Array
(
[text] =>

Uni

"ငလုံး ကျုပ်နောက်လိုက်ခဲ့ပေးပါလား "

"မင်းကဘယ်သွားမလို့လဲ "

"ပိတောက်ပန်းသွားခူးမလို့ "

"သွားမယ်"

သူတို့တောရဲ့တနေရာသို့ဝင်ပြီး ပိတောက်ပန်းအလုံလောက်ရတော့ ပြန်ထွက်လာသည့်ချိန်ကမှောင်ရီပျိုးစဖြစ်နေပြီ တဲကိုရောက်တော့မိုးပင်ချုပ်နေလေပြီ

"ဖေဖေ ဟို​မှာရေးရေး "

သူညွှန်ပြသည့်နေရာကိုကြည့်တော့ ပိတောက်ပန်းခက်တစ်ပုံနှင့် သူ့ညီ

"စိုးဆက် ဘာပါလာလဲသိလား "

"ပိတောက်ပ​န်းလေ "

"စိုးဆက်ကသိတာလား လေးလေးကမသိဘူးထင်တာ "

"ဥဟိန်းပြောပြတာ "

"စိုးဆက် ဒီဖက်လှည့် "

ပိတောက်ပန်းလာတော့ ထမင်းစားနေသူကအာရုံမလာတော့ ပိတောက်ပန်းနှင့်သားကိုတွဲမြင်တော့ တယောက်သောသူကိုမြင်ယောင်လာမိသည်

"လေးလေး သားခေါင်းမှာပန်ချင်လို့ "

"မရဘူးစိုးဆက် အခုကညရောက်နေပြီမနက်မှ ပန်နော်လေးလေး ရေထဲထည့်ပေးထားမယ် "

"ဟုတ် ၊ ဖေဖေသားဗိုက်ဝပြီ "

"အဲဆိုသွားကစားတော့ ဖေဖေစားအုံးမယ် လျှောက်မခုန်နဲ့နော် အခုမှထမင်းစားထားတာ "

"ဟုတ်ဦး "

သားကိုသေချာကြည့်ပြီး အရှေ့ကပိတောက်ပန်းဘက်ပြန်ရောက်သွားတော့ သူ၏မျက်လုံးထဲဟန်က ပိတောက်ပန်းအခက်လေးကိုခေါင်းတွင်ပတ်ပြီး သူ့ရှေ့တွင်ပြုံးရီနေလေသည်

"ဟန် "

ပြောလည်းပြော လွမ်းနေရသည့်အငွေ့သက်ကလေးကိုပြေးဖက်လိုက်ပြီး တင်းတင်းကျပ်ကျပ်ဖက်ထားလိုက်သည်

"ကျွန်တော်လွမ်းနေတာ ခများပြန်လာမယ်ထင်သားပဲ "

"ဟန်~ ဘာလဲ ကျွန်တော့်ကိုစိတ်နာနေတာလား "

"ဟန်တစ်ခုခုပြောလေ "

ဗန်း~

လူကိုကျစ်အောင်အောင်ဖက်ထားသူအားလွတ်နေသည့်လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ငရုတ်ခြောက်လှမ်းသည့်လင်ဗန်းကိုယူကာ အားပါပါရိုက်ချလိုက်သည်

အ့!

"မှတ်ပလား ဟန်မဟုတ်ဘူးကျုပ် ခများညီ "

ရုတ်ချည်းပြောင်းလဲသွားသောမြင်ကွင်းမှာ သူဖက်ထားတာဟန်မဟုတ်ဘဲ ထွေးဦးဖြစ်နေသည်

"မရီးကိုလွမ်းတာ ငါမပြောလိုဘူး မင်းစိတ်ကိုထိန်း "

"ငါဘယ်လိုထိန်းရမလဲ ပိတောက်ပန်းမြင်တာနဲ့ ဟန်နဲ့တွဲပြီးငါ့မျက်လုံးကမြင်လာတာ ငါတားမရဘူး "

"ကိုကြီးရာ "

"မင်းသိလားထွေးဦး ဒီပိတောက်ပန်းတွေကနှစ်တိုင်းမင်းမရီးခေါင်းပေါ်ငါတင်ပေးနေကြ တော်ပြီမစားတော့ဘူး မင်းသိမ်းလိုက် သားကိုလည်းမင်းသိပ်လိုက်တော့ "

အခန်းထဲရောက်တော့ စာအုပ်ကလေးဖွင့်လိုက်ပြီး

~ခေါင်းပေါ်ကပိတောက်

နားရွက်ကြားက ပိတောက်

ပိတောက်လည်ဆွဲနဲ့ဟန်က

မောင့်တွက် ငြိတွယ်ရာဖြစ်ပြီး

ပိတောက်ပန်းတွေနမ်းသလိုလိုနဲ့

ခိုးနမ်းခဲ့ရသည့်ပါးပြင်ကလေး

ပိတောက်တွေပွင့်ပြီဟန်..

နောက် ပိတောက်ပန်းဘယ်နှခါပွင့်ရင်

မောင်တို့ပြန်ဆုံမလဲ ~

~ခများကစချစ်မိတဲ့နေ့ကတည်းက

မောင်အရမ်းပင်ပန်းရတယ်၊

မင်းအတွက်နဲ့ မောင့်စိတ်တွေ

ပင်လယ်ပြင်ထဲကဝဲကယက်လို

မောင်ရုံးထွက်နိုင်မယ်ထင်ခဲ့တာ

တကယ်တမ်း မောင်သေဆုံးလို့

ဝိဉာဥ်ဖြစ်ရင်တောင် မင်းစီကမရုံးထွက်နိုင်မယ်မထင်တော့ဘူး..

...........

"အကိုငါတို့ဘယ်နားစခန်းချမလဲ "

သင်္ကြန်ပြီးဆယ်ရက်လောက်ကြာတော့ ကျေးဇူးတော်တောင်ကြားပြောင်းလာကြသည်

"ကားရပ်လို့ရတဲ့နေရာထိဝင်ပြီးအဲမှာနားမယ် ကျန်တာနောက်မှဆက်ပြောရအောင် "

သူတို့ကားလို့ရတဲ့နေရာနားထိ ကားထိုးလိုက်ပြီးအရင်ဆုံး လောပန်းတို့တွက်တဲထိုးဖို့ပြင်ရသည် မိန်းမသားတယောက်မှမပါ၍ အကာကွယ်အလုံခြုံဆုံးဖြစ်အောင်မလို ပြီးသည်နှင့် စက်တွေကားပေါ်ကထမ်းချကာ ခဏနားနေခိုက်

"ဖေဖေမောနေပြီလား "

"အပေါ်ကဖယ်စိုးဆက် ချွေးတွေနဲ့ဖေဖေမှာ့ "

"ဖေဖေချွေးကမွှေးတယ် "

"ဟေ့ရောင်စိုးဆက် ကပ်ချွဲမနေနဲ့ဟေ့ရောင်ဒီမှာမုန့်ဆိုင်မရှိဘူး "

"ကိုကြီး ငါလောပန်းနားခဏသွားအုံးမယ် "

"အေး "

သူ့တို့အလုပ်သမားတစ်စုက ကားအောက်မှာပဲဝင်နားပြီး လောပန်းတစ်စုရှိသည့် တဲကိုသူသွားလိုက်သည် ဟိုရောက်တော့ဦးသက်ပါရှိနေလေသည်

"လောပန်းတို့ကို ကျွန်တော်ပြောစရာရှိလို့ "

"ပြော"

"ဒီမှာက အဝင်ထွက်မလွယ်တော့ ကျွန်တော်ဆိုင်ထောင်ချင်လို့ နှစ်ပတ်တစ်ခါအပြင်ထွက်ရင်လိုအပ်တာလေးဝယ်အလားလို့ "

"ငါလည်းအဲကိစ္စကိုပြောနေတာထွေးဦး "

"ဦးသက်ကဘယ်လိုစီစဥ်ထားလဲ "

"ငါတို့လူတွေက အရက်မရှိရင်နေနိုင်တာမဟုတ်ဘူး ဆိုင်ထောင်တဲ့အခါကျရင် မုန့်နည်းနည်းနဲ့အရက်ဝယ်တင် "

"မင်းကလဲဆိုင်ထောင်ချင်တာဆိုတော့ ဒီဆိုင်ကိုမင်းလုပ် စားဖိုမှုးကိုလည်းတာဝန်ယူ ရွာသားတွေပြောတာက တောထဲမှာ အမဲလိုက်၊ မှိုရှာ၊ မျှစ်ရှာလူတွေလာတက်တယ် အဲဒီလိုလာရင်မင်းလိုက်သွား ငါလစာပိုပေးမယ် ပြီးတော့ဒီမှာငှက်ဖျားပေါတယ်လို့ကြားတယ် လိုအပ်တဲ့ဆေးအစုံဝယ်"

"ဟုတ်လောပန်း "

"ဖုန်းလိုင်းကလဲမမိဘူး "

"ဒီမှာတောင်မမိရင် တောင်ကြားထဲရောက်ရင်ပိုခက်မှာ တောင်ပေါ်တက်ရင်တော့ ဖုန်းပြောလို့ရတယ် "

"တော်သေးတယ်အကို ငါတို့ဆိုင်ကယ်နှစ်စီးယူလာလို့ "

"အင်း ~"

ထိုသို့ဖြင့်ဆိုင်ထောင်ဖို့ဖြစ်လာပြီး ဒီမှာပင်တစ်ညတည်းကြရသည်

"ကိုကြီး မင်းကားအောက်မှာအိပ် "

"ဟေ့ရောင်ကင်းကောင် ​ခြင်ဆေးယူလာလား "

"မေ့ခဲ့တယ် "

"ကောင်းရော "

"ပိုင်စိုးဆက်ဦး ဦးမင်းစီမှာအိပ်မလား "

"သားဖေနဲ့ဖက်အိပ်မှာ "

"အေးပါဖေချစ်ကလေးရယ် ၊ ထွေးဦး ငါ့စီမှာခြင်ဆေးလာယူ "

"ဟုတ်ကိုမင်းမင်း "

"ဖေဖေ သားလေအိမ်မက်ထဲမှာ ဒယ်ဒီကိုတွေ့တယ် သားကိုလိုက်မလားတဲ့ "

"ဒါကအိမ်မက်ပါကွာ "

ပိုင်းစိုးဦးတို့ပခက်နားတွင် ငဟိန်းနှင့် ထွေးဦးပါ အိပ်ကြလေသည်

"ဖေဖေ သားကိုပုံပြင်ပြောပြ "

"ဘာပုံပြင်ပြောပြရမလဲ "

"ယုန်လေးပုံပြင် "

"အင်း~သားကမျက်လုံးမှိတ်ပြီးနားထောင်နော် .. ဟိုးရှေးရှေးတုန်းက တောထဲမှာပျော်မြူးနေတဲ့ယုန်ဖြူလေးတစ်ကောင်ရှိသတဲ့..တနေ့မှာယုန်ဖြူလေးအစာစားနေတုန်း တစ်ယောက်ယောက်ကလာကြည့်နေတာ အဲဒါနဲ့ယုန်ဖြူလေးကလည်းလန့်ပြီးပြေးပါလေရော ယုန်ဖြူလေးကပြေးတော့ဟိုက လိုက်တာပေါ့....."

"ယုန်ဖြူလေးနောက်ကိုဘာလို့လိုက်တာလဲဟင် "

"အရူးကြီးက ယုန်ဖြူလေးကိုသဘောကျလို့လေ "

"အရူးကြီးက စားမလို့လား ယုန်ဖြူလေးသနားပါတယ် နော်ဦးဟိန်း "

"ဟေ့ရောင်ကင်းကောင် ယုန်ဖြူပုံပြင်ပြောတိုင်းမင်းအမှတ်လဲမရှိဘူး မေးပြီဖြေလိုက်တော့ "

"အရူးကြီးက ယုန်ဖြူလေးကိုအနားမှာခေါ်ထားတာ မျက်စိအောက်ကအပျောက်မခံဘူး ဘာလို့လဲဆိုတာသိလား ဖေဖေနဲ့သားလို့ပေါ့ "

"ဟီး..ဖေဖေကိုချစ် ဒယ်ဒီလည်းချစ် "

"အိပ်တော့ "

သားအိပ်ပျော်သွားတော့ အတွေးတစ်ချို့ကစတင်ဝင်ရောက်လာသည် 'တကယ်ပဲ သားကိုလာခေါ်မှာလားဟန် '

..........

ဖြူစွတ်စွတ်ကောင်းကင်ကြီးရယ် လယ်ကွင်းစိမ်းစိမ်းတွေနှင့် အမျိုးမည်မသိသောပန်းရနံတို့လည်းထုံလွှမ်းနေသေးသည်

"ဒါဘယ်နေရာလဲ ငါဘယ်ကိုရောက်လာတာလဲ "

လယ်ကွင်းကနေ ​လမ်းအသေးလေးအတိုင်းသူလျှောက်လာမိသည် အဘေးဘက်တွေကြည့်တော့ လေးဖက်လေးတန်အဆုံးမရှိသည့်စိမ်းစိုးစိုလယ်ကွင်းကျယ် သူဆက်လျှောက်လာတော့ သာယာသောတေးသံကလေးနှင့်ပန်းမွှေ့နံတစ်ခု 

~သစ်ရွက်နုတွေ ပွင့်ဝေနွေဦးမိုးရေ

ဘယ်ဆီလွင့်မလဲ ရွက်ကြွေအိုတို့ဘဝ

အမြဲစိမ်းလန်း လှပနိုင်ဖို့

ရွက်သစ်တို့အတွက် ဘေးဖယ်လွင့်ကြွေခရီး~

စက်ကလာသောအသံနှင့်မတူ ဆွေးမြေ့နေသလိုဩရှရှအသံလေး သူအသံလာရာသွားလိုက်တော့ ကော်ပတ်ရုပ်ကလေးအသက်ဝင်နေသလို စည်းချက်တိုင်းယိမ်းနွဲ့နေသည့် လူတစ်ဦး ရုတ်တရက်လှည့်ချိန်ဖြတ်ခနဲမြင်လိုက်ရသောမြင်ကွင်းက သူ့နှလုံးသားအားရိုက်ခတ်စေသည်

"ဟန် "

"ခများဘယ်သူလဲ "

ခများဆိုသည့်နာမ်စားက သူ့အားလှောင်ရီလာပြီး သူစိမ်းဆန်ဆန်ပြောဆိုနေပုံက မသိတဲ့လူအတိုင်း 'စိတ်ကောက်နေတာများလား '

"ဦးလေ မင်းရဲ့ဦး "

"မသိဘူး ဘယ်ကလဲ ဘာလာလုပ်တာလဲ ဘယ်လိုရောက်လာတာလဲ "

"အိုးဟိုး..အမေးတွေများလိုက်တာ အိမ်ပေါ်မခေါ်တော့ဘူးလား "

သူပြောတော့လည်း မျက်​​စောင်းတချက်ပင့်ကာအိမ်ပေါ်ခေါ်လေသည် တစ်ထပ်တိုက်သစ်သားအိမ်လေးမှ ဖိနပ်ထားသည့်နေရာကအစ ဧည့်ခန်းထဲထိအလွန်ကိုသန့်ရှင်းသန့်ရပ်လေသည် နံရံဆေးရေးတွေကအစအဖြူရောင်တွေချည်းသုံးထားသည် 'ဟန်ကအမဲကြိုက်တာလေ အကြိုက်ပြောင်းသွားတာများလား '

"ဒီကိုဘယ်လိုရောက်လာတာလဲ "

