ဒယ်ဒီ မမှာရင်တောင် ညီ့ကို ကျွန်တော်စောင့်ရှောက်မှာပါ"

ဒယ်ဒီက စိတ်ချသွားပုံဖြင့် ခေါင်းတဆတ်ဆတ်ညိတ်သည်။

အသက်၄၀ ဆိုပေမယ့် ဒယ်ဒီရုပ်က နည်းနည်းမှ ကျသွားခြင်းမရှိ။ ထူးခြားတာက ဖေဖေနဲ့ လက်ထပ်ပြီး နောက်ပိုင်းမှာတော့

ဒယ်ဒီမျက်နှာပေါ်က မြင်ရခဲတဲ့ အပြုံးတွေကို ပေါပေါသီသီ

တွေ့လာရတာပင်။

ဒယ်ဒီက သူငယ်ငယ်တည်းက ထိန်းကျောင်းပေးခဲ့ပြီး

ဘယ်သွားသွား ချန်ထားခဲ့တာမျိုးထက် များသောအားဖြင့်

ခေါ်သွားတတ်သည်က များ၏။ ဒီအရွယ်ထိ သူလိုချင်မှန်သမျှ

ရအောင်ဖြည့်စီးပေးတဲ့ ဒယ်ဒီကို သားတစ်ယောက်အနေနဲ့

သူကလည်း ပျော်စေချင်ခဲ့မိပါသည်။

Zawgyi

ခ်စ္သူတစ္ေယာက္ ေကာက္ရထားသည္{အခန္း ၃}

ဒယ္ဒီတို့က ေသာ္ဒီထူးဟန္ကို မန္တေလးကေန ရန္ကုန္ကို

တစ္ခါတည္း ေက်ာင္းေျပာင္းေပးျပီးေနာက္ ဒီေန့က ေသာ္ဒီရဲ့

ပထမဆုံး ေက်ာင္းတက္ရက္ေလးြဖစ္သည္..။ ဒါေပမယ့္

စာသင္နွစ္ဝက္ေက်ာ္ေလာက္မွ ေက်ာင္းေျပာင္းတာမို့ ေဖေဖကလည္း ေသာ္ဒီအား စာမလိုက္နိုင္မွာ သိပ္စိုးရိမ္ေနရွာသည္။

သင္ရိုးေတြက တစ္ေက်ာင္းနဲ့တစ္ေက်ာင္း တူတာ မဟုတ္။

ေနာက္ေတာ့မွ ဩဂတ္က ညီစာမလိုက္နိုင္ရင္ သူစာျပေပးလို့

ရတယ္ဟု ေဖေဖ့အား နားခ်ေတာ့မွ စိတ္ေအးသြားခဲ့ပါသည္..။

က်န္တာေနာက္ထား ဩဂတ္ကေတာ့ သူ့ရဲ့ တစ္ဦးတည္းေသာ

ညီနဲ့ ေက်ာင္းအတူသြားရမွာမို့ ပါးခ်ိုင့္တို့ ေပါ္ေအာင္ခဏခဏ

ျပုံးစိစိ ြဖစ္ေနခဲ့သည္။

ဒယ္ဒီနဲ့ေဖေဖကလည္း ကုမ္ပဏီသြားမွာမို့ ညီနဲ့ သူ့အား

တစ္ခါတည္း ေက်ာင္းပို့ေပးမယ္ဟု ဆိုလာခဲ့သည္..။

"ညီ ခဏ!!

"ကိုကို ဘာြဖစ္လို့လဲ"

"ဖိနပ္ကိုခ်ြတ္လိုက္ပါ့လား ေဟာင္းေနျပီ!!

ေသာ္ဒီေြကာင္သြားေပမယ့္ ျပီးမွ မ်က္လုံးေတြမွိတ္သည္အထိ

ျပုံးရင္း ကိုကိုေျပာသလို ဖိနပ္ခ်ြတ္ပစ္လိုက္သည္။ ထိုအခါ

ကိုကိုက သူ့ေရွ့မွာ ဖိနပ္တစ္ရံနဲ့ ေဆာင့္ေြကာင့္ထိုင္ခ်လာတာေြကာင့္ ေသာ္ဒီေြကာင္အမ္းသြားရွာ၏။

"ညီက ေြခညွပ္ဖိနပ္ပဲ စီးတတ္တာလို့ ေဖေဖ ေျပာလို့

ညီ့အတြက္ ကိုကို့ရဲ့လက္ေဆာင္.."

သားေရ ညွပ္ဖိနပ္က ညီ့ေြခေထာက္ ြဖူြဖူေလးနဲ့ ပို၍

လိုက္ဖက္ေနသေယာင္..။

သားနွစ္ေယာက္ ရန္မြဖစ္ပဲ အခုလို တည့္ေနြကေတာ့လည္း

ဦးအဂ္ဂနဲ့ မိုးေနွာင္းက ေက်နပ္ရပါသည္..။

"သားတို့ ေက်ာင္းေနာက္က်လိမ့္မယ္ သြားြကရေအာင္!!

"ဟုတ္ကဲ့"

ညီညီလက္ကို တြဲျပီး ဩဂတ္ ကားေပါ္တက္လာ၏။ ညီက

သူနဲ့ယွဉ္ရင္ပဲြဖစ္ြဖစ္ တစ္ြခား၁၃နွစ္ ေကာင္ေလးေတြနဲ့ပဲ

ြဖစ္ြဖစ္ ယွဉ္ပါက ေသးညွပ္ေနသည့္အထဲမွာ ပါဝင္သည္။

"ညီေလးကို ေသခ်ာေစာင့္ေရွာက္ေနာ္ သားြကီး!!