"မသိဘူး သီချင်းသံနောက်လိုက်ရင်းရောက်လာတာပဲ ဒါနဲ့ဟန်ကဘာလို့ဒီရောက်နေတာလဲ "

"ဒါငါ့အိမ် "

"ငါတဲ့ သူစိမ်းဆန်လိုက်တာ "

"ဒါပေါ့ ခများနဲ့ငါကသိမှမသိတာ "

"ကျုပ်စွန့်လွှတ်မိလို့ စိတ်ကောက်နေတာလား "

စကားလည်းပြော မျက်စိကလည်းနေရာပေါင်းစုံလိုက်ကြည့်ပြီးတနေရာတွင် အကြည့်တစ်စုံတို့ရပ်တန့်သွားသည်

"ဟန်~ ဒီမိန်းမဘယ်သူလဲ "

ပုံထဲတွင် ဟန်၏ပါးအား ပုံတွင်ပါသောမိန်းမကလေးကနမ်းနေသည် နောက်တစ်ပုံတွင် ၃နှစ်ရွယ်ကလေးငယ်ပုံ

"ဒီကလေးက "

ထိုချိန် ပုံတွင်ပါသောမိန်းကလေးလဲရောက်လာသည်

"ဖေဖေ "

ဖေဖေဆိုပြီး သူ့အနားရောက်လာသလိုမျက်နှာအစိတ်ပိုင်းတွေကိုလိုက်ကြည့်နေသေးသည်

"ဒယ်ဒီ ဖေဖေမလားဟင် မီးရဲ့ဖေဖေမလား "

"မင်းအဖေကသေပြီ "

"ဟုတ်ဘူး ဖေဖေမှဖေဖေအစစ် "

"နေပါအုံး.. ဟန်..ဘာတွေလဲ.. သူကဘာလို့ကျုပ်ကိုအဖေခေါ်နေတာလဲ "

"သိပ်သိချင်နေလား ဟမ်~ငါတို့သားအဖကို ခများစွန့်ပစ်လိုက်တာလေ "

"မဟုတ်ဘူး...နော်...ဒီကလေးမရှိဘူးလေ အခုကရောဘယ်လိုကြီးလာတာလဲ "

"ငါ့သားဘယ်မှာလဲ "

"ဖေဖေ ကိုကြီးရော "

"မသိဘူး ကျုပ်ဘာမှမသိဘူး..အား.........မလာနဲ့.... ကျုပ်သားကိုမခေါ်သွားနဲ့.. ကျုပ်တောင်းပန်ပါတယ်......"

"မီးက ကိုကြီးကိုတွေ့ချင်နေတာ ကိုကြီးခေါ်သွားမှာ "

"မရဘူး မင်းလဲငါ့သမီးမဟုတ်ဘူး ငါ့မှာသားတစ်ယောက်ပဲ...... မင်းကရော ကျုပ်ဟန်မဟုတ်ဘူး.... မင်းဘယ်သူလဲ "

"ငါက ဟန်ပဲ ငါ့သားငါလာခေါ်တာ "

"မရဘူး... မခေါ်ပါနဲ့ .....အီး.....ဟီး.....ကျုပ်မှာသားတယောက်ပဲရှိတာ ခေါ်သွားလို့မရဘူး "

"ကိုကြီးကိုထည့်လိုက်ပါ "

"မရဘူး!!!!!!!!! "

အား!!!!!!!!!!

"ကိုကြီး!!"

"ဟေ့ရောင် ပိုင်စိုးဦး "

သူ့နားထဲ သူ့ညီခေါ်သံကြားတော့ သားမပါအောင် ပြောခိုင်းရမယ်

"ထွေးဦး ငါ့သားလာခေါ်နေတယ်"

သူအော်ပြောနေသော်လည်း စကားသံကမထွက်လာ သူ့ညီခေါ်သံကိုသာကြားနေရသည် နောက်တော့ငဟိန်း၏အသံပါကြားနေရပြီး သူပြောသော်လည်း စကားလုံးတို့ကအပြင်ထွက်မလား

"ဖေဖေ"

'သား 'ဟုတ်တယ် ငါ့သားအသံပဲ အသံကဘယ်နားကလဲ ခေါ်သွားမှာဆိုသည့်အသံတွေကလည်းကျယ်လောင်လာသလို တစ်ချက်တစ်လေမှ သား၏အသံအားကြားရသည်

"ဖေဖေ "

ဟုတ်တယ် အသံကဒီဘက်က ၊ အသံလာရာအတိုင်းသူလိုက်သွားနေမိပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကအလင်းတစ်စလောက်ပင်မမြင်ရ မှောင်ပိန်းနေသည်

"ဖေဖေ "

"သား!!!!!! "

သားကိုအသကုန်အော်ခေါ်ကာ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်တော့ သူ့မျက်နှာရှေ့ ထွေးဦးနှင့်ငဟိန်းကကြောင်စိစိ မျက်နှာတစ်ဝိုက်တွင်လည်းချွေးစေးတို့ပြန်ကာ အသက်ရှူမြန်နေပြီး ဘာဖြစ်သွားမှန်းမသိ

"ထွေးဦး ငါ့သားရော "

"ဖေဖေ "

"သား... သား.ဖေဖေစီမှာနေရမယ်နော် ဘယ်မှမသွားရဘူး... ဘယ်သူနောက်မှမလိုက်ရဘူး... သားသာဖေဖေကိုထားသွားရင် ဖေဖေရင်ကွဲရလိမ့်မယ် "

ကလေးမျက်နှာအားလက်နှစ်ဖက်ဖြင့်ကိုင်ကာ တတွတ်တွတ်ပြောနေသည့်အကိုကိုကြည့်ပြီး ငိုချမိသည်

"မင်းပါငိုနေလို့မဖြစ်ဘူး ထွေးဦး "

"ဒါမဲ့ငဟိန်းရာ ကျုပ်အကိုတစ်ယောက်လုံး ဒီလိုဖြစ်နေတာ ညီဖြစ်တဲ့ကျုပ်မကြည့်နိုင်ဘူး ၊ ကျုပ်ဘယ်လိုနှစ်သိမ့်ပေးရမလဲကျုပ်မသိဘူး "

"ကြိုးစားကြည့်စမ်းပါ ပိုင်ထွေးဦး "

တဖန် အကိုဘက်လှည့်ကြည့်တော့ သားကိုတင်းနေအောင်ဖက်ထားလေသည်

"ကိုကြီး..သားက မင်းနဲ့ကျုပ်တို့စီကထွက်သွားလို့မရပါဘူး.. မင်းအိမ်မက်မက်နေတာ "

"မဟုတ်ဘူး ..ဟန်ကသေချာပေါက်လာခေါ်မှာ ပြီးတော့သမီး..ငါ့သမီးလဲရှိတယ် "

"ကင်းကောင် မင်းမှာစိုးဆက်လေးတစ်ယောက်ပဲရှိတာလေ မင်းစိတ်ထဲစွဲနေတာပါကွာ... မင်းသားလည်းအခုမင်းဘေးမှာရှိနေတာပဲ "

'ဟုတ်တယ် ' သားက ငါ့စီမှာပဲရှိတယ် ၊ သမီးလဲမရှိဘူး ၊ ဒါအိမ်မက်

"ဖေဖေရေ.. "

လေးနှစ်ကျော်ကျော်ကလေးက လူကြီးကိစ္စတွေမသိပေမဲ့ ဖအေဆင်မပြေမြင်တော့ တိတ်တိတ်ကလေးသာနေပြီး အခုလည်းရေခွက်လေးကိုင်ကာ..

"ဖေ့သားတော်လိုက်တာ.. "

ကလေးနှင့်အပြန်လှန်ပြောဆိုနေပြီး တည်ငြိမ်လာစရှိသော်အကိုအားကြည့်ကာ သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်

"ကိုကြီး ထတော့နေရာမှာတဲအရင်ဝင်ထိုးရမယ် "

"အင်း ငါလာမယ်.. "

"သားဒီမှာပဲ ဖိုးဖိုးတို့နဲ့နေခဲ့နော် ဖေဖေအလုပ်ခွင်သွားရမယ် "

"ဟုတ် ဖေဖေ"

မျက်နှာကပြာကယာသစ်ပြီး အလုပ်နေရာထဲအကုန်ဝင်ကြတော့ စိုးဆက်တယောက်သာကျန်ခဲ့လေသည်

"ဖိုးဖိုးတို့နဲ့ ဦးမင်း စိုးဆက်လာတယ် "

"တယောက်တည်းလားစိုးဆက် "

"ဟုတ် ဖေဖေကဒီမှာနေခဲ့တဲ့ "

"ဘာစားပြီးပြီလဲ "

"စားရသေးဘူး "

စိုးဆက်တို့ထုံစံအတိုင်း လည်ပင်း၌ရေဗူးအလှလေးဆွဲထားရင် အဲဒါကိုကိုးဖျော်ထားတာဖြစ်သည် သူကြည့်တော့ စိုးဆက်ကရိပ်မိသည့်အလား

"ဦးဟိန်းက ကိုးတွေဖျော်ပေးခဲ့တာ "

"အချိုတွေနေ့တိုင်းစားနေတာ သွားပိုးစားမှာမကြောက်ဘူးလား "

"ကြောက်ဘူး ဖေဖေက တစ်နေ့နှစ်ခါသွားတိုက်ပေးတယ် "

"ညကအိပ်ပျော်ရဲ့လား စိုးဆက် "

"ပျော်တယ် ဖေဖေကလေ အိမ်မက်ဆိုးတွေမက်နေတယ် "

"ဖိုးဖိုးမျိုး "

"ဟေ!"

"ဘာလို့ဒယ်ဒီက ဖေဖေနဲ့သားကိုပစ်ခဲ့တာလဲဟင် သားကိုမချစ်လို့လား "

"မဟုတ်ပါဘူးကွာ မင်းဒယ်ဒီကမင်းကိုအရမ်းချစ်တာ "

"ဒါဆိုဘာလို့ ဖေဖေနဲ့သားကိုပစ်ခဲ့တာလဲ ဖေဖေဆိုရင်နေ့တိုင်းခိုးငိုနေတာ သားလာရင်ဟိုဘက်လှည့်ပြီးမျက်ရည်တွေသုတ်သုတ်နေတာ ဘာလို့လဲ..ဒယ်ဒီကမချစ်လို့ပေါ့ "

"မဟုတ်တာကွာ သားကြီးလာရင်သိလာမှာပေါ့ အဲခါကြရင် သားဒယ်ဒီကိုလည်းအပစ်မတင်ရဘူး သားဖေဖေကိုလည်းမမုန်းရဘူး "

"ဖိုးလည်းမကောင်းဘူး ၊ ဦးမင်းလဲမကောင်းဘူး ၊ လေးလေး ၊ ဦးဟိန်း ၊ ဦးလုံး ၊ ဦးစီတို့ရော သားမေးရင် သားကြီးလာမှသိမယ်လို့ ဘာလို့ပြောကြတာလဲ အီး..ဟီး..မကောင်းဘူး..ဘယ်သူမှမကောင်းဘူး..ဒယ်ဒီကြောင့် ဖေဖေကငိုနေရတာ.. ဒယ်ဒီကိုမချစ်ဘူး... ဖေဖေ့ကိုနေ့တိုင်းငိုအောင်လုပ်တယ် "

"စိုးဆက်. လာ..ဦးမင်းနဲ့သွားကစားမယ် "

"သားဘာသာနေချင်လို့ လွှတ်ထားပေး "

"တောထဲလျှောက်မသွားရဘူး "

"ဟုတ် "

သူတို့လွှတ်ချလိုက်တော့ မျက်ရည်တွေသုတ်လိုက်ပြီး ကားအောက်သို့ဝင်သွားလေသည်

"ဘကြီး စိုးဆက်လေးဝမ်းနည်းသွားပြီ "

"အင်း~လေးနှစ်မပြည့်တပြည့်ကလေးက မိဘတွေကိုတော့မှတ်မိနေပြီး အဲအရွယ်မှာ ဖအေတစ်ယောက်ကမရှိတော့ဘူး တခြားသူတွေလို အဖေနဲ့အမေကလည်းမဟုတ် အဖေနှစ်ယောက်ကမွေးလာတဲ့ကလေး ကင်းကောင်ကြီးက နှစ်ယောက်စလုံးရဲ့မေတ္တာပေးနေပါစေအုံး တစ်ယောက်ချင်းပေးတာနဲ့မှမတူတာ ကျန်ခဲ့တဲ့ဖအေတစ်ယောက်ကလည်း ခံစားနေရတာ ဘယ်ကြည့်ရက်မလဲ "

"ကင်းကောင်တို့ အနာဂတ်ကဘယ်လိုဖြစ်လာမလဲ တွေးလို့တောင်မရဲဘူး "

"စိုးဆက်လေးနားလည်လာရင် ရှင်းပြပေးရမှာပေါ့ "

.........

"နော်...နော်....နော်...ကိုယ်စားချင်တာ "

"မရပါဘူးဆို "

"အာ~ဇရစ်ချဥ်ဟင်းလေးစားချင်တာကို အဲလောက်ခက်ရတာလဲ "

"နဲနဲလေးပဲရမယ် "

"မရဘူးလေ စားမှတော့ အဝပေါ့"

"မစားနဲ့တော့ "

"စားမယ်..နဲနဲလေးစားရလည်း နည်းလား "

"အကို့ကိုပြောစရာရှိတယ် "

"ပြောလေ "

"ကျွန်တော်တို့ရိုက်မဲ့ ဇာတ်လမ်းကို အကိုကလေးမွေးပြီးမှကြော်ငြာတင်ရအောင် ပြီးတာနဲ့ချက်ချင်းရိုက်မလား "

"အင်း~ကိုယ်လည်းအဲလိုတွေးထားတယ် တစ်ခုရှိတယ် အခုကအသစ်တွေပါတော့သရုပ်ဆောင်ကောင်းကောင်းမရဘူး မရိုက်ခင်ရယ်ဟာဇယ်လုပ်ထားရမယ် ပြီးတော့မင်းသားကိုလည်းသေချာလေးပြောထားလိုက် ဇာတ်ကားရိုက်စဥ်တွင်းဘယ်ကမ်းလှမ်းချက်မှလက်မခံဖို့ "

"အဲတွက်စိတ်ချ ကျွန်တော်မင်းသားကိုမနေ့ကတည်းကပြောထားပြီးသား "

တီး..တီလ်~

"ဝေဟင် ဘယ်သူလာတာလဲ သွားကြည့်ပါအုံး "

"ဟုတ်အကို "

ဝေဟင်ထွက်သွားပြီမကြာလိုက် ပြန်ရောက်လာသည်

"ခေတ် "

"ယဥ် နေကို "

"အွန်း~ ထမင်းစားနေတာလား အိုး.. ဇရစ်ချဥ်ဟင်းလေး..."

"ခေတ်ရေ ငါလည်းစားချင်တယ် "

"မရဘူးနေကို ငါတောင်ဝေဟင်စီမှာ မနည်းပြောထားရတာ"

"ခေတ် နင်ဂျုတီဒိတ်ကဘယ်တော့ "

"6.17. "

"မလိုတော့ဘူးပဲ "

"အင်း~ငါးရက်ကြိုတက်မလားလို့ "

"ကောင်းတာပေါ့ အိမ်မှာဆိုဘာလုပ်လို့ဘာကိုင်ရမှန်းသိတာမဟုတ်ဘူး "

"ခေတ်လည်းမွေးတော့မှာဆိုတော့ ငါထိုင်းသွားမဲ့ကိစ္စစဥ်းစားရတော့မယ် "

"ဘာလို့ "

"နင်ကလေးမွေးတဲ့ချိန်ငါရှိနေမှဖြစ်မှာပေါ့ "

"အမလေး ပြောဆိုနေပုံက မသိရင်ဗိုက်ထဲကကလေးကနင့်ကလေးအတိုင်းပဲ "

"ငါဖေဖေလုပ်မှာ "

"နင်ကဖေဖေလုပ်ရင် ငါကခေါင်းကိုင်မေမေလုပ်မယ် "

"နန်းတွင်းကားရိုက်နေတယ်ထင်သလား "

ဗိုက်တယောက်ကို အလယ်မှာထားပြီး သူတို့နှစ်ယောက်ကအပ်ကြောင်းထပ်နေသောအကြောင်းရာဖြင့် စကားများနေကြလေသည်

"ခေတ် မင်းသားကဘယ်သူတွေလဲ "

"အခုရေပန်းစားနေတဲ့ မင်းအထွဋ် နဲ့ လူရွေးပွဲကဒရမ်မာကင်း သူရရမောင် "

"လိုက်တော့လိုက်သားပဲ.. "

"နေကိုရေ.. ငါလေ Choco cakeလေးစားချင်တယ် "

"ရော့.. "

ဟန်ပြောသည်နှင့် Chocolate cake အသေးလေးကိုစားပွဲခုံပေါ်တင်ပေးလာသည်

"ယဥ်ရေ.. "

"ရော့.. "

"နင့်အကျင့်ငါသိလို့ ဝယ်လာပေးတာ "

နောက်ထပ်စားပွဲပေါ်ရောက်လာသည့် Chocolate Tea တစ်ဗူး

"ငါတို့လာရင် မှာတက်လို့ဝယ်လာပေးတာနော် များများသောက် ဒီလောက်အချိုတွေစားတာ ဆီးချိုမတက်တာကံကောင်း "

"အေးလေနော် "

"မင်းတို့နှစ်ယောက်က တည့်တော့လည်းချက်ချင်း "

သူပြောတော့မှ မျက်စောင်းပြိုင်တူထိုးကာ ဆန့်ကျင်ရာဘက်စီလှည့်သွားကြသည်

............

"နှစ်ယောက်ထမ်းလေ မနိုင်ဘူး "

"ကင်းကောင် မင်းအရှေ့ကထမ်း "

အလယ်ကစက်အိမ်အား နိုင်လွန်ကြိုးအကြီးနဲ့သေချာချည်လိုက်ပြီး ဝါးလုံးနှင့်ကလန့်ထိုးကာနှစ်ယောက်ထမ်းရတော့သည်

"ကင်းကောင်ဘေးမှာ တစ်ယောက်ဝင်တွဲလေ "

ကင်းကောင် စက်မထမ်းသည့်ဘက်ခြမ်းကို လူတစ်ယောက်ထပ်ဝင်ကာ ပခုံးကနေတွဲရတော့သည်

"ဦးမင်း စိုးဆက်ကိုစောင့်အုံး "

"စိုးဆက်မြေလျှောတယ် ဖြေးဖြေး "

လောပန်း သုံးယောက်က ဆိုင်ကယ်နှစ်စီးဖြင့်လိုက်ဖို့ပြင်နေစဥ် ပိုင်စိုးဆက်ဦးက အိတ်ကြီးတစ်အိတ်ဆွဲကာ လမ်းပင်မလျှောက်နိုင်

"စိုးဆက် ဘာအိတ်လဲမောင် "

"ကစားစရာ "

"ဘာ!!! ဒီအိတ်ကလေ "

"ဟုတ် အားလုံးဝယ်ပေးထားတာကို ဖေဖေကဒီအိတ်နဲ့ထည့်ပေးထားတာ အဲဒါစိုးဆက်မလျှောက်နိုင်ဘူး ဦးမင်းခေါ်နော်.. "

"မခေါ်ဘူး.. နေခဲ့ မင်းကစားစရာတွေနဲ့ တဲတစ်တဲပြည့်လောက်တယ် "

"စိုးဆက်သာနေခဲ့ရင် ဖေဖေက ထားခဲ့တဲ့သူကိုစိတ်ဆိုးလိုက်မယ် ပြီးတော့ စိုးဆက်လမ်းမလျှောက်နိုင်ဘူး လမ်းလျှောက်ရင်လည်း တောကောင်သေးလေးတွေ ချစ်စရာကောင်းတဲ့မျက်နှာလေးကို ရန်တွေ့ကြလိမ့်မယ် "

ကို့ဂုဏ်ကိုဖော် မျက်နှာလေးကိုပါလက်ဖျားနှင့်တောက်လိုက်သေးတော့ လောပန်းတစ်စု ရီကြတော့သည်

"လာ..လာ..အမွှေစိန်.. ဟိုရောက်ရင်ဖေဖေက မောနေမှာ သားကဂရုစိုက်ပေးလိုက်နော် "

"ဦးမင်းသိလား ဖေဖေကပြောတယ် 'ငါ့သား မျက်နှာတွေ့ရင်ကို ဖေဖေကအမောပြေပြီ ' တဲ့ "

မင်းက မင်းဒယ်ဒီနဲ့တူတာကိုလို့တော့မပြောလိုက်

"အတက်ပ "

........

မိုးချုပ်စတွင် ဖြစ်လေသည်

စက်တွေလည်းအကုန်သယ်ယူပြီးပြီ မနက်ဖြန် စက်ဆင်ရမည် သူတို့အားလုံး​​ေမြ နေရာရှင်းလင်းသည်နှင့် ရေချိုးတော့ မိုးပင်ချုပ်သွားသည်

"စိုးဆက် ထမင်းစားမယ် "

ထမင်းစားဖို့ခေါ်နေသည်မှာ ဆယ်ခေါက်ပြည့်တော့မည် ဖုန်းကဂိမ်းကိုသာသဲကြီးမဲကြီးဆော့နေလေသည်

ဖြောင်း~

အ့!

"ငါ့လိ့ဖြစ်လာရိုက်လား "

အရက်သောက်တုန်း ရုတ်တရက်အဆော်ခံရတော့ ပြင်ဆင်ချိန်မရ နာသွားသောဂုတ်ကိုသာပွတ်နေရသည်

"မင်းဖုန်းပေးထားလို့ ငါ့သားအခုထိထမင်းမစားသေးဘူး "

"နောက်ကျနေပြီကို "

"ဪ~ကျုပ်ကရောအားယားနေလို့လို့လား ကျွေးဖို့ခေါ်တော့ ဖုန်းပဲဆော့နေတာကို သွားခေါ်အခု "

"ကလေးတယောက်တည်း ပျင်းနေမှာစိုးလို့ပေးထားတာပါကွာ ခေါ်ပေးရင်ရပြီမလား "

ခဏကြာတော့ ငဟိန်းနှင့်အတူကလေးကပါလာသည်

"မင်းကျွေးလိုက် "

"ဟာ~ ဟေ့ရောင် မလုပ်နဲ့ မင်းအဖေ မင်းကျွေးပေါ့ "

"ငါအရက်သောက်ချင်ပြီး ငါ့သားထမင်းစားနောက်ကျတာ မင်းလုပ်တာ မင်းကျွေး "

"ငါလည်းသောက်မှာဆို "

"လျှာထပ်ရှည်ရင် တပတ်.. "

"သား.ဦးဟိန်းခွံ့မယ်နော် "

တပတ်တိတိ ဆိုရော စကားကချက်ချင်းကိုပြောင်းသွားသည် ကျင်းသားတွေစိတ်ညစ်ရဆုံးအချိန်က စိုးဆက်ကိုထမင်းခွံ့တဲ့ချိန်ဖြစ်သည်

"ဥဟိန်း...မနက်ဖြန်အလုပ်လုပ်ရမှာလား "

"စက်တွေပဲဆင်ရမှာ မျောစင်ဆောက်ရမယ် ဘာလို့လဲ "

စိုးဆက်ကိုထမင်းကျွေးတိုင်း တစ်လုပ်တစ်ခွန်းမေးတက်သည် တစ်ခါတစ်လေ ပေါက်ကရမေးကွန်းတွေမေးတက်သလို ကိုယ်ကလည်းဖြေချင်ရာဖြေ

"ဟိုမှာလို သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ဆော့လို့မရဘူးလား "

"စိုးဆက် သူတို့ကပလောက်မှာကျန်ခဲ့ပြီ ဒီမှာကတောပဲရှိတာ မင်းလေးလေးအားတယ် သူ့နဲ့ဆော့ "

"ဥဟိန်း သားကိုချစ်လား "

"ချစ်တာပေါ့ အကုန်လုံးကသားကိုချစ်တယ် "

"အဲဆိုမိန်းမ မယူနဲ့ "

"ဟ~အချိန်တန်ရင်တော့ယူမှာပေါ့ "

"မရဘူး သားကိုယူ "

"ကလေးက ကလေးလိုနေလေ ငါကမိန်းမယူမှာ "

"သားကိုယူပါဆို "

"မင်းကို သာငါစောင့်နေရရင် အသက်ကြီးပြီးသင်္ချိုင်းခြေကြွပြီ နေစမ်းပါအုံးကွ မင်းကဘာလို့းမိန်းမ မယူခိုင်းတာလဲ "

"မသိဘူး သားသိတာ ဦးဟိန်းမိန်းမမယူရဘူး "

"ယူကိုယူမှာ "

ပါးစပ်နားရောက်နေသည့်ထမင်းလုပ်ကို မစားတော့ဘဲ ကိုယ်ပေါ်ကဆင်းပြေးတော့ ပိုင်စိုးဦးမမြင်ခင် လိုက်ရတော့သည်

"စိုးဆက်လေးရေ "

".........."

"မခေါ်တော့ဘူးလား... "

"..........."

"ဟေ့ရောင် ငဟိန်း ကျွေးပြီးပြီလား "

"ကောက်သွားပြီ "

"မင်းကဘာလုပ်လိုက်တာလဲ "

" ' ငါ့ကိုမိန်းမ မယူနဲ့တဲ့သူ့ကိုယူ' တဲ့လေ ငါကမိန်းမပဲယူမယ်ပြောလို့ကောက်သွားတာ "

"မင်းကလဲ ကလေးနဲ့အပြိုင်ပြောနေရလား စိတ်ချမ်းသာအောင်ပြောပေါ့ ငါ့သားအကြောင်းသိရဲ့သားနဲ့ "

မှောင်မိုက်တဲ့ညအခါဝယ် အမဲရောင်ကိုစီခြယ်ထားတဲ့ကောင်းကင်ထက် လခြမ်းကွဲလေးက တစ်စွန်းတစ်စပါဝင်ထားသည်

ရွှတ်!

ဟင်း..~ .....ရွှတ်!

"မင်းအရက်နံ့ မနံဘူးဘူးလား "

"ဖေဖေ့ကိုယ်က အရက်နံ့ကမွှေးတယ်"

'ဦးကိုယ်က အရက်နံ့ကိုသဘောကျတယ် ' အရက်သောက်ရာကပြန်လာတိုင်း တရွှတ်ရွှတ်နမ်းပြီးပြောနေကြစကားလေးက လေထဲကနေပျောက်ကွယ်လုလု..

ဘုန်း~

အ့!

"စိုးဆက် ဘာလို့ရိုက်တာတုန်း "

"သားပြောနေတာ ဖေမှမကြားဘဲ "

"ပြန်ပြော "

"သားတွက်လေ မနက်ဖြန် အပင်အောက်မှာ ကွပ်ပစ်လုပ်ပေးလို့ "

"မင်းလေးလေးလုပ်ခိုင်း ဖေမအားဘူး "

"လေးလေးပြောတယ် ဈေးသွားမယ်တဲ့ "

"လိုက်သွားပေါ့ ကရင်ပြည်နယ်က ကောင်မလေးတွေစိတ်ကြိုက်ကြည့်ခဲ့ "

"ဖေဖေ "

"အင်း~"

"ဖေဖေလို့ "

"ပြော "

"ညမလေးလိုချင်တယ် "

"မင်းဒယ်ဒီရှိမှ ညမလေးကရမှာပေါ့ "

"အဲဆို ဒယ်ဒီခေါ်ပေး "

"စိုးဆက် ဘာလို့အခုမှညမလေးကိုလိုချင်နေရတာလဲ "

"ဦးစီကပြောတယ် မင်းကစားဖော်လိုချင်ရင် မွေးခိုင်းပြောလို့ "

အပြင်ကွပ်ပစ်၌ စိုးဆက်က ပိုင်စိုးဦး၏ကိုယ်ပေါ်မှောက်လျက်သား အိပ်နေလေသည်

"ဖေ သားအိပ်ချင်ပြီ "

"ဒီမှာအိပ် "

လက်မောင်းပေါ် အိပ်ခိုင်းလိုက်တော့ ဂျီမကျတော့ပဲ ချက်ချင်းဝင်အိပ်တော့သည်

"ကိုကြီး သားအိပ်ပြီလား "

"လာခေါ်သွား ငါနေအုံးမှာ "

သူ့ဘေးက သားကို ဒူးထောက်ကွေးချီသွားပြီး ငဟိန်းကသူ့ဘေးနား ရောက်လာသည်

"ကင်းကောင် "

"အင်း ~"

"ကလေးက နောက်နှစ်ဆိုကျောင်းထားလို့ရပြီ မင်းဘာလုပ်မလဲ ဒီတိုင်းမင်းအနားမှာဘဲနေခိုင်းမှာလား "

"ဝန်းသိုပို့မယ် ထွေးဦးနဲ့တူတူ ငါတော့အလုပ်လိုက်အုံးမှာ "

"အင်း ~အခုချိန်လောက်ဆို ဆက်ဟန်ဘယ်လိုနေရမလဲမသိဘူးနော် "

"မြို့လယ်ခေါင်ရဲ့တိုက်အမြင့်ကနေ ညရဲ့အလှကိုကြည့်နေမှာပေါ့ "

"တကယ်လို့ ဆက်ဟန်ကမင်းစီပြန်မလာခဲ့ရင်ရော "

"ဘယ်တော့မှမပြောင်းလဲတဲ့ငါ့အဖြေက သူပြန်မလာရင်ငါလိုက်ခေါ်မယ် "

"မင်းဇာတ်မင်းကနိုင်ရင်ပြီးတာပဲ မနက်ဖြန်အလုပ်စောဆင်းရမယ် အိပ်ယာဝင်နောက်မကျစေနဲ့ "

"ငါအိပ်ယာဝင်နောက်ကျခြင်းက အကျင့်ဖြစ်နေပြီ "

"အကျင့်ကိုလူကလုပ်တာ မင်းပုံစံလည်းမင်းကြည့် မျက်တွင်းတွေဝင်နေပြီ ဆံပင်ကလည်းဂုတ်ထောက် မင်းပုံစံကိုပြောရရင် တာဇံနဲ့တူတူပဲ "

"ပြုပြင်ချင်စိတ်မရှိဘူး ဟန်လာမှသူ့လက်နဲ့ပြုပြင်တာခံချင်တယ် "

"အေးပါကွာ "

"ငါပြီးရင်လိုက်ခဲ့မယ် မင်းသွားနှင့် "

'မင်းအဆင်မှပြေရဲ့လားဟန် နောက်လဆိုခများမွေးနေ့ ကျုပ်ကောင်းကောင်းကြီးမှတ်မိတယ် ပြောစရာစကားလုံးတွေအများကြီးရှိတာမို့ မင်းပြန်လာမှဖြစ်မှာ '

အလုပ်တွေဖိလုပ်နေမိတယ်

ကျုပ်အာရုံထဲ ကျုပ်မျက်လုံးထဲ

ခများပုံရိပ်တွေအချိန်တိုင်းပြည့်နှက်နေလို့

ကျုပ်ကျင်းဆင်းတိုင်း ကင်းတဲစောင့်နေတက်တဲ့ပုံရိပ် ထမင်းဝိုင်း၊

ရေတွင်းတွေ၊ လှေကထစ်တွေ၊

ခများနဲ့အတူရှိခဲ့ဖူးတဲ့

နေရာတစ်ခုချင်းစီကိုမြင်တိုင်း

ကျုပ်ရင်တွေနာရပါတယ်

ခများဝတ်ခဲ့တဲ့ကျုပ်အင်္ကျီတွေမှာ

စွဲထင်ခဲ့တဲ့မင်းကိုယ်သင်းနံလေးကို

ကျုပ်သဘောကျတယ် ခများကိုလဲလွမ်းတယ်

မောင် မင်းပါးမို့မို့လေးကိုနမ်းချင်တယ်

ညဘက်တွေမင်းကိုဖက်အိပ်ချင်တယ်

မနက်စာအတူစားမယ်

မင်းတွက်မောင်ကိုကိုးတွေနေ့တိုင်းဖျော်ပေးမယ်

မင်းသိလားဟန် သားကဟန်နဲ့အကြိုက်တူတယ်

ကိုကိုးဆိုအရမ်းကြိုက်တာ

မောင်နေ့တိုင်းဖျော်ပေးရတယ်

ထွေးဦးဖျော်ရင်လည်းမကြိုက်ဘူး

ခများသားက...