"ဟုတ္ ဒယ္ဒီ!!

"ကိုကိုကလည္း ဘာလို့ သားကိုခဏခဏ ဒါခ်ည္းပဲ

ေျပာေနရတာလည္းဗ်ာ တစ္ေလ်ွာက္လုံး ေျပာလာခဲ့တာ

ငယ္ေတာင္ နားရည္ဝေနျပီ"

"ေဖေဖပဲ ေျပာလိုက္ေတာ့ သားက အမွားလုပ္တဲ့လူမွ

မဟုတ္တာ ဒယ္ဒီမေျပာရင္ေတာင္ ညီေလးကို ေကာင္းေကာင္း

ေစာင့္ေရွာက္နိုင္ပါတယ္.."

"ေဖေဖက သားြကီးကို ယုံျပီးသား ေဖေဖမယုံြကည္တာက!!

အဲ့ဒီ ျပဿနာေကာင္လို့ မိုးေနွာင္း ေျပာပစ္လိုက္ခ်င္ပါသည္..။

သူ့အြကည့္ကို ေသာ္ဒီက နားလည္သလို မ်က္ေစာင္းထိုးလိုက္

လ်ွာထုတ္ေျပာင္ျပလိုက္ လုပ္ေတာ့ ေခါင္းခါလိုက္သည္..။

"သားငယ္က နည္းနည္းဆိုးတယ္ သားကပဲ သီးခံေပးပါဦးေနာ္

အကယ္၍ အတိုင္းထက္လြန္လာရင္ ရိုက္လို့ရတယ္ သားလက္ထဲကို အပ္တယ္ေနာ္"

ညီ့ကို ဆိုးတယ္လို့ေျပာေတာ့ သူအံ့ဩရသည္..။ ညီက

သူ့‌ဆီမွာ လိမ္လည္းလိမ္မာသလို ေျပာစကားလည္း သိပ္ကို

နားေထာင္သည္။ ေဖေဖက ဒါေတာင္ ဘာလို့ ညီညီက ဆိုးတယ္လို့ ေျပာေနရသလည္း သူတကယ္နားမလည္။

ညီ့မ်က္နွာေလးကလည္း တကယ္ကိုနူးနူးညံ့ညံ့ေလးပါပဲ

ဘယ္ရွုေထာင့္က ြကည့္ပါေစ ဆိုးတဲ့လက္ခဏာ တစ္ခုေတာင္

မေတြ့ရ။ ‌အဲ့ဒီအခ်ိန္က ေဖေဖ့ရဲ့ စကားကို သူေခါင္းခါျပီး

ေမ့ပစ္လိုက္သည္။

"ငယ္ရယ္ သားငယ္ေလးက မဆိုးပါဘူး ကိုယ့္မ်က္စိထဲမွာေတာ့

အရမ္းကို လိမ္မာေရးြခားရွိတဲ့ ကေလးပါ"

"ကိုကိုက အဲ့ကေလးအေြကာင္း ဘာသိလို့လဲ သူ့ရဲ့

အရင္ေက်ာင္းမွာဆိုေလ...."

"ေဖေဖ့!!!!

ေသာ္ဒီရဲ့ အသံေြကာင့္ မိုးေနွာင္း ရပ္သြားျပီး လွည့္ြကည့္သည္။

‌မ်က္နွာက တင္းခနဲြဖစ္ေနျပီး သူ့ရဲ့ေအာက္ဖဲကိုလွန္ခံရမွာ

စိုးသည့္အတိုင္း ြဖစ္ေနခဲ့သည္..။

"သားက လိမ္မာတဲ့ဟာကို !!

ဒယ္ဒီနဲ့ ကိုကိုက အသံထြက္ ရယ္ြကသည္..။ ထိုအထဲမွာ

ေသာ္ဒီထူးဟန္ အေဖအရင္းေခါက္ေခါက္ြဖစ္တဲ့ မင္းမိုးေနွာင္းေတာ့ မပါဝင္ေပ။ ကိုကိုတို့သားအဖကေတာ့ ခ်စ္စရာကေလးငယ္

တစ္ေယာက္ရဲ့ ဆတ္ဆတ္ထိမခံြခင္းတို့ကိုသာ ျမင္နိုင္ြကသည္။

"ေက်ာင္းေရာက္ျပီ"

ကားေပါ္ကေန နွစ္ေယာက္အတူ ဆင္းြကျပီးေနာက္မွာေတာ့

မသြားခင္မွာ ဒယ္ဒီက မွာတမ္းေြခြခဲ့ျပန္၏။

"သားြကီး!! ညီေလးကို ဂရုစိုက္ေနာ္ ေက်ာင္းမွာ အနိုင္က်င့္

မခံရေစနဲ့"

"ဟုတ္ ဒယ္ဒီ"

ကားေလးက အေဝးကိုေမာင္းထြက္သြားတယ္။ နွစ္ေယာက္အတူ

ကားေလးကို ြကည့္ေနျပီးမွ ေက်ာင္းထဲကို ဝင္လာလိုက္သည္။

ထိုစဉ္ ငေမြွထိုး မင္းသြင္က ကိုယ့္ဆီေျပးလာသည္။ သူက

ညီညီကို ျမင္ဖူးေတြ့ဖူးခ်င္သည့္သူြဖစ္ရာ အိမ္ကိုအလည္လာခဲ့

ဆိုေတာ့လည္းမဟုတ္ျပန္။ မင္းနဲ့ မင္းညီြကားမွာ အေနွာက္ယွက္

ြဖစ္မွာစိုးလို့ပါတဲ့။

တကယ္ဆို ေက်ာင္းမွာ သူ ညီညီအေြကာင္းကို ေျပာရ၊ ြကြားရပါ

မ်ားလြန္းလို့ သူမ်ားေတြလည္း အေတာ္နားရည္ဝေနျပီြဖစ္ရာ

တစ္ခ်ို့ဆို 'နင့္ညီက နင္နဲ့တူရင္ေခ်ာမွာပဲ'ဟု ဆိုြကသည့္စကားကို သူ့ဘက္ကလည္း'ငါ့ညီက ခ်စ္စရာေလး'လို့ ဂုဏ္ယူဝံ့ြကြားစြာ

ျပန္ေြဖခဲ့သည္။

"ဩဂတ္ ဒါေလးက မင္းရဲ့ညီေလးလား!!

မင္းသြင္ တအံ့တဩဆိုေတာ့ ဩဂတ္မွာ မ်က္နွာကိုေမာ္ခ်ီလ်က္

ေခါင္းညိတ္ျပရသည္။

"ခ်စ္စရာေလး!!!

ေျပာလည္းေျပာ ပါးတစ္ဖက္ကို ဆြဲဖဲ့ဖို့ရာ လက္လွမ္းတာမို့

သူကလည္း အလ်င္အျမန္ မင္းသြင္လက္ကို ပုတ္ထုတ္လိုက္သည္။

"မင္းဘာလုပ္တာလဲ ဩဂတ္ ငါက မင္းညီကို အသည္းယားလို့

ပါးေလးဆြဲဖဲ့ရုံေလး"

"မရပါဘူးေနာ္ ပါးေလးက အသက္ကြ ငါေတာင္ဥထားတာ!!

ထိုအခါ မင္းသြင္က 'ေအးပါကြာ'လို့ ခပ္တိုးတိုးေျပာကာ

မ်က္နွာမဲ့ျပသည္။ ဩဂတ္ ခ်စ္မယ္ဆိုလည္း ခ်စ္ခ်င္စရာ

ညီငယ္ေလးက တကယ္ကိုခ်စ္စရာေကာင္းျပီး ပါးေဖာင္းေဖာင္း

ေလးေတြလည္းရွိသည္။ ဒီလိုဆိုေတာ့ အိမ္က ေကာင္နဲ့

အလိုက္ေပး လဲခ်င္စိတ္ေတြက တဖြားဖြားပင္။

"ကိုကို သူက?

"ဒါ ကိုကို့သူငယ္ခ်င္း မင္းသြင္တဲ့!!

"ေသနာေကာင္!! မင္းညီအေြကာင္းကိုေတာ့ ငါတို့ကို

နားေပါက္ထြက္မတတ္ ေျပာျပျပီး ငါ့အေြကာင္းကိုက်

နည္းနည္းမွ ေျပာမျပဘူးလား!!

မင္းသြင္ရဲ့ ေဆြ့ေဆြ့ခုန္သည့္ ပုံစံကိုြကည့္ျပီး သူရယ္ခ်င္လာသည္။ မင္းသြင္ေျပာသလိုပဲ ညီ့ကို သူ့မွာသူငယ္ခ်င္းေတြ

ရွိတယ္လို့သာ အြကမ္းဖ်င္းေျပာျပထားျပီး သေကာင့္သားအေြကာင္းကို အေသးစိတ္ေျပာျပမထားခဲ့။

"ရုပ္ြကမ္းြကီးနဲ့ နြဲ့မေနပါနဲ့ မင္းကို မုန့္ဝယ္ေက်ြးပါ့မယ္!!

"တကယ္ေနာ္ ေျပာျပီးစလစ္ နံပါတ္တစ္"

"ေအး!! တကယ္ေျပာတာ"

"ဩဂတ္ဂု‌ဏ္ပိုင္!!!

အေနာက္ကေန ထြက္ေပါ္လာတဲ့ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ရဲ့အသံကို ေသာ္ဒီြကားဖူးဟန္ရွိသည္။ ဒါေြကာင့္ တကူးတက လွည့္မြကည့္မိ။ အနားကိုေရာက္ေတာ့မွ ထင္တဲ့အတိုင္း သြယ္ဆိုတဲ့

အစ္မ ြဖစ္ေန၏။

"ဒီေန့ ညီေလးကို ေခါ္လာခဲ့တာပဲ"

"ဟုတ္တယ္ ေနာက္ဆို ညီနဲ့ငါက ေက်ာင္းအတူတူလာျပီး

အတူတူ ျပန္ေတာ့မွာ.."

ကိုကိုတို့၃ေယာက္က ျပုံးေပ်ာ္ေနတာြဖစ္ျပီး သူ့ကိုဘယ္သူမွ

ဂရုမစိုက္ြကတဲ့အခါ ေသာ္ဒီနွုတ္ခမ္းစူသြားမိပါသည္..။

စကားဝိုင္းထဲ ထိုအစ္မ ေရာက္လာရင္ အပယ္ခံတစ္ေယာက္လို

ြဖစ္ြဖစ္သြားတတ္တာမ်ိုး ေသာ္ဒီမြကိုက္။

"မင္္ဂလာပါေနာ္ ေမာင္ေလး!!! ေမာင္ေလးအေြကာင္းကိုေတာ့

မမ ြကားဖူးတာ ြကာျပီ မင္းကိုကိုက နားနဲ့မဆံ့ေအာင္

မင္းအေြကာင္းကို ေျပာေနတာ သိလား.."

"ဟုတ္လား မမသြယ္က ကိုကို့ရဲ့ သူငယ္ခ်င္းလားဟင္!!!