..........

"ဖေဖေ သားသွားမယ်နော် "

"လေးလေးအနားမှာပဲနေနော် လျှောက်မသွားနဲ့ "

"ဟုတ်ဖေဖေ"

"ကင်းကောင်ရာ ငါလည်းပါတယ်ဟ "

"ငါပါတာကိုကစိတ်ပူတာ မင်းက မိန်းမချောချောလှလှတွေ့ရင် လိုက်ကြောင်နေတဲ့ကောင် ငါ့ညီကဈေးဝယ်ရမှာ ငါ့သားသာတစ်ခုခုဖြစ်တယ်ဆိုရင် အစီ မင်းခေါင်းတွက် ဓားမပါကြိုရှာလာ "

"ကလေးတယောက်ကိုတော့ ငါဂရုစိုက်နိုင်တယ်နော် မင်းသာအလုပ်မှာအာရုံလေးထား"

"အစီ သွားမယ် "

ကားကအပြင်မှာဖြစ်တာကြောင့် မင်းမင်းရယ် ၊ အစီရယ် ၊ ထွေးဦးနှင့် သားထွက်သွားမှ စက်ဆင်သည့်နေရာရောက်တော့သည်

"ပိုင်စိုးဦး တစ်ယောက်တည်းဖြစ်လား "

"တယောက်နေခဲ့ "

"အဆင်မပြေဘူး ရေစက်ကရေမတက်ဘူး "

"အစီလည်းပါသွားပြီ ဦးနိုင်ဝင်းကိုလွှတ်လိုက်မယ် "

စက်အင်ဂျင်တွေပါကိုင်လိုက်ရတော့ အမဲဆီတွေက တကိုယ်လုံးရစရာမရှိ

သူတို့အားလုံးပြီးချိန်ဆို နေ့လယ်ပင်ရောက်နေပြီ ထမင်းချက်သမားမရှိတော့ သူဌေးကိုယ်တိုင်မီးဖိုချောင်ဝင်ရသည့်အခြေနေ

"ကင်းကောင် ငါ့မှာမုန့်ရှိတယ် "

"တော်ပါ ကျုပ်အရက်ပဲသောက်ချင်တာ "

"လက်ကျန်တွေလည်းမနေ့ကဖြတ်လိုက်ပြီ ဈေးသွားတဲ့လူတွေကဘာလို့အဲလောက်ကြာရတာလဲ "

"လာပါပြီကွာ "

"ဟေ့ရောင်တွေပစ္စည်းတွေလာသယ်ပေး "

"မင်းတို့ဘာလို့အဲလောက်ကြာရတာလဲမောင် "

"ဟင်းစားတပတ်စာ ဝယ်ပြီးဆိုင်တွက်ဝယ်ရသေးတယ် ဒီချိန်ရောက်တာကံကောင်း "

"ဖေဖေဗိုက်ဆာပြီလား "

"ဆာတာပေါ့ မင်းရော ဘာစားထားလဲ "

"မင်းသားမပြောနဲ့ ဈေးထဲကအမကြီးတယောက်ဆိုင်မှာဝင်ထိုင်နေတာ ငါတို့ဝယ်ပြီးတဲ့အထိပဲ "

"သူများကိုအားနားစရာ ဘာထိုင်လုပ်နေတာတုန်း ဖေပြောတယ်လေ လေးလေးအနောက်ကိုလိုက်နေပါဆိုတာကို "

"အဲအမကချောချောလေး ဖေဖေရဲ့ ပြီးတော့လေ စိုးဆက်စားတာပိုက်ဆံမယူဘူး ဖေဖေတွက်ပဲယူတယ် "

"မင်းသားဘယ်လောက်စားလာလဲမေးအုံး "

"ဘာတွေစားလာလဲ ပြောပါအုံး "

ခပ်ပွပွအင်္ကျီလေးကိုဗိုက်ကထိနေလေသည်

"ကြက်ဆီထမင်း ၊ ဆိုင်ဖျော်ကတစ်ခွက် အီကြာကွေးကနှစ်ချောင်း "

"ဘုရား သူများဆိုင်မှာအဲလောက်စားရသလား ကိုယ်နဲ့သိတာလဲမဟုတ် "

"သားပိုက်ဆံပေးတယ်သူမယူတာ ပြီးတော့ သားရဲ့အနမ်းလှလှလေးပေးလိုက်ရတယ် "

"ဪ~ငါမင်းကိုမနိုင်တော့ဘူး ပိုင်စိုးဆက်ဦးရေ "

ထွေးဦးက ဆိုင်ပစ္စည်းတွေချနေပြီး သားကငဟိန်းနားရောက်နေသည် သူ့အတွက်လို့သတိတရဝယ်လာသည်ခေါက်ဆွဲကြော်လေးကိုဖွင့်စားမည်အလုပ်..

"ထွေးဦး!!!!"

"ဗျာ "

"မင်းဘာစားထားလဲ "

"ဘာစားရမှာ သွားကတည်းကကျုပ်မှာဈေးလိုက်ဝယ်နေရတာကို "

"လာစားမလား ငါတစ်ဝက်ချန်ထားပေးမယ် "

"မလုပ်ပါနဲ့ မင်းသားသိရင် ကျုပ်ကိုကောက်နေလိမ့်မယ် အစီဝယ်လာပေးလားမသိဘူးကျုပ်တွက်ရှိတယ် "

"အင်း ~ပြီးရော "

သူ့ညီဘက်မျက်နှာမူပြီး အရှေ့ဘက်ပြန်လှည့်တော့ ဟန်ကသူ့အရှေ့ရောက်နေလေသည်

'ဟန်.. ဘယ်ကနေဘယ်လို '

'ဟန်က ဦးအနားမှာအမြဲရှိတယ်လေ '

'မောင်အရမ်းပျော်သွားပြီ စားမလားဟန် မောင်ခွံပေးမယ် သားက မောင့်အတွက်ဝယ်လာပေးတာလေ '

'သားကတော်လိုက်တာ '

'ဒါပေါ့ မင်းကမွေးထားတဲ့ကလေးလေ '

အစားကိုရှေ့မှာထားပြီးစကားတတွတ်တွတ်ပြော ရီနေသော ပိုင်စိုးဦးကိုကြောင်ကြည့်နေပြီးမှ သတိရကာ ထွေးဦးအား လက်တို့ရတော့သည်

"ကိုကြီး "

"ဟန်~ မောင့်ဟန် "

"ဘယ်မှာလဲမရီးက "

"ဒီမှာအရှေ့မှာ အခုလေးတင်ရှိသေးတာ "

"မဟုတ်တာကွာ မင်ထင်ယောင်ထင်မှားဖြစ်နေတာ "

"မင်းကြောင့် ငါ့ဟန်မရှိတော့ဘူး "

ခွပ် ~

ပိုင်စိုးဦး၏ထိုးချက်ကြောင့် ထွေးဦးက နောက်ပြန်ကျသွားပြီး ငဟိန်းနှင့် အစီက ဝင်ဆွဲပြီး ထွေးဦးကိုမူ ငလုံးကလာထူရသည်

"ပိုင်စိုးဦး မင်းစိတ်ထိန်းစမ်း "

"သူကြောင့် ကျုပ်ဟန်မရှိတော့ဘူး "

ဆက်ထိုးဖို့လုပ်နေသူကို နှစ်ယောက်သားချုပ်ထားရသည်

ပါးစပ်ထဲကငန်ကျိကျိအရသာအရ နှုတ်ခမ်းပေါက်သွားပြီသိသော်လည်းအကိုအားစိတ်မဆိုးနိုင်

"ကိုကြီး စိတ်ထိန်းစမ်းပါကွာ မရီးကမရှိဘူး "

"မဟုတ်ဘူး ငါ့ဟန့်ငါ့စီလာတယ် "

အား!!!!!!!

ဂလွမ်း~

"ပိုင်စိုးဦးမင်းမောနေပြီ ရေသောက် "

ရေသောက်ပြီးသိပ်မကြာလိုက် ပိုင်စိုးဦးတစ်ယောက် မြေပေါ်သို့ကျတော့သည်

"ကိုကြီး!!!"

"ဟေ့ရောင် ငလုံး မင်းကျုပ်အကိုဘာတိုက်လိုက်တာလဲ "

"ဘာမီတွန် ဆေးကများလို့ ညနေလောက်မှနိုးလိမ့်မယ် "

"ဘာ!!!"

"ဟေ့ရောင် ငလုံးဘာလို့အဲလိုလုပ်တာလဲ "

"အဲလိုမလုပ်ရင် ဟိုကောင်ဆက်ထိုးမှာလေ ပြီးတော့ ဟန်.

ဟန်..ဟန်..လိုက်မေးတော့မှာ ဘယ်သူမှထပ်ခါတလဲလဲမဖြေနိုင်ဘူး မကြည့်ရက်ဘူးကွာအဲတော့အိပ်ခိုင်းလိုက် နိုးရင်သူ့ဘာသာဆင်ပြေသွားလိမ့်မယ် "

ထို့နောက် လူစုခွဲကြပြီး အကိုအား အိပ်ယာပေါ်တင်ပေးခဲ့ရသည် တူကိုကြည့်တော့ ဘာမှမသိမျက်လုံးပေကလပ်ပေကလပ်နှင့်

..........

"အဲကောင်က ရူးသွားပြီ"

"လင်တရူးလေ "

ဟားလ်....ဟား....ဟာလ်.....

ခွမ်း~

အရက်ဝိုင်းတည်နေသည့် ကျင်းသားအသစ်သုံး​ယောက်နားသွားကာ အဲထဲမှတယောက်ကိုအရက်ပုလင်းနှင့်ရိုက်ခွဲလိုက်သည်

"မင်း!!!! "

"ဆက်ပြောလေ ငါ့အကို ကိုအရူးလို့ဆက်ပြောရင်အခုလိုပုလင်းနဲ့ရိုက်မှာမဟုတ်ဘူး နံကြားထဲဓားမြှောင်ဝင်လာမယ် "

"ထွေးဦး ဘာလို့အမြဲတမ်းလက်ပါချင်နေရတာလဲ "

"​ကိုကြီးနိုးပြီ ဘယ်လိုနေသေးလဲ ၊ မူးနေလား ၊ ကျုပ်ဘာလုပ်ပေးရမလဲ "

"ဖြေးဖြေးမေးစမ်းပါကွာ ဘာမှမဖြစ်ဘူး ငါတောင်အိပ်ရေးဝသွားသေးတယ် "

"ဒီကောင်တွေက မင်းကိုအရူးလို့ပြောနေတာမခံနိုင်လို့ ရိုက်လိုက်တာ "

"သူတို့ပြောလည်းပြောချင်စရာပဲကိုကွာ ငါ့ကိုငါတောင် တစ်ခါတလေရူးနေပြီလို့ခံစားရတယ် "

"မဟုတ်တာဗျာ... "

"ငါလေ ဟန်ကိုအရမ်းသတိရတာပဲ "

"ကိုကြီးရာ.. ကျုပ်လဲဘယ်လိုပြောရမှန်းတောင်မသိတော့ဘူး "

အရင်ကလိုတက်တက်ကြွကြွမရှိသည့် အကိုက အခုလည်းမှိုင်ကျသွားပြီး အထဲပြန်ဝင်သွားသည်

*Please is Vote and comment *

........................................................................

Zaw

"ငလုံး က်ဳပ္ေနာက္လိုက္ခဲ့ေပးပါလား "

"မင္းကဘယ္သြားမလို႔လဲ "

"ပိေတာက္ပန္းသြားခူးမလို႔ "

"သြားမယ္"

သူတို႔ေတာရဲ႕တေနရာသို႔ဝင္ၿပီး ပိေတာက္ပန္းအလုံေလာက္ရေတာ့ ျပန္ထြက္လာသည့္ခ်ိန္ကေမွာင္ရီပ်ိဳးစျဖစ္ေနၿပီ တဲကိုေရာက္ေတာ့မိုးပင္ခ်ဳပ္ေနေလၿပီ

"ေဖေဖ ဟိုမွာေရးေရး "

သူၫႊန္ျပသည့္ေနရာကိုၾကည့္ေတာ့ ပိေတာက္ပန္းခက္တစ္ပုံႏွင့္ သူ႕ညီ

"စိုးဆက္ ဘာပါလာလဲသိလား "

"ပိေတာက္ပန္းေလ "

"စိုးဆက္ကသိတာလား ေလးေလးကမသိဘူးထင္တာ "

"ဥဟိန္းေျပာျပတာ "

"စိုးဆက္ ဒီဖက္လွည့္ "

ပိေတာက္ပန္းလာေတာ့ ထမင္းစားေနသူကအာ႐ုံမလာေတာ့ ပိေတာက္ပန္းႏွင့္သားကိုတြဲျမင္ေတာ့ တေယာက္ေသာသူကိုျမင္ေယာင္လာမိသည္

"ေလးေလး သားေခါင္းမွာပန္ခ်င္လို႔ "

"မရဘူးစိုးဆက္ အခုကညေရာက္ေနၿပီမနက္မွ ပန္ေနာ္ေလးေလး ေရထဲထည့္ေပးထားမယ္ "

"ဟုတ္ ၊ ေဖေဖသားဗိုက္ဝၿပီ "

"အဲဆိုသြားကစားေတာ့ ေဖေဖစားအုံးမယ္ ေလွ်ာက္မခုန္နဲ႕ေနာ္ အခုမွထမင္းစားထားတာ "

"ဟုတ္ဦး "

သားကိုေသခ်ာၾကည့္ၿပီး အေရွ႕ကပိေတာက္ပန္းဘက္ျပန္ေရာက္သြားေတာ့ သူ၏မ်က္လုံးထဲဟန္က ပိေတာက္ပန္းအခက္ေလးကိုေခါင္းတြင္ပတ္ၿပီး သူ႕ေရွ႕တြင္ၿပဳံးရီေနေလသည္

"ဟန္ "

ေျပာလည္းေျပာ လြမ္းေနရသည့္အေငြ႕သက္ကေလးကိုေျပးဖက္လိုက္ၿပီး တင္းတင္းက်ပ္က်ပ္ဖက္ထားလိုက္သည္

"ကြၽန္ေတာ္လြမ္းေနတာ ခမ်ားျပန္လာမယ္ထင္သားပဲ "

"ဟန္~ ဘာလဲ ကြၽန္ေတာ့္ကိုစိတ္နာေနတာလား "

"ဟန္တစ္ခုခုေျပာေလ "

ဗန္း~

လူကိုက်စ္ေအာင္ေအာင္ဖက္ထားသူအားလြတ္ေနသည့္လက္တစ္ဖက္ျဖင့္ င႐ုတ္ေျခာက္လွမ္းသည့္လင္ဗန္းကိုယူကာ အားပါပါရိုက္ခ်လိဳက္သည္

အ့!