သြယ့္မ်က္နွာနုနုက ရဲခနဲြဖစ္ကာ မင္းသြင္က တခြီးခြီးထရယ္ေတာ့

ဩဂတ္က မင္းသြင္ပုခုံးကို လက္သီးနဲ့လွမ္းထိုးေလသည္။

"ြကည့္စမ္း ေမာင္ေလးက မမနာမည္ကို မွတ္မိေနတာလား"

"အင္း ဟိုတစ္ခါ ဖြားဖြားအိမ္တုန္းက သြယ္လို့ ဖြားဖြားေခါ္တာ

ြကားဖူးခဲ့တာ"

"ဟုတ္ပါ့!! မမနာမည္ အျပည့္စုံက ပုလဲသြယ္တဲ့

မွတ္ထားေနာ္ ဟင္းဟင္း"

သြယ္က အသံထြက္ျပီး တဟင္းဟင္းရယ္ေနတာမို့ မ်က္နွာြကီး

တည္ကာ နွုတ္ခမ္းပါစူပစ္လိုက္ေသာ္လည္း သူ့ကို ဘယ္သူမွ

အာရုံမရ။

"ကိုကို က်ြန္ေတာ္အတန္းထဲ သြားေတာ့မယ္ ၈တန္းေဆာင္က

ဘယ္မွာလဲ"

"ဟိုဘက္မွာရွိတယ္ ကိုကိုလိုက္ပို့ရမလား"

"ရတယ္ ကိုကို ညီ သြားတတ္တယ္"

"ဟုတ္ပါျပီဗ်ာ တစ္ခုခုဆို ကိုကို့ကို လာရွာေနာ္ ြကားလား

အနိုင္က်င့္ခံရရင္လည္း လာေခါ္လွည့္ ညီ့ဘက္က ရန္ကူျပီး

ြဖစ္ေပးမယ္"

ေသာ္ဒီ မ်က္ခုံးပင့္သြား၏။ ကိုကိုက သူအနိုင္က်င့္ခံရမွာ

စိုးရိမ္ေနသည္ပဲ။ ခဏြကာျပီးေနာက္ ေသာ္ဒီျပုံးလိုက္သည္။

"ဟုတ္ကဲ့ ကိုကို"

"ခဏ!! ညီ့ကို မုန့္ဖိုးေပးရဦးမယ္"

"ေဖေဖ ေပးထားတာ ရွိတယ္ ကိုကို"

"ဟုတ္လား ဘယ္ေလာက္ေပးထားတာလဲ"

"၅ေထာင္!!!

"ဟုတ္ျပီ ဒါက ကိုကိုထပ္ေပးတာေနာ္"

ေျပာရင္း တစ္ေသာင္းတန္ တစ္ရြက္ကို ထုတ္ေပးလာခဲ့သည္။

"ဟို... အဲ့ေလာက္ မလိုဘူး ကိုကို ေဖေဖသိရင္လည္း

ြကိုက္မွာမဟုတ္ဘူး"

ေဖေဖက သူ့ကိုအသုံးြဖုန္းြကီးတဲ့လူ ြဖစ္မွာစိုး၍ ခဏခဏ

ဆုံးမတတ္တာကို ေသာ္ဒီ ရုတ္တရက္ေတြးမိသြားခဲ့သည္..။

မန္တေလးမွာတုန္းကဆို တစ္ေန့ တစ္ေထာင္ပဲ ေလာက္ငွေအာင္

သုံးရ၏။ စာအုပ္ဖိုးဘာညာ လိုအပ္ရင္ေတာင္ ေရာ့အင့္ဆိုျပီး

တန္းေပးတာမ်ိုးမရွိပဲ ေသခ်ာစစ္ေဆးျပီးမွ ေပးတတ္သူပင္။

အခုမွ ပိုက္ဆံ၅ေထာင္ကိုေတာင္ ေတာ္ေတာ္စဉ္းစားျပီးမွ

ေပးခဲ့ပုံရပါသည္။

"ဒါဆို ေဖေဖ မသိေစနဲ့ေပါ့ ညီက အမ်ားြကီးစားဖို့လိုေနတာ

မုန့္စားေက်ာင္းဆင္းရင္ ဝယ္စားေပါ့.."

မယူပါဘူးဆိုတာကို ဇြတ္အတင္း လက္ထဲ ထည့္ေပးေတာ့

ေသာ္ဒီယူလိုက္ရသည္။

"ဒါဆို ညီသြားေတာ့မယ္!!!

"ခဏ!!

ဘာလဲဆိုတဲ့ သေဘာနဲ့ ကိုကို့ကို ြကည့္လိုက္ေတာ့ ကိုကိုက

သူ့ပါးနွစ္ဖက္ကို တစ္လွည့္စီ နမ္းလာေတာ့ ေသာ္ဒီမ်က္နွာက

ရဲတက္လာ၏။ အိမ္မွာဆိုလည္း ကိုကိုက နမ္းတတ္ေပမယ့္

အခုဟာက လူေတြေရွ့မွာ ေနာက္ျပီး ကိုကို့သူငယ္ခ်င္းေတြ

ေရွ့မွာ။

"ဘာေြကာင္ြကည့္ေနတာလဲ သြားေတာ့ေလ.."

ေသာ္ဒီ ျပန္ေတာင္မေြဖနိုင္ေတာ့ဘဲ ေခါင္းကိုသာ ခပ္သြက္သြက္

ညိတ္ကာ လွစ္ခနဲ ေျပးထြက္သြားသည္..။ ညီညီ ထြက္သြားတာကို ေငးြကည့္ေနကာ လက္ကိုလာခ်ိတ္တဲ့ သြယ့္ေြကာင့္

အသိစိတ္က ခန္ဓာနဲ့ ျပန္ကပ္သြားရသည္။

"ဘာလို့ နမ္းတာလဲ ညီေလးကို ဒီေလာက္ေတာင္ ခ်စ္တာလား"

"ခ်စ္တာေပါ့ အရင္တည္းက ညီေလးတစ္ေယာက္ကို

ရူးေနေအာင္ လိုခ်င္ခဲ့တာ ‌ဒယ္ဒီက ဒီလိုနည္းနဲ့ ေမာင့္ဆန္ဒကို

ြဖည့္ဆည္းမယ္ မထင္ထားဘူး.."

ဩဂတ္က ျပုံးလည္းျပုံး သူ့ဟာသူ သေဘာက်ေနကာ

တစ္ေယာက္ထဲ ရယ္ေနခဲ့သည္။ သြယ္ကေတာ့ သူ့အား

ခပ္စိုက္စိုက္ေငးြကည့္ရင္း မေပ်ာ္နိုင္ရွာ..။

သူနဲ့ သြယ္က ဟိုးငယ္ငယ္ကတည္းက ဖြားဖြားအိမ္မွာ

သိလာြကတာြဖစ္ျပီး သံေယာဇဉ္တစ္ခုကို အခိုင္မာတည္ေဆာက္

ထားခဲ့တာြဖစ္သည္။ ေနာက္ေတာ့မွ မင္းသြင္ရဲ့ ေျမွာက္ေပးမွုေြကာင့္ ရည္ရြယ္ခ်က္မရွိပါပဲ သြယ့္ကို ဖြင့္ေျပာကာမွ တန္းျပီး

အေြဖရခဲ့ေလသည္။ အခုဆို သူတို့တြဲေနတာ နွစ္လေလာက္

ရွိေနေလျပီ။ ဒီကိစ္စကို ဖြားဖြားနဲ့ မင္းသြင္ကလြဲလို့ တစ္ြခားလူ

ဘယ္သူမွ မသိဘူးဟု သူထင္ခဲ့ေလသည္။

"ေမာင့္ ညီကိုေတာင္ သြယ္မနာလိုလာျပီ!!

"သြယ္ရာ အဓိပ္ပာယ္မရွိတာ"

"သြယ္တို့ကိစ္စ ေမာင့္ညီသိမယ္မထင္ဘူး သူ့ကိုေျပာလိုက္ပါ့လား"

"မြဖစ္ဘူး!!

"ဘာလို့လဲ ေမာင့္ဒယ္ဒီကို ျပန္တိုင္မွာစိုးလို့လား"

"မဟုတ္ပါဘူး ညီနဲ့ကိုယ္က သိတာ တစ္လေတာင္

မျပည့္ေသးဘူး အဲ့ဒါေြကာင့္ ြကားထဲမွာ ခင္မင္မွုကို

ပိုျပီး တည္ေဆာက္ခ်င္တယ္ သြယ္!! ျပီးေတာ့မွ ညီ့ကို

ေျပာြကတာေပါ့"

သြယ္က ခဏစဉ္းစားျပီးမွ လက္ခံလိုက္သည္..။ တကယ္ေတာ့

သူတို့တြဲေနြကတာ တစ္ေက်ာင္းလုံးရိပ္မိေနတာြဖစ္သည္..။

တစ္ခ်ို့ဆို ဝိုင္းျပီးShipြကတာမ်ိုးေတြလည္း ရွိြက၏..။

ကာယကံရွင္ နွစ္ဦးကသာ ဝန္ခံထားြခင္း မရွိြကတာပင္။

.......................

"ဩဂတ္ဂုဏ္ပိုင္ မင္းညီေလး ေရာက္ေနျပီ!!!

ဩဂတ္ အေမာေြဖရာမွ လွမ္းြကည့္လိုက္ေတာ့ ကြင္းအျပင္မွာ

ရပ္ေနတဲ့ ညီ့အား ေတြ့လိုက္ရသည္။ သူျပန္ြကည့္တာကိုျမင္ေတာ့ နွစ္နွစ္ြခိုက္ြခိုက္ ျပုံးျပလာခဲ့သည္။ ေက်ာင္းက အျပန္

ေန့တိုင္းမဟုတ္ေပမယ့္ ခဏခဏေတာ့ ရပ္ကြက္ထဲက ေဘာ္ဒါေတြနဲ့ ေဘာလုံးကန္ြဖစ္သည္မို့ အခု ေဘာလုံးကန္ေနသည့္အခ်ိန္

ညီက ေရာက္လာြခင္းြဖစ္ပါသည္။

သူကြင္းထဲကို ေရာက္ျပီဆိုတာနဲ့ ဘယ္ကတည္းကေခ်ာင္းေနမွန္း

မသိတဲ့ မိန္းကေလးေတြက လာလာြကည့္တတ္၏..။ ထိုအခါ

ေဘာ္ဒါေတြက 'ဩဂတ္ဂုဏ္ပိုင္ ေရာက္လာတာနဲ့ ရပ္ကြက္ထဲမွာ

မျမင္ဖူးတဲ့ မိန္းကေလးေတြပါ ဆိုဒ္စုံေအာင္ေတြ့ေနရတာေဟ့'