"မွတ္ပလား ဟန္မဟုတ္ဘူးက်ဳပ္ ခမ်ားညီ "

႐ုတ္ခ်ည္းေျပာင္းလဲသြားေသာျမင္ကြင္းမွာ သူဖက္ထားတာဟန္မဟုတ္ဘဲ ေထြးဦးျဖစ္ေနသည္

"မရီးကိုလြမ္းတာ ငါမေျပာလိုဘူး မင္းစိတ္ကိုထိန္း "

"ငါဘယ္လိုထိန္းရမလဲ ပိေတာက္ပန္းျမင္တာနဲ႕ ဟန္နဲ႕တြဲၿပီးငါ့မ်က္လုံးကျမင္လာတာ ငါတားမရဘူး "

"ကိုႀကီးရာ "

"မင္းသိလားေထြးဦး ဒီပိေတာက္ပန္းေတြကႏွစ္တိုင္းမင္းမရီးေခါင္းေပၚငါတင္ေပးေနၾက ေတာ္ၿပီမစားေတာ့ဘူး မင္းသိမ္းလိုက္ သားကိုလည္းမင္းသိပ္လိုက္ေတာ့ "

အခန္းထဲေရာက္ေတာ့ စာအုပ္ကေလးဖြင့္လိုက္ၿပီး

~ေခါင္းေပၚကပိေတာက္

နား႐ြက္ၾကားက ပိေတာက္

ပိေတာက္လည္ဆြဲနဲ႕ဟန္က

ေမာင့္တြက္ ၿငိတြယ္ရာျဖစ္ၿပီး

ပိေတာက္ပန္းေတြနမ္းသလိုလိုနဲ႕

ခိုးနမ္းခဲ့ရသည့္ပါးျပင္ကေလး

ပိေတာက္ေတြပြင့္ၿပီဟန္..

ေနာက္ ပိေတာက္ပန္းဘယ္ႏွခါပြင့္ရင္

ေမာင္တို႔ျပန္ဆုံမလဲ ~

~ခမ်ားကစခ်စ္မိတဲ့ေန႕ကတည္းက

ေမာင္အရမ္းပင္ပန္းရတယ္၊

မင္းအတြက္နဲ႕ ေမာင့္စိတ္ေတြ

ပင္လယ္ျပင္ထဲကဝဲကယက္လို

ေမာင္႐ုံးထြက္နိုင္မယ္ထင္ခဲ့တာ

တကယ္တမ္း ေမာင္ေသဆုံးလို႔

ဝိဉာဥ္ျဖစ္ရင္ေတာင္ မင္းစီကမ႐ုံးထြက္နိုင္မယ္မထင္ေတာ့ဘူး..

...........

"အကိုငါတို႔ဘယ္နားစခန္းခ်မလဲ "

သၾကၤန္ၿပီးဆယ္ရက္ေလာက္ၾကာေတာ့ ေက်းဇူးေတာ္ေတာင္ၾကားေျပာင္းလာၾကသည္

"ကားရပ္လို႔ရတဲ့ေနရာထိဝင္ၿပီးအဲမွာနားမယ္ က်န္တာေနာက္မွဆက္ေျပာရေအာင္ "

သူတို႔ကားလို႔ရတဲ့ေနရာနားထိ ကားထိုးလိုက္ၿပီးအရင္ဆုံး ေလာပန္းတို႔တြက္တဲထိုးဖို႔ျပင္ရသည္ မိန္းမသားတေယာက္မွမပါ၍ အကာကြယ္အလုံၿခဳံဆုံးျဖစ္ေအာင္မလို ၿပီးသည္ႏွင့္ စက္ေတြကားေပၚကထမ္းခ်ကာ ခဏနားေနခိုက္

"ေဖေဖေမာေနၿပီလား "

"အေပၚကဖယ္စိုးဆက္ ေခြၽးေတြနဲ႕ေဖေဖမွာ့ "

"ေဖေဖေခြၽးကေမႊးတယ္ "

"ေဟ့ေရာင္စိုးဆက္ ကပ္ခြၽဲမေနနဲ႕ေဟ့ေရာင္ဒီမွာမုန့္ဆိုင္မရွိဘူး "

"ကိုႀကီး ငါေလာပန္းနားခဏသြားအုံးမယ္ "

"ေအး "

သူ႕တို႔အလုပ္သမားတစ္စုက ကားေအာက္မွာပဲဝင္နားၿပီး ေလာပန္းတစ္စုရွိသည့္ တဲကိုသူသြားလိုက္သည္ ဟိုေရာက္ေတာ့ဦးသက္ပါရွိေနေလသည္

"ေလာပန္းတို႔ကို ကြၽန္ေတာ္ေျပာစရာရွိလို႔ "

"ေျပာ"

"ဒီမွာက အဝင္ထြက္မလြယ္ေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ဆိုင္ေထာင္ခ်င္လို႔ ႏွစ္ပတ္တစ္ခါအျပင္ထြက္ရင္လိုအပ္တာေလးဝယ္အလားလို႔ "

"ငါလည္းအဲကိစၥကိုေျပာေနတာေထြးဦး "

"ဦးသက္ကဘယ္လိုစီစဥ္ထားလဲ "

"ငါတို႔လူေတြက အရက္မရွိရင္ေနနိုင္တာမဟုတ္ဘူး ဆိုင္ေထာင္တဲ့အခါက်ရင္ မုန့္နည္းနည္းနဲ႕အရက္ဝယ္တင္ "

"မင္းကလဲဆိုင္ေထာင္ခ်င္တာဆိုေတာ့ ဒီဆိုင္ကိုမင္းလုပ္ စားဖိုမႈးကိုလည္းတာဝန္ယူ ႐ြာသားေတြေျပာတာက ေတာထဲမွာ အမဲလိုက္၊ မွိုရွာ၊ မွ်စ္ရွာလူေတြလာတက္တယ္ အဲဒီလိုလာရင္မင္းလိုက္သြား ငါလစာပိုေပးမယ္ ၿပီးေတာ့ဒီမွာငွက္ဖ်ားေပါတယ္လို႔ၾကားတယ္ လိုအပ္တဲ့ေဆးအစုံဝယ္"

"ဟုတ္ေလာပန္း "

"ဖုန္းလိုင္းကလဲမမိဘူး "

"ဒီမွာေတာင္မမိရင္ ေတာင္ၾကားထဲေရာက္ရင္ပိုခက္မွာ ေတာင္ေပၚတက္ရင္ေတာ့ ဖုန္းေျပာလို႔ရတယ္ "

"ေတာ္ေသးတယ္အကို ငါတို႔ဆိုင္ကယ္ႏွစ္စီးယူလာလို႔ "

"အင္း ~"

ထိုသို႔ျဖင့္ဆိုင္ေထာင္ဖို႔ျဖစ္လာၿပီး ဒီမွာပင္တစ္ညတည္းၾကရသည္

"ကိုႀကီး မင္းကားေအာက္မွာအိပ္ "

"ေဟ့ေရာင္ကင္းေကာင္ ျခင္ေဆးယူလာလား "

"ေမ့ခဲ့တယ္ "

"ေကာင္းေရာ "

"ပိုင္စိုးဆက္ဦး ဦးမင္းစီမွာအိပ္မလား "

"သားေဖနဲ႕ဖက္အိပ္မွာ "

"ေအးပါေဖခ်စ္ကေလးရယ္ ၊ ေထြးဦး ငါ့စီမွာျခင္ေဆးလာယူ "

"ဟုတ္ကိုမင္းမင္း "

"ေဖေဖ သားေလအိမ္မက္ထဲမွာ ဒယ္ဒီကိုေတြ႕တယ္ သားကိုလိုက္မလားတဲ့ "

"ဒါကအိမ္မက္ပါကြာ "

ပိုင္းစိုးဦးတို႔ပခက္နားတြင္ ငဟိန္းႏွင့္ ေထြးဦးပါ အိပ္ၾကေလသည္

"ေဖေဖ သားကိုပုံျပင္ေျပာျပ "

"ဘာပုံျပင္ေျပာျပရမလဲ "

"ယုန္ေလးပုံျပင္ "

"အင္း~သားကမ်က္လုံးမွိတ္ၿပီးနားေထာင္ေနာ္ .. ဟိုးေရွးေရွးတုန္းက ေတာထဲမွာေပ်ာ္ျမဴးေနတဲ့ယုန္ျဖဴေလးတစ္ေကာင္ရွိသတဲ့..တေန႕မွာယုန္ျဖဴေလးအစာစားေနတုန္း တစ္ေယာက္ေယာက္ကလာၾကည့္ေနတာ အဲဒါနဲ႕ယုန္ျဖဴေလးကလည္းလန့္ၿပီးေျပးပါေလေရာ ယုန္ျဖဴေလးကေျပးေတာ့ဟိုက လိုက္တာေပါ့....."

"ယုန္ျဖဴေလးေနာက္ကိုဘာလို႔လိုက္တာလဲဟင္ "

"အ႐ူးႀကီးက ယုန္ျဖဴေလးကိုသေဘာက်လိဳ႕ေလ "

"အ႐ူးႀကီးက စားမလို႔လား ယုန္ျဖဴေလးသနားပါတယ္ ေနာ္ဦးဟိန္း "

"ေဟ့ေရာင္ကင္းေကာင္ ယုန္ျဖဴပုံျပင္ေျပာတိုင္းမင္းအမွတ္လဲမရွိဘူး ေမးၿပီေျဖလိုက္ေတာ့ "

"အ႐ူးႀကီးက ယုန္ျဖဴေလးကိုအနားမွာေခၚထားတာ မ်က္စိေအာက္ကအေပ်ာက္မခံဘူး ဘာလို႔လဲဆိုတာသိလား ေဖေဖနဲ႕သားလို႔ေပါ့ "

"ဟီး..ေဖေဖကိုခ်စ္ ဒယ္ဒီလည္းခ်စ္ "

"အိပ္ေတာ့ "

သားအိပ္ေပ်ာ္သြားေတာ့ အေတြးတစ္ခ်ိဳ႕ကစတင္ဝင္ေရာက္လာသည္ 'တကယ္ပဲ သားကိုလာေခၚမွာလားဟန္ '

..........

ျဖဴစြတ္စြတ္ေကာင္းကင္ႀကီးရယ္ လယ္ကြင္းစိမ္းစိမ္းေတြႏွင့္ အမ်ိဳးမည္မသိေသာပန္းရနံတို႔လည္းထုံလႊမ္းေနေသးသည္

"ဒါဘယ္ေနရာလဲ ငါဘယ္ကိုေရာက္လာတာလဲ "

လယ္ကြင္းကေန လမ္းအေသးေလးအတိုင္းသူေလွ်ာက္လာမိသည္ အေဘးဘက္ေတြၾကည့္ေတာ့ ေလးဖက္ေလးတန္အဆုံးမရွိသည့္စိမ္းစိုးစိုလယ္ကြင္းက်ယ္ သူဆက္ေလွ်ာက္လာေတာ့ သာယာေသာေတးသံကေလးႏွင့္ပန္းေမႊ႕နံတစ္ခု

~သစ္႐ြက္ႏုေတြ ပြင့္ေဝႏြေဦးမိုးေရ

ဘယ္ဆီလြင့္မလဲ ႐ြက္ေႂကြအိုတို႔ဘဝ

အၿမဲစိမ္းလန္း လွပနိုင္ဖို႔

႐ြက္သစ္တို႔အတြက္ ေဘးဖယ္လြင့္ေႂကြခရီး~

စက္ကလာေသာအသံႏွင့္မတူ ေဆြးေျမ့ေနသလိုဩရွရွအသံေလး သူအသံလာရာသြားလိုက္ေတာ့ ေကာ္ပတ္႐ုပ္ကေလးအသက္ဝင္ေနသလို စည္းခ်က္တိုင္းယိမ္းႏြဲ႕ေနသည့္ လူတစ္ဦး ႐ုတ္တရက္လွည့္ခ်ိန္ျဖတ္ခနဲျမင္လိုက္ရေသာျမင္ကြင္းက သူ႕ႏွလုံးသားအားရိုက္ခတ္ေစသည္

"ဟန္ "

"ခမ်ားဘယ္သူလဲ "

ခမ်ားဆိုသည့္နာမ္စားက သူ႕အားေလွာင္ရီလာၿပီး သူစိမ္းဆန္ဆန္ေျပာဆိုေနပုံက မသိတဲ့လူအတိုင္း 'စိတ္ေကာက္ေနတာမ်ားလား '

"ဦးေလ မင္းရဲ႕ဦး "

"မသိဘူး ဘယ္ကလဲ ဘာလာလုပ္တာလဲ ဘယ္လိုေရာက္လာတာလဲ "

"အိုးဟိုး..အေမးေတြမ်ားလိုက္တာ အိမ္ေပၚမေခၚေတာ့ဘူးလား "

သူေျပာေတာ့လည္း မ်က္ေစာင္းတခ်က္ပင့္ကာအိမ္ေပၚေခၚေလသည္ တစ္ထပ္တိုက္သစ္သားအိမ္ေလးမွ ဖိနပ္ထားသည့္ေနရာကအစ ဧည့္ခန္းထဲထိအလြန္ကိုသန့္ရွင္းသန့္ရပ္ေလသည္ နံရံေဆးေရးေတြကအစအျဖဴေရာင္ေတြခ်ည္းသုံးထားသည္ 'ဟန္ကအမဲႀကိဳက္တာေလ အႀကိဳက္ေျပာင္းသြားတာမ်ားလား '

"ဒီကိုဘယ္လိုေရာက္လာတာလဲ "

"မသိဘူး သီခ်င္းသံေနာက္လိုက္ရင္းေရာက္လာတာပဲ ဒါနဲ႕ဟန္ကဘာလို႔ဒီေရာက္ေနတာလဲ "

"ဒါငါ့အိမ္ "

"ငါတဲ့ သူစိမ္းဆန္လိုက္တာ "

"ဒါေပါ့ ခမ်ားနဲ႕ငါကသိမွမသိတာ "

"က်ဳပ္စြန့္လႊတ္မိလို႔ စိတ္ေကာက္ေနတာလား "

စကားလည္းေျပာ မ်က္စိကလည္းေနရာေပါင္းစုံလိုက္ၾကည့္ၿပီးတေနရာတြင္ အၾကည့္တစ္စုံတို႔ရပ္တန့္သြားသည္

"ဟန္~ ဒီမိန္းမဘယ္သူလဲ "

ပုံထဲတြင္ ဟန္၏ပါးအား ပုံတြင္ပါေသာမိန္းမကေလးကနမ္းေနသည္ ေနာက္တစ္ပုံတြင္ ၃ႏွစ္႐ြယ္ကေလးငယ္ပုံ

"ဒီကေလးက "

ထိုခ်ိန္ ပုံတြင္ပါေသာမိန္းကေလးလဲေရာက္လာသည္

"ေဖေဖ "

ေဖေဖဆိုၿပီး သူ႕အနားေရာက္လာသလိုမ်က္ႏွာအစိတ္ပိုင္းေတြကိုလိုက္ၾကည့္ေနေသးသည္

"ဒယ္ဒီ ေဖေဖမလားဟင္ မီးရဲ႕ေဖေဖမလား "

"မင္းအေဖကေသၿပီ "

"ဟုတ္ဘူး ေဖေဖမွေဖေဖအစစ္ "

"ေနပါအုံး.. ဟန္..ဘာေတြလဲ.. သူကဘာလို႔က်ဳပ္ကိုအေဖေခၚေနတာလဲ "

"သိပ္သိခ်င္ေနလား ဟမ္~ငါတို႔သားအဖကို ခမ်ားစြန့္ပစ္လိုက္တာေလ "

"မဟုတ္ဘူး...ေနာ္...ဒီကေလးမရွိဘူးေလ အခုကေရာဘယ္လိုႀကီးလာတာလဲ "

"ငါ့သားဘယ္မွာလဲ "

"ေဖေဖ ကိုႀကီးေရာ "

"မသိဘူး က်ဳပ္ဘာမွမသိဘူး..အား.........မလာနဲ႕.... က်ဳပ္သားကိုမေခၚသြားနဲ႕.. က်ဳပ္ေတာင္းပန္ပါတယ္......"