ဆိုျပီး စတတ္ေသးသည္။

လူက ေခ်ြးေတြနစ္ေနေအာင္ရြွဲစိုေနတာမို့ အင္္က်ီေအာက္စကို

လွန္ျပီး နွဖူးက ေခ်ြးေတြကိုသုတ္ေတာ့ ဝမ္းဗိုက္မွာ ရွိေနတဲ့

Six_packေတြက ေခ်ြးတရြွဲရြွဲနဲ့ ေျပာင္ဝင္းေနေတာ့သည္...။

မိန္းကေလးေတြရဲ့ ေအာ္သံခပ္သဲ့သဲ့အား ဩဂတ္ြကားေပမယ့္

ျပုံးစိစိသာ ြဖစ္မိရင္း ညီရွိရာ ကြင္းျပင္သို့ ထြက္လာမိသည္။

"ဩဂတ္...ေရ"

မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ ေရွ့ကိုပိတ္ရပ္လာျပီး သူယူလာတဲ့

ေရဗူးေလးကို သူ့ေရွ့ ရွက္ရွက္နဲ့ လွမ္းေပးလာခဲ့သည္..။

သူ့ကို ေရဗူးေပးခ်င္ေပမယ့္ ရွက္လည္း ရွက္ေနတဲ့ပုံြဖင့္

အားတင္းျပီး လာပုံရပါ၏။ သူမ်က္ခုံးပင့္မိသြားရင္း

နွုတ္ခမ္းေထာင့္စြန္းေလးက ေကြးတက္လာကာ ထိုေရဗူးအား

လွမ္းယူလိုက္သည္။ ဒါက ပထမဆုံးအြကိမ္ မဟုတ္သလို

အားနာပါးနာနဲ့ လက္ခံရြခင္းေတြကလည္း ပထမဆုံးအြကိမ္

မဟုတ္ေတာ့ေပ။

"ေက်းဇူးေနာ္!!!

မိန္းကေလးက ဘာျပန္ေျပာရမွန္းမသိပဲ ေတာင့္ေတာင့္ြကီး

က်န္ရစ္ခဲ့သည္။ ကြင္းျပင္ကို ေရာက္ေတာ့ ညီက သူ့ကို

ြကည့္လိုက္ လက္ထဲက ေရဗူးကို ြကည့္လိုက္လုပ္ေနတာမို့..

"ဘာလဲ ေသာက္ခ်င္လို့လား"

"ဟင့္အင္း!!

"ကိုကိုဒီမွာ ရွိေနတာ ညီက ဘယ္လိုလုပ္သိတာလဲ ဒယ္ဒီ

ေျပာလိုက္တာလား"

"ဟုတ္တယ္ ညီတစ္ေယာက္ထဲ အိမ္မွာေနတာ ပ်င္းလို့

လိုက္လာခဲ့တာ"

ေျပာရင္းနဲ့ ေသာ္ဒီက ပူးကပ္လာေတာ့ သူအျမန္ေရွာင္ရင္း

"ကိုကို့အနား မကပ္နဲ့ ေခ်ြးေတြရြွဲျပီး ေစးကပ္ေနတာ

နံလည္းနံတယ္"

"ဘာြဖစ္လဲ ကပ္မွာပဲ ကိုကိုက သူမ်ားေတြက်

အကပ္ခံျပီး"

ေျပာလည္းမရ ဇြတ္အတင္း သူ့ရင္ဘက္နဲ့မ်က္နွာအပ္ျပီး

ပူးကပ္လာ၏။ သူတို့ေတြ အိမ္အျပန္လမ္းမွာမို့ ေဘာလုံးကြင္းနဲ့

ခပ္ေဝးေဝးကို ေရာက္လာြကျပီြဖစ္သည္။ ညီ့ကို လက္တစ္ဖက္က ထိန္းရင္း ခပ္ေသာေသာရယ္ကာ ကိုင္ထားတဲ့ ေရဗူးကိုလည္း

လမ္းေဘးမွာ ပစ္ခ်ခဲ့လိုက္သည္။

"ေဖေဖက ကိုကိုေက်ာက္ေက်ာ ြကိုက္တယ္ဆိုတာနဲ့

အခု လုပ္ေပးေနတာ သိလား.."

"ဟုတ္လား"

"အြန္းေပါ့ ကိုကိုေက်ြးလို့ စားလိုက္တာ ညီပါ ေက်ာက္ေက်ာ

ြကိုက္ေနျပီ သိလား"

"ကိုကိုေက်ြးလို့ ြကိုက္တာဆိုေတာ့ မန္တေလးမွာတုန္းက

မစားရဘူးလား"

"စားဖူးတယ္ ကိုကို ေတာ္ေတာ္ြကာျပီ အရသာကိုေတာင္

မမွတ္မိေတာ့ဘူး အြကာြကီးေနမွ ျပန္စားလို့လား မသိဘူး

အရမ္းြကိုက္သြားတာ.."

သူ ညီ့ရဲ့ပုခုံးနွစ္ဖက္ကို လက္နဲ့ဝိုက္ဖက္လိုက္ျပီး ဆံပင္ေတြကို

ဖြလိုက္သည္။ လမ္းဘက္ကေန ြခံထဲကို နွစ္ေယာက္လုံး

ဝင္လာတဲ့ တစ္ေလ်ွာက္မွာ ဇီဇဝါနံ့ ခပ္သင္းသင္းတို့က

‌သင္းပ်ံ့ေနခဲ့ပါသည္။ အရင္က ဒယ္ဒီနဲ့ ေနခဲ့တဲ့ အိမ္က

ညီတို့သားအဖ ေရာက္လာမွ စိုစိုေျပေျပေလး ရွိလာသည္ဟု

သူ မွတ္ခ်က္ျပုရင္း လိုခ်င္ခဲ့တဲ့ ညီေလးကိုရလိုက္လို့လည္း

သူ့မွာ ဝမ္းသာလို့မဆုံးေပ။

"သားတို့ ျပန္လာြကျပီ!!