"မီးက ကိုႀကီးကိုေတြ႕ခ်င္ေနတာ ကိုႀကီးေခၚသြားမွာ "

"မရဘူး မင္းလဲငါ့သမီးမဟုတ္ဘူး ငါ့မွာသားတစ္ေယာက္ပဲ...... မင္းကေရာ က်ဳပ္ဟန္မဟုတ္ဘူး.... မင္းဘယ္သူလဲ "

"ငါက ဟန္ပဲ ငါ့သားငါလာေခၚတာ "

"မရဘူး... မေခၚပါနဲ႕ .....အီး.....ဟီး.....က်ဳပ္မွာသားတေယာက္ပဲရွိတာ ေခၚသြားလို႔မရဘူး "

"ကိုႀကီးကိုထည့္လိုက္ပါ "

"မရဘူး!!!!!!!!! "

အား!!!!!!!!!!

"ကိုႀကီး!!"

"ေဟ့ေရာင္ ပိုင္စိုးဦး "

သူ႕နားထဲ သူ႕ညီေခၚသံၾကားေတာ့ သားမပါေအာင္ ေျပာခိုင္းရမယ္

"ေထြးဦး ငါ့သားလာေခၚေနတယ္"

သူေအာ္ေျပာေနေသာ္လည္း စကားသံကမထြက္လာ သူ႕ညီေခၚသံကိုသာၾကားေနရသည္ ေနာက္ေတာ့ငဟိန္း၏အသံပါၾကားေနရၿပီး သူေျပာေသာ္လည္း စကားလုံးတို႔ကအျပင္ထြက္မလား

"ေဖေဖ"

'သား 'ဟုတ္တယ္ ငါ့သားအသံပဲ အသံကဘယ္နားကလဲ ေခၚသြားမွာဆိုသည့္အသံေတြကလည္းက်ယ္ေလာင္လာသလို တစ္ခ်က္တစ္ေလမွ သား၏အသံအားၾကားရသည္

"ေဖေဖ "

ဟုတ္တယ္ အသံကဒီဘက္က ၊ အသံလာရာအတိုင္းသူလိုက္သြားေနမိၿပီး ပတ္ဝန္းက်င္ကအလင္းတစ္စေလာက္ပင္မျမင္ရ ေမွာင္ပိန္းေနသည္

"ေဖေဖ "

"သား!!!!!! "

သားကိုအသကုန္ေအာ္ေခၚကာ မ်က္လုံးဖြင့္လိုက္ေတာ့ သူ႕မ်က္ႏွာေရွ႕ ေထြးဦးႏွင့္ငဟိန္းကေၾကာင္စိစိ မ်က္ႏွာတစ္ဝိုက္တြင္လည္းေခြၽးေစးတို႔ျပန္ကာ အသက္ရႉျမန္ေနၿပီး ဘာျဖစ္သြားမွန္းမသိ

"ေထြးဦး ငါ့သားေရာ "

"ေဖေဖ "

"သား... သား.ေဖေဖစီမွာေနရမယ္ေနာ္ ဘယ္မွမသြားရဘူး... ဘယ္သူေနာက္မွမလိုက္ရဘူး... သားသာေဖေဖကိုထားသြားရင္ ေဖေဖရင္ကြဲရလိမ့္မယ္ "

ကေလးမ်က္ႏွာအားလက္ႏွစ္ဖက္ျဖင့္ကိုင္ကာ တတြတ္တြတ္ေျပာေနသည့္အကိုကိုၾကည့္ၿပီး ငိုခ်မိသည္

"မင္းပါငိုေနလို႔မျဖစ္ဘူး ေထြးဦး "

"ဒါမဲ့ငဟိန္းရာ က်ဳပ္အကိုတစ္ေယာက္လုံး ဒီလိုျဖစ္ေနတာ ညီျဖစ္တဲ့က်ဳပ္မၾကည့္နိုင္ဘူး ၊ က်ဳပ္ဘယ္လိုႏွစ္သိမ့္ေပးရမလဲက်ဳပ္မသိဘူး "

"ႀကိဳးစားၾကည့္စမ္းပါ ပိုင္ေထြးဦး "

တဖန္ အကိုဘက္လွည့္ၾကည့္ေတာ့ သားကိုတင္းေနေအာင္ဖက္ထားေလသည္

"ကိုႀကီး..သားက မင္းနဲ႕က်ဳပ္တို႔စီကထြက္သြားလို႔မရပါဘူး.. မင္းအိမ္မက္မက္ေနတာ "

"မဟုတ္ဘူး ..ဟန္ကေသခ်ာေပါက္လာေခၚမွာ ၿပီးေတာ့သမီး..ငါ့သမီးလဲရွိတယ္ "

"ကင္းေကာင္ မင္းမွာစိုးဆက္ေလးတစ္ေယာက္ပဲရွိတာေလ မင္းစိတ္ထဲစြဲေနတာပါကြာ... မင္းသားလည္းအခုမင္းေဘးမွာရွိေနတာပဲ "

'ဟုတ္တယ္ ' သားက ငါ့စီမွာပဲရွိတယ္ ၊ သမီးလဲမရွိဘူး ၊ ဒါအိမ္မက္

"ေဖေဖေရ.. "

ေလးႏွစ္ေက်ာ္ေက်ာ္ကေလးက လူႀကီးကိစၥေတြမသိေပမဲ့ ဖေအဆင္မေျပျမင္ေတာ့ တိတ္တိတ္ကေလးသာေနၿပီး အခုလည္းေရခြက္ေလးကိုင္ကာ..

"ေဖ့သားေတာ္လိုက္တာ.. "

ကေလးႏွင့္အျပန္လွန္ေျပာဆိုေနၿပီး တည္ၿငိမ္လာစရွိေသာ္အကိုအားၾကည့္ကာ သက္ျပင္းခ်နိဳင္ေတာ့သည္

"ကိုႀကီး ထေတာ့ေနရာမွာတဲအရင္ဝင္ထိုးရမယ္ "

"အင္း ငါလာမယ္.. "

"သားဒီမွာပဲ ဖိုးဖိုးတို႔နဲ႕ေနခဲ့ေနာ္ ေဖေဖအလုပ္ခြင္သြားရမယ္ "

"ဟုတ္ ေဖေဖ"

မ်က္ႏွာကျပာကယာသစ္ၿပီး အလုပ္ေနရာထဲအကုန္ဝင္ၾကေတာ့ စိုးဆက္တေယာက္သာက်န္ခဲ့ေလသည္

"ဖိုးဖိုးတို႔နဲ႕ ဦးမင္း စိုးဆက္လာတယ္ "

"တေယာက္တည္းလားစိုးဆက္ "

"ဟုတ္ ေဖေဖကဒီမွာေနခဲ့တဲ့ "

"ဘာစားၿပီးၿပီလဲ "

"စားရေသးဘူး "

စိုးဆက္တို႔ထုံစံအတိုင္း လည္ပင္း၌ေရဗူးအလွေလးဆြဲထားရင္ အဲဒါကိုကိုးေဖ်ာ္ထားတာျဖစ္သည္ သူၾကည့္ေတာ့ စိုးဆက္ကရိပ္မိသည့္အလား

"ဦးဟိန္းက ကိုးေတြေဖ်ာ္ေပးခဲ့တာ "

"အခ်ိဳေတြေန႕တိုင္းစားေနတာ သြားပိုးစားမွာမေၾကာက္ဘူးလား "

"ေၾကာက္ဘူး ေဖေဖက တစ္ေန႕ႏွစ္ခါသြားတိုက္ေပးတယ္ "

"ညကအိပ္ေပ်ာ္ရဲ႕လား စိုးဆက္ "

"ေပ်ာ္တယ္ ေဖေဖကေလ အိမ္မက္ဆိုးေတြမက္ေနတယ္ "

"ဖိုးဖိုးမ်ိဳး "

"ေဟ!"

"ဘာလို႔ဒယ္ဒီက ေဖေဖနဲ႕သားကိုပစ္ခဲ့တာလဲဟင္ သားကိုမခ်စ္လို႔လား "

"မဟုတ္ပါဘူးကြာ မင္းဒယ္ဒီကမင္းကိုအရမ္းခ်စ္တာ "

"ဒါဆိုဘာလို႔ ေဖေဖနဲ႕သားကိုပစ္ခဲ့တာလဲ ေဖေဖဆိုရင္ေန႕တိုင္းခိုးငိုေနတာ သားလာရင္ဟိုဘက္လွည့္ၿပီးမ်က္ရည္ေတြသုတ္သုတ္ေနတာ ဘာလို႔လဲ..ဒယ္ဒီကမခ်စ္လို႔ေပါ့ "

"မဟုတ္တာကြာ သားႀကီးလာရင္သိလာမွာေပါ့ အဲခါၾကရင္ သားဒယ္ဒီကိုလည္းအပစ္မတင္ရဘူး သားေဖေဖကိုလည္းမမုန္းရဘူး "

"ဖိုးလည္းမေကာင္းဘူး ၊ ဦးမင္းလဲမေကာင္းဘူး ၊ ေလးေလး ၊ ဦးဟိန္း ၊ ဦးလုံး ၊ ဦးစီတို႔ေရာ သားေမးရင္ သားႀကီးလာမွသိမယ္လို႔ ဘာလို႔ေျပာၾကတာလဲ အီး..ဟီး..မေကာင္းဘူး..ဘယ္သူမွမေကာင္းဘူး..ဒယ္ဒီေၾကာင့္ ေဖေဖကငိုေနရတာ.. ဒယ္ဒီကိုမခ်စ္ဘူး... ေဖေဖ့ကိုေန႕တိုင္းငိုေအာင္လုပ္တယ္ "

"စိုးဆက္. လာ..ဦးမင္းနဲ႕သြားကစားမယ္ "

"သားဘာသာေနခ်င္လို႔ လႊတ္ထားေပး "

"ေတာထဲေလွ်ာက္မသြားရဘူး "

"ဟုတ္ "

သူတို႔လႊတ္ခ်လိဳက္ေတာ့ မ်က္ရည္ေတြသုတ္လိုက္ၿပီး ကားေအာက္သို႔ဝင္သြားေလသည္

"ဘႀကီး စိုးဆက္ေလးဝမ္းနည္းသြားၿပီ "

"အင္း~ေလးႏွစ္မျပည့္တျပည့္ကေလးက မိဘေတြကိုေတာ့မွတ္မိေနၿပီး အဲအ႐ြယ္မွာ ဖေအတစ္ေယာက္ကမရွိေတာ့ဘူး တျခားသူေတြလို အေဖနဲ႕အေမကလည္းမဟုတ္ အေဖႏွစ္ေယာက္ကေမြးလာတဲ့ကေလး ကင္းေကာင္ႀကီးက ႏွစ္ေယာက္စလုံးရဲ႕ေမတၱာေပးေနပါေစအုံး တစ္ေယာက္ခ်င္းေပးတာနဲ႕မွမတူတာ က်န္ခဲ့တဲ့ဖေအတစ္ေယာက္ကလည္း ခံစားေနရတာ ဘယ္ၾကည့္ရက္မလဲ "

"ကင္းေကာင္တို႔ အနာဂတ္ကဘယ္လိုျဖစ္လာမလဲ ေတြးလို႔ေတာင္မရဲဘူး "

"စိုးဆက္ေလးနားလည္လာရင္ ရွင္းျပေပးရမွာေပါ့ "

.........

"ေနာ္...ေနာ္....ေနာ္...ကိုယ္စားခ်င္တာ "

"မရပါဘူးဆို "

"အာ~ဇရစ္ခ်ဥ္ဟင္းေလးစားခ်င္တာကို အဲေလာက္ခက္ရတာလဲ "

"နဲနဲေလးပဲရမယ္ "

"မရဘူးေလ စားမွေတာ့ အဝေပါ့"

"မစားနဲ႕ေတာ့ "

"စားမယ္..နဲနဲေလးစားရလည္း နည္းလား "

"အကို႔ကိုေျပာစရာရွိတယ္ "

"ေျပာေလ "

"ကြၽန္ေတာ္တို႔ရိုက္မဲ့ ဇာတ္လမ္းကို အကိုကေလးေမြးၿပီးမွေၾကာ္ျငာတင္ရေအာင္ ၿပီးတာနဲ႕ခ်က္ခ်င္းရိုက္မလား "

"အင္း~ကိုယ္လည္းအဲလိုေတြးထားတယ္ တစ္ခုရွိတယ္ အခုကအသစ္ေတြပါေတာ့သ႐ုပ္ေဆာင္ေကာင္းေကာင္းမရဘူး မရိုက္ခင္ရယ္ဟာဇယ္လုပ္ထားရမယ္ ၿပီးေတာ့မင္းသားကိုလည္းေသခ်ာေလးေျပာထားလိုက္ ဇာတ္ကားရိုက္စဥ္တြင္းဘယ္ကမ္းလွမ္းခ်က္မွလက္မခံဖို႔ "

"အဲတြက္စိတ္ခ် ကြၽန္ေတာ္မင္းသားကိုမေန႕ကတည္းကေျပာထားၿပီးသား "

တီး..တီလ္~

"ေဝဟင္ ဘယ္သူလာတာလဲ သြားၾကည့္ပါအုံး "

"ဟုတ္အကို "

ေဝဟင္ထြက္သြားၿပီမၾကာလိုက္ ျပန္ေရာက္လာသည္

"ေခတ္ "

"ယဥ္ ေနကို "

"အြန္း~ ထမင္းစားေနတာလား အိုး.. ဇရစ္ခ်ဥ္ဟင္းေလး..."