"ေက်ာက္ေက်ာ လုပ္တယ္ဆို ေဖေဖ!!

ဒယ္ဒီက ဆိုဖာမွာ ထိုင္ကာ Computer ထဲ ေခါင္းစိုက္ေနျပီး

ေဖေဖကေတာ့ မီးဖိုေခ်ာင္ဘက္ကေန ထြက္လာေတာ့ သူတို့နဲ့

ဆုံသြားသည္။ ေဖေဖက အရပ္၆ေပအတိ ြဖစ္ကာ ပိန္ျပီး

သြယ္လည္းသြယ္သည္။ ေဖေဖ့ရဲ့မ်က္နွာေပါက္က ညီနဲ့

တအားဆင္ျပီး ညွို့ဓာတ္ျပင္းလွ၏။ ဒါေြကာင့္ ဒယ္ဒီကို

ေြခြနိုင္ခဲ့မွန္း သူနားလည္လိုက္သည္။

"အေအးခံထားတုန္း ရွိေသးတယ္ စားလို့မရေသးဘူး

သားြကီး အျပင္ကေန ေခ်ြးေတြရြွဲလာခဲ့တာလား"

"ဟုတ္တယ္ ေဖေဖ"

"ေခ်ြးေတြနဲ့ဆို ေရတန္းမခ်ိုးနဲ့ေနာ္ ခဏေလာက္ နားလိုက္ဦး

ျပီးမွ ေရခ်ိုးေပါ့"

"ဟုတ္!!

"သားငယ္ ဘာလို့ ကိုကို့နား အတင္းပူးကပ္ေနရတာလဲ

အေနွာက္ယွက္ြဖစ္ေအာင္လို့"

"ရပါတယ္ ေဖေဖရဲ့ အေနွာက္ယွက္ မြဖစ္ပါဘူး"

"သားက သူ့အေြကာင္းဘာသိလို့လဲ ရုပ္နဲ့လုပ္စားေနတာ

ဒီေကာင္ေလးက ေဖေဖ့ကို မီးဖိုေခ်ာင္မွာ ညစာအတြက္

လိုက္ကူဦး ေသာ္ဒီထူးဟန္!!

ထိုအခါ ေသာ္ဒီက ေဖေဖ့ရဲ့အမိန့္ကိုမလြန္ဆန္နိုင္စြာ တြန့္ဆုတ္ တြန့္ဆုတ္ျပီး ပါသြားခဲ့သည္။ အလုပ္လုပ္ေနတဲ့ ဒယ္ဒီကို

တစ္ခ်က္သာ ြကည့္ရင္း သူလည္း အခန္းထဲျပန္ဝင္ခဲ့လိုက္သည္။ အခန္းထဲေရာက္ေတာ့ ေဖေဖေျပာသလို ခဏနားျပီး

ေရခ်ိုး အဝတ္စားလဲကာ အျပင္ကို ျပန္ထြက္လာလိုက္သည္..။

ေဖေဖက အခုထိ ညစာအတြက္ ခ်က္တုန္းလားမသိ။

ညီနဲ့ေဖေဖ့အား မေတြ့ရ။ ဒယ္ဒီကလည္း ဆိုဖာမွာ ခုနကလို

အလုပ္လုပ္ေနဆဲ ြဖစ္ကာ အခုမွေဖ်ာ္ထားတဲ့ အေငြ့တေထာင္းေထာင္း ေကာ္ဖီကို ငုံ့ေသာက္ေနတာေြကာင့္ ေဘးမွာ

ဝင္ထိုင္လိုက္သည္။

"ဒယ္ဒီ အလုပ္လုပ္လို့ မျပီးေသးဘူးလား.."

"ျပီးပါျပီ!!!

"ဟိုေလ ဒယ္ဒီ!!!

"စကားပလ္လင္ခံမေနနဲ့ ေျပာစရာရွိတာေျပာ"

ထိုအခါ သူ တဟဲဟဲ ရယ္ျပီး လည္ပင္းသားတို့အားပြတ္ကာ

"ေမးစရာရွိလို့ ဒယ္ဒီရ!!

"အင္း!!

ဒယ္ဒီက သူ့ကိုျပန္ေြဖေနေပမယ့္ အြကည့္ေတြက Computer

ကေန မခြာ။

"မာမီနဲ့ ေဖေဖနဲ့ ဘယ္သူပိုလွလဲ.."

Computer Keyboard ေပါ္မွာရွိတဲ့ ဒယ္ဒီလက္ေခ်ာင္းေတြက ရပ္တန့္သြား၏။ သူ့ကို တစ္ခ်က္ေလာက္ ေသေသခ်ာခ်ာ

ြကည့္လာျပီး Computer ကို ပိတ္ခ်လိုက္သည္။ ေမးသာ

ေမးရေပမယ့္ ဒယ္ဒီရဲ့ ေဒါသကို သူသိပ္ကိုေြကာက္ပါသည္။

"ဘာလို့ေမးတာလဲ"

"သိပ္လွတဲ့ မာမီကို မခ်စ္ဘူးဆိုတာ မယုံနိုင္လို့ ဒယ္ဒီရာ!!

" နွင္းဆီနီနဲ့ နွင္းဆီဝါ ဘယ္အေရာင္က

ပိုလွတယ္ထင္လဲ"

သူ အြကပ္ရိုက္သြား၏။ ပန္းမြကိုက္ေပမယ့္ နွင္းဆီပန္းအေရာင္

အမ်ိုးမ်ိုးကို သူျမင္ဖူးပါသည္။ အေရာင္ခ်င္း မတူေပမယ့္

လွတာခ်င္းေတာ့ တူသည္ဟု သူထင္မိ၏။

"မေြဖနိုင္ေတာ့ဘူးမလား!!