"ေခတ္ေရ ငါလည္းစားခ်င္တယ္ "

"မရဘူးေနကို ငါေတာင္ေဝဟင္စီမွာ မနည္းေျပာထားရတာ"

"ေခတ္ နင္ဂ်ဳတီဒိတ္ကဘယ္ေတာ့ "

"6.17. "

"မလိုေတာ့ဘူးပဲ "

"အင္း~ငါးရက္ႀကိဳတက္မလားလို႔ "

"ေကာင္းတာေပါ့ အိမ္မွာဆိုဘာလုပ္လို႔ဘာကိုင္ရမွန္းသိတာမဟုတ္ဘူး "

"ေခတ္လည္းေမြးေတာ့မွာဆိုေတာ့ ငါထိုင္းသြားမဲ့ကိစၥစဥ္းစားရေတာ့မယ္ "

"ဘာလို႔ "

"နင္ကေလးေမြးတဲ့ခ်ိန္ငါရွိေနမွျဖစ္မွာေပါ့ "

"အမေလး ေျပာဆိုေနပုံက မသိရင္ဗိုက္ထဲကကေလးကနင့္ကေလးအတိုင္းပဲ "

"ငါေဖေဖလုပ္မွာ "

"နင္ကေဖေဖလုပ္ရင္ ငါကေခါင္းကိုင္ေမေမလုပ္မယ္ "

"နန္းတြင္းကားရိုက္ေနတယ္ထင္သလား "

ဗိုက္တေယာက္ကို အလယ္မွာထားၿပီး သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ကအပ္ေၾကာင္းထပ္ေနေသာအေၾကာင္းရာျဖင့္ စကားမ်ားေနၾကေလသည္

"ေခတ္ မင္းသားကဘယ္သူေတြလဲ "

"အခုေရပန္းစားေနတဲ့ မင္းအထြဋ္ နဲ႕ လူေ႐ြးပြဲကဒရမ္မာကင္း သူရရေမာင္ "

"လိုက္ေတာ့လိုက္သားပဲ.. "

"ေနကိုေရ.. ငါေလ Choco cakeေလးစားခ်င္တယ္ "

"ေရာ့.. "

ဟန္ေျပာသည္ႏွင့္ Chocolate cake အေသးေလးကိုစားပြဲခုံေပၚတင္ေပးလာသည္

"ယဥ္ေရ.. "

"ေရာ့.. "

"နင့္အက်င့္ငါသိလို႔ ဝယ္လာေပးတာ "

ေနာက္ထပ္စားပြဲေပၚေရာက္လာသည့္ Chocolate Tea တစ္ဗူး

"ငါတို႔လာရင္ မွာတက္လို႔ဝယ္လာေပးတာေနာ္ မ်ားမ်ားေသာက္ ဒီေလာက္အခ်ိဳေတြစားတာ ဆီးခ်ိဳမတက္တာကံေကာင္း "

"ေအးေလေနာ္ "

"မင္းတို႔ႏွစ္ေယာက္က တည့္ေတာ့လည္းခ်က္ခ်င္း "

သူေျပာေတာ့မွ မ်က္ေစာင္းၿပိဳင္တူထိုးကာ ဆန့္က်င္ရာဘက္စီလွည့္သြားၾကသည္

............

"ႏွစ္ေယာက္ထမ္းေလ မနိုင္ဘူး "

"ကင္းေကာင္ မင္းအေရွ႕ကထမ္း "

အလယ္ကစက္အိမ္အား နိုင္လြန္ႀကိဳးအႀကီးနဲ႕ေသခ်ာခ်ည္လိုက္ၿပီး ဝါးလုံးႏွင့္ကလန့္ထိုးကာႏွစ္ေယာက္ထမ္းရေတာ့သည္

"ကင္းေကာင္ေဘးမွာ တစ္ေယာက္ဝင္တြဲေလ "

ကင္းေကာင္ စက္မထမ္းသည့္ဘက္ျခမ္းကို လူတစ္ေယာက္ထပ္ဝင္ကာ ပခုံးကေနတြဲရေတာ့သည္

"ဦးမင္း စိုးဆက္ကိုေစာင့္အုံး "

"စိုးဆက္ေျမေလွ်ာတယ္ ေျဖးေျဖး "

ေလာပန္း သုံးေယာက္က ဆိုင္ကယ္ႏွစ္စီးျဖင့္လိုက္ဖို႔ျပင္ေနစဥ္ ပိုင္စိုးဆက္ဦးက အိတ္ႀကီးတစ္အိတ္ဆြဲကာ လမ္းပင္မေလွ်ာက္နိုင္

"စိုးဆက္ ဘာအိတ္လဲေမာင္ "

"ကစားစရာ "

"ဘာ!!! ဒီအိတ္ကေလ "

"ဟုတ္ အားလုံးဝယ္ေပးထားတာကို ေဖေဖကဒီအိတ္နဲ႕ထည့္ေပးထားတာ အဲဒါစိုးဆက္မေလွ်ာက္နိုင္ဘူး ဦးမင္းေခၚေနာ္.. "

"မေခၚဘူး.. ေနခဲ့ မင္းကစားစရာေတြနဲ႕ တဲတစ္တဲျပည့္ေလာက္တယ္ "

"စိုးဆက္သာေနခဲ့ရင္ ေဖေဖက ထားခဲ့တဲ့သူကိုစိတ္ဆိုးလိုက္မယ္ ၿပီးေတာ့ စိုးဆက္လမ္းမေလွ်ာက္နိုင္ဘူး လမ္းေလွ်ာက္ရင္လည္း ေတာေကာင္ေသးေလးေတြ ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့မ်က္ႏွာေလးကို ရန္ေတြ႕ၾကလိမ့္မယ္ "

ကို႔ဂုဏ္ကိုေဖာ္ မ်က္ႏွာေလးကိုပါလက္ဖ်ားႏွင့္ေတာက္လိုက္ေသးေတာ့ ေလာပန္းတစ္စု ရီၾကေတာ့သည္

"လာ..လာ..အေမႊစိန္.. ဟိုေရာက္ရင္ေဖေဖက ေမာေနမွာ သားကဂ႐ုစိုက္ေပးလိုက္ေနာ္ "

"ဦးမင္းသိလား ေဖေဖကေျပာတယ္ 'ငါ့သား မ်က္ႏွာေတြ႕ရင္ကို ေဖေဖကအေမာေျပၿပီ ' တဲ့ "

မင္းက မင္းဒယ္ဒီနဲ႕တူတာကိုလို႔ေတာ့မေျပာလိုက္

"အတက္ပ "

........

မိုးခ်ဳပ္စတြင္ ျဖစ္ေလသည္

စက္ေတြလည္းအကုန္သယ္ယူၿပီးၿပီ မနက္ျဖန္ စက္ဆင္ရမည္ သူတို႔အားလုံးေမြ ေနရာရွင္းလင္းသည္ႏွင့္ ေရခ်ိဳးေတာ့ မိုးပင္ခ်ဳပ္သြားသည္

"စိုးဆက္ ထမင္းစားမယ္ "

ထမင္းစားဖို႔ေခၚေနသည္မွာ ဆယ္ေခါက္ျပည့္ေတာ့မည္ ဖုန္းကဂိမ္းကိုသာသဲႀကီးမဲႀကီးေဆာ့ေနေလသည္

ေျဖာင္း~

အ့!

"ငါ့လိ့ျဖစ္လာရိုက္လား "

အရက္ေသာက္တုန္း ႐ုတ္တရက္အေဆာ္ခံရေတာ့ ျပင္ဆင္ခ်ိန္မရ နာသြားေသာဂုတ္ကိုသာပြတ္ေနရသည္

"မင္းဖုန္းေပးထားလို႔ ငါ့သားအခုထိထမင္းမစားေသးဘူး "

"ေနာက္က်ေနၿပီကို "

"ဪ~က်ဳပ္ကေရာအားယားေနလို႔လို႔လား ေကြၽးဖို႔ေခၚေတာ့ ဖုန္းပဲေဆာ့ေနတာကို သြားေခၚအခု "

"ကေလးတေယာက္တည္း ပ်င္းေနမွာစိုးလို႔ေပးထားတာပါကြာ ေခၚေပးရင္ရၿပီမလား "

ခဏၾကာေတာ့ ငဟိန္းႏွင့္အတူကေလးကပါလာသည္

"မင္းေကြၽးလိုက္ "

"ဟာ~ ေဟ့ေရာင္ မလုပ္နဲ႕ မင္းအေဖ မင္းေကြၽးေပါ့ "

"ငါအရက္ေသာက္ခ်င္ၿပီး ငါ့သားထမင္းစားေနာက္က်တာ မင္းလုပ္တာ မင္းေကြၽး "

"ငါလည္းေသာက္မွာဆို "

"လွ်ာထပ္ရွည္ရင္ တပတ္.. "

"သား.ဦးဟိန္းခြံ႕မယ္ေနာ္ "

တပတ္တိတိ ဆိုေရာ စကားကခ်က္ခ်င္းကိုေျပာင္းသြားသည္ က်င္းသားေတြစိတ္ညစ္ရဆုံးအခ်ိန္က စိုးဆက္ကိုထမင္းခြံ႕တဲ့ခ်ိန္ျဖစ္သည္

"ဥဟိန္း...မနက္ျဖန္အလုပ္လုပ္ရမွာလား "

"စက္ေတြပဲဆင္ရမွာ ေမ်ာစင္ေဆာက္ရမယ္ ဘာလို႔လဲ "

စိုးဆက္ကိုထမင္းေကြၽးတိုင္း တစ္လုပ္တစ္ခြန္းေမးတက္သည္ တစ္ခါတစ္ေလ ေပါက္ကရေမးကြန္းေတြေမးတက္သလို ကိုယ္ကလည္းေျဖခ်င္ရာေျဖ

"ဟိုမွာလို သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ေဆာ့လို႔မရဘူးလား "

"စိုးဆက္ သူတို႔ကပေလာက္မွာက်န္ခဲ့ၿပီ ဒီမွာကေတာပဲရွိတာ မင္းေလးေလးအားတယ္ သူ႕နဲ႕ေဆာ့ "

"ဥဟိန္း သားကိုခ်စ္လား "

"ခ်စ္တာေပါ့ အကုန္လုံးကသားကိုခ်စ္တယ္ "

"အဲဆိုမိန္းမ မယူနဲ႕ "

"ဟ~အခ်ိန္တန္ရင္ေတာ့ယူမွာေပါ့ "

"မရဘူး သားကိုယူ "

"ကေလးက ကေလးလိုေနေလ ငါကမိန္းမယူမွာ "

"သားကိုယူပါဆို "

"မင္းကို သာငါေစာင့္ေနရရင္ အသက္ႀကီးၿပီးသခၤ်ိဳင္းေျခႂကြၿပီ ေနစမ္းပါအုံးကြ မင္းကဘာလို႔းမိန္းမ မယူခိုင္းတာလဲ "

"မသိဘူး သားသိတာ ဦးဟိန္းမိန္းမမယူရဘူး "

"ယူကိုယူမွာ "

ပါးစပ္နားေရာက္ေနသည့္ထမင္းလုပ္ကို မစားေတာ့ဘဲ ကိုယ္ေပၚကဆင္းေျပးေတာ့ ပိုင္စိုးဦးမျမင္ခင္ လိုက္ရေတာ့သည္

"စိုးဆက္ေလးေရ "

".........."

"မေခၚေတာ့ဘူးလား... "

"..........."

"ေဟ့ေရာင္ ငဟိန္း ေကြၽးၿပီးၿပီလား "

"ေကာက္သြားၿပီ "

"မင္းကဘာလုပ္လိုက္တာလဲ "

" ' ငါ့ကိုမိန္းမ မယူနဲ႕တဲ့သူ႕ကိုယူ' တဲ့ေလ ငါကမိန္းမပဲယူမယ္ေျပာလို႔ေကာက္သြားတာ "

"မင္းကလဲ ကေလးနဲ႕အၿပိဳင္ေျပာေနရလား စိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ေျပာေပါ့ ငါ့သားအေၾကာင္းသိရဲ႕သားနဲ႕ "

ေမွာင္မိုက္တဲ့ညအခါဝယ္ အမဲေရာင္ကိုစီျခယ္ထားတဲ့ေကာင္းကင္ထက္ လျခမ္းကြဲေလးက တစ္စြန္းတစ္စပါဝင္ထားသည္

႐ႊတ္!

ဟင္း..~ .....႐ႊတ္!

"မင္းအရက္နံ႕ မနံဘူးဘူးလား "

"ေဖေဖ့ကိုယ္က အရက္နံ႕ကေမႊးတယ္"

'ဦးကိုယ္က အရက္နံ႕ကိုသေဘာက်တယ္ ' အရက္ေသာက္ရာကျပန္လာတိုင္း တ႐ႊတ္႐ႊတ္နမ္းၿပီးေျပာေနၾကစကားေလးက ေလထဲကေနေပ်ာက္ကြယ္လုလု..

ဘုန္း~

အ့!

"စိုးဆက္ ဘာလို႔ရိုက္တာတုန္း "

"သားေျပာေနတာ ေဖမွမၾကားဘဲ "

"ျပန္ေျပာ "

"သားတြက္ေလ မနက္ျဖန္ အပင္ေအာက္မွာ ကြပ္ပစ္လုပ္ေပးလို႔ "

"မင္းေလးေလးလုပ္ခိုင္း ေဖမအားဘူး "

"ေလးေလးေျပာတယ္ ေဈးသြားမယ္တဲ့ "

"လိုက္သြားေပါ့ ကရင္ျပည္နယ္က ေကာင္မေလးေတြစိတ္ႀကိဳက္ၾကည့္ခဲ့ "

"ေဖေဖ "

"အင္း~"

"ေဖေဖလို႔ "

"ေျပာ "

"ညမေလးလိုခ်င္တယ္ "

"မင္းဒယ္ဒီရွိမွ ညမေလးကရမွာေပါ့ "

"အဲဆို ဒယ္ဒီေခၚေပး "

"စိုးဆက္ ဘာလို႔အခုမွညမေလးကိုလိုခ်င္ေနရတာလဲ "

"ဦးစီကေျပာတယ္ မင္းကစားေဖာ္လိုခ်င္ရင္ ေမြးခိုင္းေျပာလို႔ "

အျပင္ကြပ္ပစ္၌ စိုးဆက္က ပိုင္စိုးဦး၏ကိုယ္ေပၚေမွာက္လ်က္သား အိပ္ေနေလသည္

"ေဖ သားအိပ္ခ်င္ၿပီ "

"ဒီမွာအိပ္ "

လက္ေမာင္းေပၚ အိပ္ခိုင္းလိုက္ေတာ့ ဂ်ီမက်ေတာ့ပဲ ခ်က္ခ်င္းဝင္အိပ္ေတာ့သည္

"ကိုႀကီး သားအိပ္ၿပီလား "

"လာေခၚသြား ငါေနအုံးမွာ "

သူ႕ေဘးက သားကို ဒူးေထာက္ေကြးခ်ီသြားၿပီး ငဟိန္းကသူ႕ေဘးနား ေရာက္လာသည္

"ကင္းေကာင္ "

"အင္း ~"

"ကေလးက ေနာက္ႏွစ္ဆိုေက်ာင္းထားလို႔ရၿပီ မင္းဘာလုပ္မလဲ ဒီတိုင္းမင္းအနားမွာဘဲေနခိုင္းမွာလား "

"ဝန္းသိုပို႔မယ္ ေထြးဦးနဲ႕တူတူ ငါေတာ့အလုပ္လိုက္အုံးမွာ "

"အင္း ~အခုခ်ိန္ေလာက္ဆို ဆက္ဟန္ဘယ္လိုေနရမလဲမသိဘူးေနာ္ "

"ၿမိဳ႕လယ္ေခါင္ရဲ႕တိုက္အျမင့္ကေန ညရဲ႕အလွကိုၾကည့္ေနမွာေပါ့ "

"တကယ္လို႔ ဆက္ဟန္ကမင္းစီျပန္မလာခဲ့ရင္ေရာ "

"ဘယ္ေတာ့မွမေျပာင္းလဲတဲ့ငါ့အေျဖက သူျပန္မလာရင္ငါလိုက္ေခၚမယ္ "

"မင္းဇာတ္မင္းကနိုင္ရင္ၿပီးတာပဲ မနက္ျဖန္အလုပ္ေစာဆင္းရမယ္ အိပ္ယာဝင္ေနာက္မက်ေစနဲ႕ "

"ငါအိပ္ယာဝင္ေနာက္က်ျခင္းက အက်င့္ျဖစ္ေနၿပီ "

"အက်င့္ကိုလူကလုပ္တာ မင္းပုံစံလည္းမင္းၾကည့္ မ်က္တြင္းေတြဝင္ေနၿပီ ဆံပင္ကလည္းဂုတ္ေထာက္ မင္းပုံစံကိုေျပာရရင္ တာဇံနဲ႕တူတူပဲ "

"ျပဳျပင္ခ်င္စိတ္မရွိဘူး ဟန္လာမွသူ႕လက္နဲ႕ျပဳျပင္တာခံခ်င္တယ္ "

"ေအးပါကြာ "

"ငါၿပီးရင္လိုက္ခဲ့မယ္ မင္းသြားႏွင့္ "

'မင္းအဆင္မွေျပရဲ႕လားဟန္ ေနာက္လဆိုခမ်ားေမြးေန႕ က်ဳပ္ေကာင္းေကာင္းႀကီးမွတ္မိတယ္ ေျပာစရာစကားလုံးေတြအမ်ားႀကီးရွိတာမို႔ မင္းျပန္လာမွျဖစ္မွာ '

အလုပ္ေတြဖိလုပ္ေနမိတယ္

က်ဳပ္အာ႐ုံထဲ က်ဳပ္မ်က္လုံးထဲ

ခမ်ားပုံရိပ္ေတြအခ်ိန္တိုင္းျပည့္ႏွက္ေနလို႔

က်ဳပ္က်င္းဆင္းတိုင္း ကင္းတဲေစာင့္ေနတက္တဲ့ပုံရိပ္ ထမင္းဝိုင္း၊

ေရတြင္းေတြ၊ ေလွကထစ္ေတြ၊

ခမ်ားနဲ႕အတူရွိခဲ့ဖူးတဲ့

ေနရာတစ္ခုခ်င္းစီကိုျမင္တိုင္း

က်ဳပ္ရင္ေတြနာရပါတယ္

ခမ်ားဝတ္ခဲ့တဲ့က်ဳပ္အကၤ်ီေတြမွာ

စြဲထင္ခဲ့တဲ့မင္းကိုယ္သင္းနံေလးကို

က်ဳပ္သေဘာက်တယ္ ခမ်ားကိုလဲလြမ္းတယ္

ေမာင္ မင္းပါးမို႔မို႔ေလးကိုနမ္းခ်င္တယ္

ညဘက္ေတြမင္းကိုဖက္အိပ္ခ်င္တယ္

မနက္စာအတူစားမယ္

မင္းတြက္ေမာင္ကိုကိုးေတြေန႕တိုင္းေဖ်ာ္ေပးမယ္

မင္းသိလားဟန္ သားကဟန္နဲ႕အႀကိဳက္တူတယ္

ကိုကိုးဆိုအရမ္းႀကိဳက္တာ

ေမာင္ေန႕တိုင္းေဖ်ာ္ေပးရတယ္

ေထြးဦးေဖ်ာ္ရင္လည္းမႀကိဳက္ဘူး

ခမ်ားသားက...

..........

"ေဖေဖ သားသြားမယ္ေနာ္ "

"ေလးေလးအနားမွာပဲေနေနာ္ ေလွ်ာက္မသြားနဲ႕ "

"ဟုတ္ေဖေဖ"

"ကင္းေကာင္ရာ ငါလည္းပါတယ္ဟ "

"ငါပါတာကိုကစိတ္ပူတာ မင္းက မိန္းမေခ်ာေခ်ာလွလွေတြ႕ရင္ လိုက္ေၾကာင္ေနတဲ့ေကာင္ ငါ့ညီကေဈးဝယ္ရမွာ ငါ့သားသာတစ္ခုခုျဖစ္တယ္ဆိုရင္ အစီ မင္းေခါင္းတြက္ ဓားမပါႀကိဳရွာလာ "

"ကေလးတေယာက္ကိုေတာ့ ငါဂ႐ုစိုက္နိုင္တယ္ေနာ္ မင္းသာအလုပ္မွာအာ႐ုံေလးထား"

"အစီ သြားမယ္ "

ကားကအျပင္မွာျဖစ္တာေၾကာင့္ မင္းမင္းရယ္ ၊ အစီရယ္ ၊ ေထြးဦးႏွင့္ သားထြက္သြားမွ စက္ဆင္သည့္ေနရာေရာက္ေတာ့သည္

"ပိုင္စိုးဦး တစ္ေယာက္တည္းျဖစ္လား "

"တေယာက္ေနခဲ့ "

"အဆင္မေျပဘူး ေရစက္ကေရမတက္ဘူး "

"အစီလည္းပါသြားၿပီ ဦးနိုင္ဝင္းကိုလႊတ္လိုက္မယ္ "

စက္အင္ဂ်င္ေတြပါကိုင္လိုက္ရေတာ့ အမဲဆီေတြက တကိုယ္လုံးရစရာမရွိ

သူတို႔အားလုံးၿပီးခ်ိန္ဆို ေန႕လယ္ပင္ေရာက္ေနၿပီ ထမင္းခ်က္သမားမရွိေတာ့ သူေဌးကိုယ္တိုင္မီးဖိုေခ်ာင္ဝင္ရသည့္အေျခေန

"ကင္းေကာင္ ငါ့မွာမုန့္ရွိတယ္ "

"ေတာ္ပါ က်ဳပ္အရက္ပဲေသာက္ခ်င္တာ "

"လက္က်န္ေတြလည္းမေန႕ကျဖတ္လိုက္ၿပီ ေဈးသြားတဲ့လူေတြကဘာလို႔အဲေလာက္ၾကာရတာလဲ "

"လာပါၿပီကြာ "

"ေဟ့ေရာင္ေတြပစၥည္းေတြလာသယ္ေပး "

"မင္းတို႔ဘာလို႔အဲေလာက္ၾကာရတာလဲေမာင္ "

"ဟင္းစားတပတ္စာ ဝယ္ၿပီးဆိုင္တြက္ဝယ္ရေသးတယ္ ဒီခ်ိန္ေရာက္တာကံေကာင္း "

"ေဖေဖဗိုက္ဆာၿပီလား "

"ဆာတာေပါ့ မင္းေရာ ဘာစားထားလဲ "

"မင္းသားမေျပာနဲ႕ ေဈးထဲကအမႀကီးတေယာက္ဆိုင္မွာဝင္ထိုင္ေနတာ ငါတို႔ဝယ္ၿပီးတဲ့အထိပဲ "

"သူမ်ားကိုအားနားစရာ ဘာထိုင္လုပ္ေနတာတုန္း ေဖေျပာတယ္ေလ ေလးေလးအေနာက္ကိုလိုက္ေနပါဆိုတာကို "

"အဲအမကေခ်ာေခ်ာေလး ေဖေဖရဲ႕ ၿပီးေတာ့ေလ စိုးဆက္စားတာပိုက္ဆံမယူဘူး ေဖေဖတြက္ပဲယူတယ္ "

"မင္းသားဘယ္ေလာက္စားလာလဲေမးအုံး "

"ဘာေတြစားလာလဲ ေျပာပါအုံး "

ခပ္ပြပြအကၤ်ီေလးကိုဗိုက္ကထိေနေလသည္

"ၾကက္ဆီထမင္း ၊ ဆိုင္ေဖ်ာ္ကတစ္ခြက္ အီၾကာေကြးကႏွစ္ေခ်ာင္း "

"ဘုရား သူမ်ားဆိုင္မွာအဲေလာက္စားရသလား ကိုယ္နဲ႕သိတာလဲမဟုတ္ "

"သားပိုက္ဆံေပးတယ္သူမယူတာ ၿပီးေတာ့ သားရဲ႕အနမ္းလွလွေလးေပးလိုက္ရတယ္ "

"ဪ~ငါမင္းကိုမနိုင္ေတာ့ဘူး ပိုင္စိုးဆက္ဦးေရ "

ေထြးဦးက ဆိုင္ပစၥည္းေတြခ်ေနၿပီး သားကငဟိန္းနားေရာက္ေနသည္ သူ႕အတြက္လို႔သတိတရဝယ္လာသည္ေခါက္ဆြဲေၾကာ္ေလးကိုဖြင့္စားမည္အလုပ္..

"ေထြးဦး!!!!"

"ဗ်ာ "

"မင္းဘာစားထားလဲ "

"ဘာစားရမွာ သြားကတည္းကက်ဳပ္မွာေဈးလိုက္ဝယ္ေနရတာကို "

"လာစားမလား ငါတစ္ဝက္ခ်န္ထားေပးမယ္ "

"မလုပ္ပါနဲ႕ မင္းသားသိရင္ က်ဳပ္ကိုေကာက္ေနလိမ့္မယ္ အစီဝယ္လာေပးလားမသိဘူးက်ဳပ္တြက္ရွိတယ္ "

"အင္း ~ၿပီးေရာ "

သူ႕ညီဘက္မ်က္ႏွာမူၿပီး အေရွ႕ဘက္ျပန္လွည့္ေတာ့ ဟန္ကသူ႕အေရွ႕ေရာက္ေနေလသည္

'ဟန္.. ဘယ္ကေနဘယ္လို '

'ဟန္က ဦးအနားမွာအၿမဲရွိတယ္ေလ '

'ေမာင္အရမ္းေပ်ာ္သြားၿပီ စားမလားဟန္ ေမာင္ခြံေပးမယ္ သားက ေမာင့္အတြက္ဝယ္လာေပးတာေလ '

'သားကေတာ္လိုက္တာ '

'ဒါေပါ့ မင္းကေမြးထားတဲ့ကေလးေလ '

အစားကိုေရွ႕မွာထားၿပီးစကားတတြတ္တြတ္ေျပာ ရီေနေသာ ပိုင္စိုးဦးကိုေၾကာင္ၾကည့္ေနၿပီးမွ သတိရကာ ေထြးဦးအား လက္တို႔ရေတာ့သည္

"ကိုႀကီး "

"ဟန္~ ေမာင့္ဟန္ "

"ဘယ္မွာလဲမရီးက "

"ဒီမွာအေရွ႕မွာ အခုေလးတင္ရွိေသးတာ "

"မဟုတ္တာကြာ မင္ထင္ေယာင္ထင္မွားျဖစ္ေနတာ "

"မင္းေၾကာင့္ ငါ့ဟန္မရွိေတာ့ဘူး "

ခြပ္ ~

ပိုင္စိုးဦး၏ထိုးခ်က္ေၾကာင့္ ေထြးဦးက ေနာက္ျပန္က်သြားၿပီး ငဟိန္းႏွင့္ အစီက ဝင္ဆြဲၿပီး ေထြးဦးကိုမူ ငလုံးကလာထူရသည္

"ပိုင္စိုးဦး မင္းစိတ္ထိန္းစမ္း "

"သူေၾကာင့္ က်ဳပ္ဟန္မရွိေတာ့ဘူး "

ဆက္ထိုးဖို႔လုပ္ေနသူကို ႏွစ္ေယာက္သားခ်ဳပ္ထားရသည္

ပါးစပ္ထဲကငန္က်ိက်ိအရသာအရ ႏႈတ္ခမ္းေပါက္သြားၿပီသိေသာ္လည္းအကိုအားစိတ္မဆိုးနိုင္

"ကိုႀကီး စိတ္ထိန္းစမ္းပါကြာ မရီးကမရွိဘူး "

"မဟုတ္ဘူး ငါ့ဟန့္ငါ့စီလာတယ္ "

အား!!!!!!!

ဂလြမ္း~

"ပိုင္စိုးဦးမင္းေမာေနၿပီ ေရေသာက္ "

ေရေသာက္ၿပီးသိပ္မၾကာလိုက္ ပိုင္စိုးဦးတစ္ေယာက္ ေျမေပၚသို႔က်ေတာ့သည္

"ကိုႀကီး!!!"

"ေဟ့ေရာင္ ငလုံး မင္းက်ဳပ္အကိုဘာတိုက္လိုက္တာလဲ "

"ဘာမီတြန္ ေဆးကမ်ားလို႔ ညေနေလာက္မွနိုးလိမ့္မယ္ "

"ဘာ!!!"

"ေဟ့ေရာင္ ငလုံးဘာလို႔အဲလိုလုပ္တာလဲ "

"အဲလိုမလုပ္ရင္ ဟိုေကာင္ဆက္ထိုးမွာေလ ၿပီးေတာ့ ဟန္.

ဟန္..ဟန္..လိုက္ေမးေတာ့မွာ ဘယ္သူမွထပ္ခါတလဲလဲမေျဖနိုင္ဘူး မၾကည့္ရက္ဘူးကြာအဲေတာ့အိပ္ခိုင္းလိုက္ နိုးရင္သူ႕ဘာသာဆင္ေျပသြားလိမ့္မယ္ "

ထို႔ေနာက္ လူစုခြဲၾကၿပီး အကိုအား အိပ္ယာေပၚတင္ေပးခဲ့ရသည္ တူကိုၾကည့္ေတာ့ ဘာမွမသိမ်က္လုံးေပကလပ္ေပကလပ္ႏွင့္

..........

"အဲေကာင္က ႐ူးသြားၿပီ"

"လင္တ႐ူးေလ "

ဟားလ္....ဟား....ဟာလ္.....

ခြမ္း~

အရက္ဝိုင္းတည္ေနသည့္ က်င္းသားအသစ္သုံးေယာက္နားသြားကာ အဲထဲမွတေယာက္ကိုအရက္ပုလင္းႏွင့္ရိုက္ခြဲလိုက္သည္

"မင္း!!!! "

"ဆက္ေျပာေလ ငါ့အကို ကိုအ႐ူးလို႔ဆက္ေျပာရင္အခုလိုပုလင္းနဲ႕ရိုက္မွာမဟုတ္ဘူး နံၾကားထဲဓားျမႇောင္ဝင္လာမယ္ "

"ေထြးဦး ဘာလို႔အၿမဲတမ္းလက္ပါခ်င္ေနရတာလဲ "

"ကိုႀကီးနိုးၿပီ ဘယ္လိုေနေသးလဲ ၊ မူးေနလား ၊ က်ဳပ္ဘာလုပ္ေပးရမလဲ "

"ေျဖးေျဖးေမးစမ္းပါကြာ ဘာမွမျဖစ္ဘူး ငါေတာင္အိပ္ေရးဝသြားေသးတယ္ "

"ဒီေကာင္ေတြက မင္းကိုအ႐ူးလို႔ေျပာေနတာမခံနိုင္လို႔ ရိုက္လိုက္တာ "

"သူတို႔ေျပာလည္းေျပာခ်င္စရာပဲကိုကြာ ငါ့ကိုငါေတာင္ တစ္ခါတေလ႐ူးေနၿပီလို႔ခံစားရတယ္ "

"မဟုတ္တာဗ်ာ... "

"ငါေလ ဟန္ကိုအရမ္းသတိရတာပဲ "

"ကိုႀကီးရာ.. က်ဳပ္လဲဘယ္လိုေျပာရမွန္းေတာင္မသိေတာ့ဘူး "

အရင္ကလိုတက္တက္ႂကြႂကြမရွိသည့္ အကိုက အခုလည္းမွိုင္က်သြားၿပီး အထဲျပန္ဝင္သြားသည္

*Please is Vote and comment *

........................................................................

[text_hash] => b212a1c6
)