ဩဂတ္ ေခါင္းက ဆံပင္ေတြကိုသာ စိတ္ရွုပ္ရင္း လက္ေခ်ာင္းေတြနဲ့ ဆြဲဖြလိုက္မိသည္။

"ဒီလိုပဲ တစ္မ်ိုးဆီ လွတာေပါ့ ဒါေပမယ့္ တစ္ခ်ို့က အနီကို

ြကိုက္သလို တစ္ခ်ို့ကလည္း အဝါကိုြကိုက္ြကတယ္ အဲ့လိုလူ

ေတြကို သြားေမးရင္ေတာ့ ကိုယ္ြကိုက္တဲ့အေရာင္က အလွဆုံးလို့

ေြဖမွာပဲ ဒယ္ဒီေျပာတာ သေဘာေပါက္ရဲ့လား.."

"ဟုတ္ကဲ့ ဒယ္ဒီ"

"ေနာက္တစ္ြကိမ္ ဒါမ်ိုးမေမးရဘူးေနာ္ သားေဖေဖ ြကားရင္

စိတ္ေကာင္းမွာ မဟုတ္ဘူး ဒယ္ဒီ သူ့ကို စိတ္ခ်မ္းသာေစခ်င္တယ္"

"စိတ္ခ်ပါ ဒယ္ဒီ ေနာက္မြဖစ္ေစရပါဘူး"

"သူက အငယ္အေနွာင္းမဟုတ္ဘူး ဆိုတာကိုလည္း

လမ္းြကုံရင္ သားဖြားဖြားကို ေျပာလိုက္ပါ အခုခ်ိန္ထိ

မင္းအဖြားနွုတ္ကေန ထြက္လာတဲ့ စကားလုံးမွန္သမ်ွ ငယ္က

ခ်ူစားမယ္ဆိုတာေတြခ်ည္းပဲ ဒယ္ဒီက ခ်ူစားခံခ်င္တာ

မင္းေဖေဖက မခ်ူစားလို့ေပါ့"

ဒယ္ဒီက သက္ျပင္းဖြဖြခ်၍ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ဆိုလာြခင္းသာ။

ြဖစ္ေနတဲ့ ဒယ္ဒီ့ရုပ္ကိုြကည့္ျပီး သူကေတာ့ျပုံးစိစိနဲ့

"ေနာက္ေတာ့ ဖြားဖြားက နားလည္သြားမွာပါ ဒယ္ဒီရဲ့"

"အင္း ေမ်ွာ္လင့္ရတာပဲ!!! ဒယ္ဒီ လက္ထပ္တာကို

သား မေက်နပ္တာမ်ိုးေတြ ရွိလား"

ဒယ္ဒီက အခုမွ ဒီလိုေမးေတာ့ ဘာျပန္ေြဖရမွန္းမသိ..။

ဒါေပမယ့္လည္း ဒယ္ဒီကိုေပးဖို့ အေြဖက သီးသန့္ရွိေနပါသည္။

"မရွိပါဘူး ဒယ္ဒီရာ သားမွာ ညီတစ္ေယာက္ ရလို့ေတာင္

ဝမ္းသာေနတာ.."

"ဒါဆို ျပီးေရာ သားမာမီကို ဒယ္ဒီမခ်စ္ေပမယ့္ သားကိုေတာ့

အရမ္းခ်စ္တယ္ဆိုတာ ယုံထား!!

"ဟုတ္"

"သားညီကိုလည္း ေစာင့္ေရွာက္ရမယ္ေနာ္ တစ္ခ်ို့ကိစ္စေတြမွာ

ကေလး သိမ္ငယ္ေနမွာမ်ိုး ဒယ္ဒီ မြဖစ္ေစခ်င္ဘူး သားက

အြကီးဆိုေတာ့ ညီ့ကို ေကာင္းေကာင္းေစာင့္ေရွာက္ေပါ့.."

"ဒယ္ဒီ မမွာရင္ေတာင္ ညီ့ကို က်ြန္ေတာ္ေစာင့္ေရွာက္မွာပါ"

ဒယ္ဒီက စိတ္ခ်သြားပုံြဖင့္ ေခါင္းတဆတ္ဆတ္ညိတ္သည္။

အသက္၄၀ ဆိုေပမယ့္ ဒယ္ဒီရုပ္က နည္းနည္းမွ က်သြားြခင္းမရွိ။ ထူးြခားတာက ေဖေဖနဲ့ လက္ထပ္ျပီး ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့

ဒယ္ဒီမ်က္နွာေပါ္က ျမင္ရခဲတဲ့ အျပုံးေတြကို ေပါေပါသီသီ

ေတြ့လာရတာပင္။

ဒယ္ဒီက သူငယ္ငယ္တည္းက ထိန္းေက်ာင္းေပးခဲ့ျပီး

ဘယ္သြားသြား ခ်န္ထားခဲ့တာမ်ိုးထက္ မ်ားေသာအားြဖင့္

ေခါ္သြားတတ္သည္က မ်ား၏။ ဒီအရြယ္ထိ သူလိုခ်င္မွန္သမ်ွ

ရေအာင္ြဖည့္စီးေပးတဲ့ ဒယ္ဒီကို သားတစ္ေယာက္အေနနဲ့

သူကလည္း ေပ်ာ္ေစခ်င္ခဲ့မိပါသည္။

[text_hash] => 995b01a3
)